the ΠΑΡΚΙΝΣΟΝs

1.      χαμένες αγάπες

2.      οστεοπόρωση

3.      μόνος

4.      μίσος

5.      ρομπότ-γουρούνια

6.      σάπιες ελπίδες

7.      η πόλη

8.      οι ανθρώποι γελάνε

9.      ματωμένα φτερά

10.  homo

11.  κανείς

12.  όνειρα

13.  the παρκινσονs

14.  ουτοπίες

15.  το θέατρο της ζωής σας

16.  επικοινωνία

17.  η πόλη πνίγει τα παιδιά

18.  η ανάγκη να ονειρεύεσαι

19.  γκαντέμης

20.  ζεις για να πεθάνεις

21.  αηδία

22.  ένα τραγουδάκι για τα ζώα

23.  θεατρίνα

24.  θα κλέψω τον θάνατό σου

25.  άρρωστες σχέσεις

26.  νύχτα υπερκαταναλωτική

27.  κάιν και άβελ

28.  skaoutro

1 - ΧΑΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

βλέπω και πάλι να φεύγουν μακρυά

κι όλα αλλάζουν, όλα αλλάζουν

βλέπω και πάλι να χάνω ζωή

κι όλα αλλάζουν, όλα αλλάζουν

ζω πάλι μόνος σαν τη βροχή

κι όλα μου μοιάζουν, όλα μου μοιάζουν

ίσως να σβήσω πάνω στη γη

κι όλα μου μοιάζουν, όλα μου μοιάζουν

όχι δεν είναι τραγικό - τί εννοείς;

πως είναι κάτι λογικό - μόνος να είσαι

τώρα θέλω να πιστέψω πως δεν ένιωσα ποτέ

κάποιοι με σφάζουν

τώρα θέλω να σωπάσω και να είμαι όπως ποτέ

μα μέσα μου ουρλιάζουν

τώρα πάλι αντικρύζω τα αισθήματα νεκρών

μα μέσα μου ζούνε

τώρα πάλι κλείνω μάτια μες στη χώρα των τυφλών

θα σε δούνε

ξέρεις, θυμάμαι εκείνες τις μέρες

τις μέρες που ζούσα βαθειά στο σκοτάδι

ήταν θυμάμαι χαμένες μητέρες

δεν δίναν πολλά μα δίναν το χάδι

ξέρεις, φοβάμαι τώρα τις μέρες

αυτές που με στέλνουν σαν σφαίρες στον άδη

είναι φοβάμαι χιλιάδες μητέρες

μπορεί να σε πνίγουν μα δίνουν αγάπη

ξέρω πάλι θα θυμάσαι τον χειμώνα

ποιον χειμώνα;

ξέρω πάλι θα θυμάσαι τα παλιά

και το τώρα

ξέρω πάλι θα φοβάσαι να μιλήσεις

για εσένα

όμως φίλε μου ποτέ δεν είναι αργά

2 - ΟΣΤΕΟΠΟΡΩΣΗ

τρίζουν τα οστά μου από τη μουσική

είναι οστεοπόρωση λένε οι γιατροί

μα εγώ που πίνω γάλα από τα εφτά

τώρα δε με σώζουνε ούτε τα λεφτά

οστεοπόρωση - δεν υπάρχει θεραπεία

οστεοπόρωση - είναι αναπηρία

οστεοπόρωση - δεν υπάρχει θεραπεία

όλοι όσοι με βρίζανε τώρα είναι φίλοι

κι όποια κοπέλα χαιρετώ με φιλά στα χείλη

τελικά η αρρώστια είναι σωτηρία

όλοι σ’ έχουν για νεκρό μα έχεις τα ηνία

3 - ΜΟΝΟΣ

έχω ζήσει πολλά και ακόμα φοβάμαι πως με έχουν ανάγκη

όλοι αυτοί που απλά με σκοτώσαν σαν ψέμα πουλώντας αγάπη

έχω ζήσει πολλά και ακόμα θυμάμαι μου γυρίσαν την πλάτη

όλοι αυτοί που το παίζανε αισθηματίες ήταν μια αυταπάτη

έχω μάθει καιρό μόνος να ζώ

μα δεν ανέχομαι το ψέμα

έχω μάθει καιρό μόνος να ζώ

μα προδίδομαι στο βλέμμα

έχω μάθει καιρό μόνος να ζώ

μα φοβάμαι για σένα

άμα πεθάνω λοιπόν

ζήσε για μένα

έχω ζήσει πολλά και κατάλαβα κάτι οι ανθρώποι δεν νιώθουν

ζουν απλά για να πουν ότι κάνουνε κάτι την ελπίδα τη διώχνουν

έχω ζήσει πολλά και μπορώ να διακρίνω τη μιζέρια στα μάτια

όλοι αυτοί που τολμούν και πουλάνε αγάπη την έχουνε...

