Καταρχάς ας
αρχίσουμε από το όνομα της "μπάντας. OneMan'sNoise?? Πέραν του ότι είναι θεϊκό είναι και ευρηματικό και υπέροχο και
περιγραφικό και ειρωνικό και όλα. Έχουμε να κάνουμε με instrumentalpost μουσική με πιάνα, pads,
ονειρικά τύμπανα και ένα αέναο ταξίδι μέσα από 11 τραγούδια που κινούνται
μεταξύ θλίψης και ελπίδας. Τα σκηνικά που πλέκει ο τύπος πίσω από αυτό το Project πέραν του ότι σε συνεπαίρνουν είναι
ολοκληρωμένα και σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν "ερασιτεχνική"
παραγωγή. Μιλάμε για concept
που ξερνάει συναισθήματα παράλληλα με το να σε ταξιδεύει. Δεν ακούω το
συγκεκριμένο είδος και ακόμα πιο δύσκολα ακούω instrumental αλλά μου πήρε το κεφάλι. Ήταν αδύνατο για
μπόλικο καιρό να μην το βάζω διαρκώς να το ακούω στο pc μου και στα ακουστικά και στον δρόμο και παντού.
Και καλά για χαλάρωμα αλλά τελικά αντί να με αφήνει να χαλαρώσω με έκανε να
εμβαθύνω και να το λατρέψω. Νομίζω ότι είναι το δεύτερο instrumentalάλμπουμ που ακούω με τόση
ευχαρίστηση μετά από το έπος του Υann Tiersen. .
Καθαρά σαν concept να πω
επίσης ότι έχει υπέροχες και δυναμικές ηχογραφήσεις χωρίς να τσιτώνει αλλά
χωρίς να ακούγονται αδιάφορες, αντιθέτως. Επίσης έχει πολύ ωραία εξέλιξη που
σημαίνει ότι η επιλογή που έκανε στο tracklist και στην σειρά που θα πηγαίνουν τα κομμάτια πραγματικά
ήταν πετυχημένη.
Αυτά από μένα, δεν ήταν ακριβώς κριτική αλλά περισσότερο μια εικόνα που νομίζω
είναι όσο χίλιες λέξεις. Αυτή την εικόνα είδα εγώ σε αυτά τα κομμάτια και σας
την μετέφερα.