Οι Διχασμένες αλήθειες είναι πολλά χρόνια μπάντα και δραστηριοποιείτε σε αρκετά underground χώρους πάντα με πολύ καλές κυκλοφορίες που μουσικά στέκουν στο hardcore με πολλά στοιχεία punk/metal.
Στο συγκεκριμένο έχουν καταρχάς άψογη παραγωγή και ήχο που βγάζει και ένταση και συναίσθημα και δεν στερείται δυναμικών και ρυθμού.
Ντραμς, κιθάρες, μπάσο, όλα δεμένα μέχρι το κόκκαλο και τα φωνητικά σε καθαρά πανκ μοτίβα στηρίζουν την θεματολογία των στίχων τέλεια. Σε καμία περίπτωση το cd δεν στερείται όμως και μελωδίας. Κανένα κομμάτι δεν λέει απλά κάτι και τέλος. Δημιουργούν εξαρχής έναν ρυθμό και μελωδίες που όλο χτίζονται, δεν σε αφήνουν να βαρεθείς σε κανένα σημείο, προσθέτουν αλλαγές εκεί που δεν το περιμένεις, προσθέτουν μελωδία ακόμα και στη φωνή εκεί που δεν το περιμένεις, προσθέτουν μια σόλο μπασογραμμή εκεί που νομίζεις ότι θα σφυρίξει λήξη και γενικώς ακούς από την αρχή ως το τέλος ένα πολύ δουλεμένο cd που στέκει στα ψηλά σκαλοπάτια του hardcore.
Οι στίχοι σαφώς πολιτικοί και in your face στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι νομίζω ότι πιο κατάλληλο για να ακολουθήσει τα δαιμονισμένα μεταλικά ριφ (Σαν λύκος χωρίς αγέλη) και είναι σαφώς άνω του μέσου όρου καθώς αποφεύγουν να γίνουν "εύκολοι" και "άδειοι".
Μεταφορές, εικόνες, αισθήματα, πόνος, όλα εδώ, άλλοτε ποιοτικά, άλλοτε αφηγηματικά, άλλοτε σαν ποίημα και άλλοτε σαν.. λύκος χωρίς αγέλη, γεμάτος οργή.
Το πολύ καλό cd ολοκληρώνεται από τις πάμπολες ιδέες που έχουν μπει ώστε να υπάρχει ισχυρό groove, δηλαδή εκεί που ακούς χωρίς να το καταλάβεις σε έχουν κάνει να κουνιέσαι λίγο και να φαντάζεσαι ότι είσαι σε live τους. Έχουν επενδύσει πολύ στον ρυθμό και στην οργή αλλά επαναλαμβάνω ότι είναι ιδιαίτεροι.
Ως καθαρά υποκειμενικοί άποψη παρόλο που μπορώ να πω ότι ανήκουν στην σκηνή των "Ανατέλλων τρόμος", "Ναυτία" και τέτοιες ιστορικές μπάντες, θεωρώ ότι είναι οι καλύτεροι στο είδος.