4 - ΜΙΣΟΣ

όταν κάνω τη μάνα μου να κλαίει

ο άγγελός μου γίνεται διάβολος αμέσως

μα όπως πάντα απ' όταν ήμουνα μικρός

έτσι και τώρα συνεχίζει να μ' αρέσει

πέθανε φωνάζω από χαρά

πέθανε λοιπόν για πάντα πάνε σβήσε

τον αιώνιο πόνο τώρα εσύ ζήσε

ουρλιάζω κι από ηδονή αυτοκτονώ ξανά

μπάτσους θέλω να δω

ν’ αργοπεθαίνουν σπαρταρώντας

γονείς γονατισμένους μεσ' τα ξερατά

φασίστες να υποφέρουνε

με μικρόβια στο αίμα

σεξιστές να πνίγονται

μες στο δικό τους σπέρμα

όταν ένα δάκρυ μου ξεφεύγει

το ξέρω ένα παιδί γεννιέται πιο κακό

μαθαίνει τον κόσμο κι' από μίσος γεμίζει

τώρα πια στον θάνατο για όλους μόνο ελπίζει

σκότωσε φωνάζω το αίμα σου βράζει

σκότωσε λοιπόν τα όνειρα σου σβήσε

τον θανάσιμο έρωτα μέσα σου κλείσε

βγάζω μια κραυγή που όλους τους τρομάζει

παιδιά θέλω να δω

μπροστά απ' τα καμμένα τους σχολεία

εσένα θέλω να δω

ελεύθερη να είσαι

θέλω να δω κι εμένα

να φτύνω σπάνιο χυμό

που όποιος τον πιεί θα νιώσει

πόθο για όλων τον χαμό

5 - ΡΟΜΠΟΤ – ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

περπατάω, τριγυρνάω, τους κοιτάω, δεν μιλάω

με κοιτάνε, με χτυπάνε, με σκοτώνουν και γελάνε

αν θα πονέσω - δεν τους νοιάζει

αν θα αντέξω - δεν τους νοιάζει

αν αγαπάω - δεν τους νοιάζει

τι είμαι εγώ - δεν τους νοιάζει

γι’ αυτούς είμαι ρομπότ...

βρίζω, φωνάζω, χτυπάω, δεν λυπάμαι

γιατί όταν με χτυπάνε, με σκοτώνουν και γελάνε

αν τους βρίσω - δεν με νοιάζει

αν τους πονέσω - δεν με νοιάζει

αν τους πληγώσω - δεν με νοιάζει

αν τους σκοτώσω - δεν με νοιάζει

για μένα είναι γουρούνια...

6 - ΣΑΠΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

σάπιες ελπίδες βλέπω και πιστεύω

και είναι που ήθελα πάντα να μπορώ

τη μοναξιά μου μόνος να υποφέρω

τον εφιάλτη μου καλά να ανεχτώ

σάπιες ελπίδες βλέπω και πιστεύω

να φύγω απ’ το κορμί μου με την σκέψη οδηγό

μα πάντα κουράζομαι στο τέλος να χορεύω

και απ’ τους άλλους να θέλω να χαθώ

μη με λυπάσαι τώρα πια, δεν μου αξίζει

στον γλυκό σου οίκτο να τρέξω να κρυφτώ

σαν με θυμάσαι το όνειρό σου μου χαρίζει

λόγο καλό στο ψέμα να χαθώ

σάπιες ελπίδες νιώθω να πιστεύω

και με το ψέμα πάω να χαθώ

όμως μ’ αρέσει το τέλος που αναπνέω

και η ζωή που έχω για εχθρό

σάπιες ελπίδες ζω από παλιά

και ιστορίες παραισθήσεις εφιάλτες

γίνομαι ήρωας που τελικά αυτοκτονεί

γιατί δεν μπόρεσε να μάθει την αγάπη

7 - Η ΠΟΛΗ

άσε με εδώ – μέσα στα σκουπίδια της άσπιλης πόλης

δεν θέλω να δω – το φως που αναβοσβήνει ένας φάρος έλξης

έχω κουραστεί – το πράσινο και το κόκκινο να εναλλάσσουν την ζωή μου

θέλω να χαθεί – το βλέμμα που αντικρίζω σαν γύρω μου κοιτώ

αόρατοι εχθροί – επιβλέπουν τη νοημοσύνη μου

ζωντανοί νεκροί – περιπολούν τη διασκέδασή μου

τεράστια σκουλήκια – με κουβαλάνε μέσα στην κοιλιά τους

σκεβρωμένοι μάγοι – με κοιτούν με το λάγνο βλέμμα τους

αστραφτερές κούκλες εξαπατούνε την ηδονή

κλωνοποιημένα ρομπότ με προσέχουν μη φάω το κοπάδι τους

σκελετωμένοι φίλοι μου ζητούν δανεικά για το αίμα τους

πάντα δίκαιοι κριτές προκαθορίζουν τα όνειρα μου

τρέχω να ξεφύγω από της πόλης τον εφιάλτη

δεν μπορώ να κρίνω το σωστό και το λάθος

πρέπει κάτι να κάνω απ’ το κουκούλι μου να βγω

μαθαίνω ν’ αντιπαθώ της τεχνολογίας το ναρκωτικό

κάμερες παντού καραδοκούν τις στιγμές μου

τα όνειρα μας δένονται στα μαθητικά κελιά

μισάνθρωποι καμουφλαρισμένοι με στολές

καταπατούν καθημερινά τα δικαιώματα σου

8 - ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΛΑΝΕ

οι άνθρωποι γελάνε περνάνε καλά

μα όταν ξυπνάνε πεθαίνουν αργά

τραβάνε ένα κύκλο μιας σάπιας ζωής

πουλάνε χαμόγελα για να τους δεις

κοίτα τώρα ρε, κοίτα πως δε μοιάζουμε

κοίτα τώρα ρε, οι άνθρωποι αλλάζουνε

τώρα πάλι ξέχασαν, τον κόσμο δεν θα αλλάξουνε

τους εαυτούς τους έχασαν, στο ψέμα τους μοιράσανε

9 - ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ

οι άνθρωποι είναι ένα απέραντο κενό

με αυταπάτες που νομίζουν για ζωή

οι άνθρωποι είναι ένα άψυχο μυαλό

οφθαλμαπάτες τους γεμίζουν την ψυχή

φώναξε, νιώσε, πίστεψε, ξύπνα

με ματωμένα, γαμημένα και κομμένα φτερά

πέφτουν πάντα στο κενό, πέφτουν στο πουθενά

νομίζουν είναι μονάχα μια ιστορία

όμως οι ίδιοι πεθαίνουν στην ανία

κι όταν τις νύχτες θυμούνται τη ζωή τους

προσποιούνται πως πέθανε μαζί τους

κλείσου και ζήσε στην αναισθησία

ώσπου να νιώσεις την ουσία

μα όταν γνωρίσεις την αλήθεια

θα ζήσεις για τα παραμύθια

με ματωμένα φτερά

τώρα στο χέρι έχω το όπλο και γελάω

βλέπω ανθρώπους που ήδη έχουν πεθάνει

κλείνω τα μάτια μου, στοχεύω και ξεσπάω

μ' ένα τρόπο που οι άλλοι μου 'χουν μάθει

10 - ΗΟΜΟ

Homo - ούγκα-ούγκα

έφευρα τα ντραμς, ούγκα-ούγκα

και βρήκα την κιθάρα, ούγκα-ούγκα

έφευρα το μπάσο, ούγκα-ούγκα

κι έβαλα φωνή

και φτιάξαμε το πανκ

πάντα θα βλέπουμε τους άλλους να μας βρίζουν

γιατί γι’ αυτούς είμαστε παρακμιακοί

ίσως ζηλεύουν που εμείς χαμογελάμε

πολύ απλά γιατί είμαστε αληθινοί

11 - ΚΑΝΕΙΣ

ποιός θα μου μιλήσει για τον έρωτα στη νύχτα

ποιός θα με μυήσει πώς να δέχομαι την ήττα

ποιός θα μου μάθει επιτέλους την αλήθεια

ποιός θα μου απαντήσει στα ουρλιαχτά μου για βοήθεια

κανείς, δεν υπάρχει πια κανείς

που να μετατρέπει σε ζωή τον εφιάλτη

κανείς, δεν υπάρχει πια κανείς

όλοι έχουν μάθει στην ζωή να υπνοβατούν

ποιός θα με αγγίξει για να νιώσω την αγάπη

ποιός θα με γαμήσει να τελειώσει η αυταπάτη

ποιός θα με χτυπήσει για να μάθω πως πονάω

ποιός θα τραγουδήσει για να μάθω να ξυπνάω

12 - ΟΝΕΙΡΑ

κάθε βράδυ σε φοβάμαι όπως κοιμάσαι

μ’ αυτό το θάρρος στο κρεβάτι σαν ξαπλώνεις

αλήθεια σε φοβάμαι όπως κοιμάσαι

μ’ αυτά που βλέπεις στα όνειρά σου και ματώνεις

κάθε βράδυ ζωντανεύει η ψυχή σου

τα μοχθηρά φαντάσματα της παιδικής σου ηλικίας

αλήθεια κανείς δεν πλαγιάζει πια μαζί σου

όλοι θύματα της πιο κρυφής σου αμαρτίας

μεσ’ απ’ τις στάλες του ιδρώτα φαντάζεις ξορκιστής

τα ουρλιαχτά που βγάζεις ψαλσίματα διαβόλου

λες και του θανάτου έχεις γίνει ξενιστής

και αντιπρόσωπος του πιο αισχρού μου φόβου

πες στο σκουλίκι, λοιπόν, ωραία μου

που θα σε τρώει με φιλιά

πως τη φλόγα και τη θεία ουσία φύλαξα

του έρωτά μου του σαπισμένου πια

13 - THE ΠΑΡΚΙΝΣΟΝs

δεν είμαι ο πάνκης που έχεις συνηθίσει

εγώ δε νοιάζομαι μονάχα για γαμήσι

δεν είμαι ο πάνκης που έχεις συνηθίσει

εγώ δε λάτρεψα ποτέ μου το χασίσι

μη με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια

εμείς δε γινόμαστε ποτέ κομμάτια

μη μου μιλάς για περιστέρια

ξέπλυνε πρώτα τα ματωμένα σου χέρια

μη μου μιλάς για τα αστέρια

αφού εσύ ζεις μονάχα στη μιζέρια

μη μου μιλάς για τις αισθήσεις

αφού εσύ ζεις μονάχα όταν χύσεις

14 - ΟΥΤΟΠΙΕΣ

Απ’ όταν μεγαλώσαμε μας πρόσφεραν αηδίες

μα εμείς θα προτιμήσουμε να ζούμε σε ουτοπίες

ανοίξαμε τα μάτια μας να βρούμε την ζωή

μα βρήκαμε τον θάνατο που ζούσανε αυτοί

τα λίγα δεν μας φτάνουμε γουστάρουμε πολλά

να δούμε την ζωή μας χωρίς στενά μυαλά

μας μάθανε να σκύβουμε να τρώμε την ψευτιά

τώρα ας χτίσουμε έναν κόσμο να ζούμε αληθινά

15 - ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ

άρρωστες σκέψεις θολόνουν το μυαλό μου

θέλω να ‘ρθω να σου πω πως σ’ αγαπώ

είναι σκληρό να δω τον εαυτό μου

να ‘ναι πρωταγωνιστής στο θέατρο αυτό

το θέατρο της ζωής σας

εφιάλτες στα όνειρά μας

το ψέμα της άδειας ζωής σας

γεννιέται νεκρό στην καρδιά μας

οι μέρες περνάνε κι όλα είναι ίδια

ελπίζω μόνο να φύγω από δω

κι η ελπίδα λένε πεθαίνει τελευταία

όμως το ‘χω δει ξανά το έργο αυτό

16 - ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ποτέ δεν ένιωσα την επικοινωνία

μονάχα άκουγα τους άλλους να γελάνε

με τα απότομα θλιμμένα μου αστεία

που κάθε νύχτα οι σκέψεις μου γεννάνε

όταν χάνω τις ίδιες μου τις σκέψεις

πάλι φοβάμαι θα σβήσω σαν ταινία

όταν όλα μου μοιάζουνε αστεία

μέσα πεθαίνω γιατί είμαι σοβαρός

ποτέ δεν ένιωσα την επικοινωνία

μονάχα λέγανε ήμουν διαφορετικός

τι να την κάνω αυτή την ουτοπία

αφού μαλάκες δεν νιώθω ζωντανός

απλά με σκότωσε ο ρεαλισμός

17 - Η ΠΟΛΗ ΠΝΙΓΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

η πόλη πνίγει τα παιδιά ναρκοθετεί το μέλλον

και στα φτερά αγγέλων περνάει τη θηλιά

παγίδες στήνει στα πουλιά μισεί το πέταγμά τους

κι έχει χίλιους θανάτους κρυμμένους στη γωνιά

μ’ αυτούς που έμειναν παιδιά και ζουν στην εξορία

θ’ αλλάξω την πορεία που πάει στο χαμό

μ’ αυτούς που έμειναν παιδιά θα βρω την ευκαιρία

να κάψω την αιτία στο μέλλον να χαθώ

η πόλη πνίγει τα παιδιά τα στήνει στις αγχόνες

με βρώμικους κανόνες τους κόβει τα φτερά

στα όνειρα βάζει φωτιά αδειάζει τα ποτάμια

η πόλη σαν τη λάμια για θάνατο διψά

18 - Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ

νομίζεις πως τα όνειρα σημαίνουν ενοχές

ποτέ δεν παραδέχεσαι πως ζούσες για το χτες

νομίζεις πως το μέλλον σου το φτιάχνουν οι γιορτές

ακόμα δεν κατάλαβες τι είναι αυτό που θες

σάπιες ελπίδες έδωσα χωρίς να αγοράσεις

δεν ήθελα ανταπόκριση μόνο να καταλάβεις

ζούμε σε μια χώρα που χορεύουν οι σκιές

οι μούσες αυτοκτόνησαν μαζί και οι ποιητές

νομίζεις εφιάλτες ότι είναι οι φωνές

όταν εσύ ουρλιάζεις για όσα δεν τους λες

νομίζεις πως οι άνθρωποι να νιώσουν δεν μπορούν

κι η κάθε σου στιγμή λέει να πα να γαμηθούν

19 - ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ

εγώ γεννήθηκα σ’ ένα μικρό βαπόρι

μα μόλις άνοιξα τα μάτια στην ζωή

κάτι έγινε και έσπασε η πλώρη

και μόνος βρέθηκα σε μια μικρή ακτή

ένα ελικόπτερο ήρθε για να με σώσει

όμως το πέτυχε του δία η οργή

το αλεξίπτωτο έσωσε τον πιλότο

όμως προσγειώθηκε σε στήλη της δεή

κάτι τρέχει με την τύχη μου γαμώτο

γκαντέμης, είμαι γκαντέμης…

μετά από χρόνια είδα ένα αεροπλάνο

και άναψα φωτιά μήπως και με δει

μ’ απ’ ότι φάνηκε ήταν χαζός πιλότος

μου πέταξε νερό και έφυγε αστραπή

πριν πεθάνω είπα να ψάξω για ανθρώπους

δεν βρήκα τίποτα και πήγα στην κορφή

μα κάπου γλίστρησα και κύλησα μακριά

και εκεί αντίκρυσα μια πόλη μαγική

20 - ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

την άκουσα και σήμερα ίδια την κραυγή

μου ξύπνησε εφιάλτες τους έδωσε ζωή

την άκουσα που φώναζε έμοιαζε τρελή

στο πλήθος μέσα χάνονταν γινόταν απειλή

την είδα που έτρεμε οργασμική ηδονή

σαν μ’ είδε που έτρεξα χωρίς πια λογική

γκρεμίστηκαν τα πάντα δεν μου ‘μεινε παρά

της τρέλας η ουσία να νιώθω δυνατά

ζεις για να πεθάνεις...

21 - ΑΗΔΙΑ

μέσα στο δωμάτιο η ίδια τιμωρία

μόνος όπως πάντα, έτσι διάλεξες εσύ

όμως η τιβι σου σε γεμίζει με μαγεία

κι έτσι είναι ωραία στη δικιά σου φυλακή

η αηδία στη ζωή σου είσαι εσύ

κι ίσως δυο-τρεις άλλοι που μοιάζουνε μ’ εσένα

λες πως δε σ’ αρέσει μα τι κάνεις γι’ αυτό;

συνέχισε να προσκυνάς φεγγάρια τσακισμένα

η αηδία στη ζωή σου είσαι εσύ

για σένα πάντα φταίγανε οι άλλοι

σ΄όλους τους αγώνες τους εσύ ήσουνε απών

εσύ είσαι η αιτία για το μαύρο σου το χάλι

λεφτά δεν υπάρχουν, ο κόσμος είναι χάλια

η αγάπη ανύπαρκτη, οι άνθρωποι κακοί

η τιβι δεν πιάνει πάρα πολλά κανάλια

οι φίλοι πάντα λοίπουν, η ζωή σου βαρετή

μέσα στα μπαρ που κάθε βράδυ καταθέτεις την ψυχή σου

η φίλη σου η αηδία κάθεται μαζί σου

ίσως να μη φταίει το γαμημένο το ποτό

ίσως να μη φύγει όταν θα κάνεις εμετό

ίσως η αηδία είναι η ζωή σου

22 - ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

έχω ένα σκύλο που πάντα νιαουρίζει

έχω μια γάτα που ξέρει να γαυγίζει

έχω ένα φίδι που μοιάζει με κουνέλι

κι ένα σκαντζόχειρο που ξέρει τσιφτετέλι

μάλλον θα φταίει που φάγαμε τα ζώα

έχω ένα χάμστερ που πίνει κοκα-κόλα

και μια χελώνα που τρώει ασπιρίνη

ένα ιγκουάνα που ζει σε κατσαρόλα

κι ένα σπουργίτι που θέλει να παχύνει

23 - ΘΕΑΤΡΙΝΑ

έβαψα το πρόσωπο κόκκινο να λάμπει

τα νύχια, τα μάτια μαύρα σα να ‘ταν βράδυ

άλλαξα τα ρούχα μου ντύθηκα με μαγεία

κάλυψα το σώμα μου δείτε με με λατρεία

σας κοροϊδεύω δείτε το, σας δίνω τα ψέματα μου

κι σεις πληρώστε γρήγορα τα συναισθήματα μου

όσο κι αν θέλω δεν μπορώ ο εαυτός μου να'μαι

πάνω στο πάλκο γίνομαι εσείς ηλίθια αθώα κι ένοχη μαζί

απ' την σκηνή με τρόμο κοιτώ το μανιασμένο πλήθος

που απαιτεί απόψε εγώ να ικανοποιήσω

τι θέλετε απόψε να γενώ οφηλία, αντιγόνη

τι ήμουνα πριν τώρα ξεχνώ το γέλιο μου παγώνει

έπαψα να ορίζομαι, μετάλλαξα την ψυχή μου

μες της σκηνής τα χρώματα θυσιάζω την ζωή μου

έβαλα τη μάσκα μου, ντύθηκα με ψέμα

αυτή τη νύχτα η σκηνή θα βαφτεί με αίμα

ήθος ποιώ – ηθοποιός, πουτάνα θεατρίνα

24 - ΘΑ ΚΛΕΨΩ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΣΟΥ

θα κλέψω τον θάνατό σου

πριν σε σκοτώσει θα του πάρω το κεφάλι

κι όταν θα κλέβει την ψυχή σου

θα ξεριζώσω με μανία το κεφάλι

θα κλέψω τον θάνατό σου

θα τον κλειδώσω μεσ’ το λευκό κελί

και ξέρω πως το γέλιο θα χαθεί από το πρόσωπό σου

όταν του κολήσω στη μάπα το πιστόλι

το γέλιο θα χαθεί από το πρόσωπό σου

θα θάψω τον θάνατό σου

σε έναν τάφο ποτισμένο μ’ αναμνήσεις

κι όταν θρηνήσουν οι νεκροί

θα είναι η ώρα για να ζήσουν οι αισθήσεις

25 - ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

όταν ουρλιάζω κανείς πια δε μ’ ακούει

όταν γαμιέμαι κανείς πια δε με νιώθει

όταν πληγώνομαι κανείς πια δε μ΄αγγίζει

όταν πεθαίνω κανείς πια δε με θάβει

έκλεισα το μυαλό μου σ’ ένα γυάλινο κουτί

κι αλλάζω με μανία τα κανάλια

έγινα το θύμα μου κι ο θύτης μου μαζί

είναι κανείς εκεί να μου φυσήξει τη ζωντάνια

όταν ουρλιάζεις σε κάνω ουρλιαχτό μου

όταν γαμιέσαι γίνεσαι οργασμός μου

όταν πληγώνεσαι είσαι το αίμα στην πληγή μου

όταν πεθαίνεις εγώ σου δίνω τη ζωή μου

έκλεισες το μυαλό σου σ’ ένα γυάλινο κουτί

κι αλλάζεις με μανία τα κανάλια

έγινες το θύμα σου κι ο θύτης του μαζί

είναι κανείς εκεί να σου φυσήξει τη ζωντάνια

26 - ΝΥΧΤΑ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ

ήρθε η νύχτα, τηλεφωνώ και μου λένε οι φίλες μου να βγούμε

στην τσέπη ψάχνω, δεν βρίσκω ευρώ, δεν έχω φράγκο ούτε για ποτό

τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω στην βροχή

μην καθυστερήσω κι ο πορτιέρης μου την πει

άλλη μία νύχτα υπερκαταναλωτική

ψεύτικα χαμόγελα σε ένα μαγαζί

όταν πάω στους καθωσπρέπει το μυαλό μου απλά αιμορραγεί

δεν αντέχει να προσπεράσει την δική τους μίζερη ζωή

όταν βλέπω όλο τον κόσμο να πληρώνει για την μουσική

αναρωτιέμαι αν το μπουρδέλο είναι επίσης γι’ αυτών την λογική

πίνω δυο ούζα, δύο red bull και παίζω στοίχημα τους chicago bull

χτυπάει μήνυμα στο κινητό, ήρθε η ώρα τις φίλες μου να βρω

27 - ΚΑΙΝ ΚΑΙ ΑΒΕΛ

τέλειωσαν οι μάγισσες και τα ξωτικά

τα ένοχα παραμύθια που ακούγαμε παιδιά

άλλαξαν οι άγγελοι έγιναν διαβόλοι

δεν είναι πια ο παράδεισος ουράνιο περιβόλι

γέρασαν τα θαύματα έγιναν αλήθειες

ίσως τώρα ο ήλιος να φωτίζει μόνο νύχτες

όχι άλλα ψέμματα να με παραμυθιάζουν

έμειναν πια οι ήρωες μόνοι τους να ουρλιάζουν

φυλή του άβελ τρώγε, πίνε και κοιμήσου

ο θεός για σένα γλυκά χαμογελά

φυλή του κάιν μεσ’ στη λάσπη σου κυλήσου

και ψόφα πάνω στην κακομοιριά

φυλή του άβελ ερωτεύσου γεννοβόλα

και το πουγκί σου όμοια κι αυτό γεννοβολά

φυλή του κάιν στην καρδιά σου φλόγα ειν’ όλα

κι απ’ τους μεγάλους πειρασμούς μείνε μακριά

φυλή του άβελ το ψοφίμι το δικό σου

σίγουρα θα λιπάνει σαν κοπριά όλη τη γη

φυλή του κάιν η δουλειά που ‘χεις εμπρός σου

έχει ακόμα δρόμο για να τελειωθεί

φυλή του άβελ να ποια είναι η ντροπή σου

το σίδερο έχει απ’ το κοντάρι νικηθεί

φυλή του κάιν ως τα ουράνια ας φτάσει η οργή σου

κι ας ρίξει το θεό ξανά κάτω στη γη

έσκισα τις φλέβες μου κι είδα να κυλάει

θάνατος, νερό, ξύδι και χολή

μέσα στο μυαλό μου είναι τώρα που υπάρχει

ή καμμιά αλήθεια ή μια και μοναδική

ξέρασα τις σκέψεις μου τις έκανα παραμύθια

τα παιδιά που θα τ’ ακούν θα μισούνε την αλήθεια

σκότωσα τον έρωτα έσβησα την αγάπη

δεν θα αφήσω πια καμμιά να με θρέψει αυταπάτη

28 - SKAOUTRO