+  Diymusic.org
|-+  ΜΟΥΣΙΚΗ» Περι μουσικής» GOLDEN ERA - '90s Hip Hop προτάσεις
Username:
Password:
Αποστολέας Θέμα: GOLDEN ERA - '90s Hip Hop προτάσεις  (Αναγνώστηκε 11958 φορές)
μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #15 στις: Ιούλιος 11, 2015, 11:50:17 μμ »

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που πόσταρα στο συγκεκριμένο θέμα.  Κάτι το τρέξιμο με τη δουλειά με ότι συνεπάγεται αυτό για τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που μου απομένει, κάτι οι τελευταίες πολιτικοκοινωνικές -ραγδαίες- εξελίξεις και τα όσα έχουν διαδραματιστεί τις τελευταίες βδομάδες στο Ελλαδιστάν [έχουμε να δούμε πολλά ακόμα... προβλέπω η θερμοκρασία να ανεβαίνει περισσότερο και αυτό να συμβαίνει όχι μόνο λόγω της εποχής...], κάτι η διάθεση μου που φλερτάρει έντονα με την κατάθλιψη, και ένα γαμημένο μόνιμο ψυχοφθόρο άγχος και στρες που θέλωντας και μη μου γεννιέται και μοιράζομαι με όσους/ες αλληλεπιδρώ, κάτι οι δικές μου διέξοδοι για αυτοέκφραση που χρειάζονται τον χρόνο τους για να μπουν σε μια σειρά στο κεφάλι μου, αμέλησα να παρουσιάσω «νέες» προτάσεις. Υγεία να ‘χουμε...  Αυτή τη φορά θα παρουσιαστεί ένα αγαπημένο άλμπουμ από το 1994, για να υπάρχει μία συνέχεια στο θέμα μέχρι την επόμενη φορά και γιατί όσο κι αν είναι δύσκολο για μένα να βρίσκω χρόνο για να κάνω ακόμα και αυτές τις παρουσιάσεις δεν θέλω να το αφήσω ως έχει αλλά [σκοπός είναι] κάποια στιγμή να υπάρξει κάτι σαν «βάση δεδομένων» στην προκειμένη, ποιοτικών κυκλοφοριών, για όποιον/α θέλει ή θελήσει ελεύθερα στο μέλλον να ψαχτεί με κυκλοφορίες από την χρυσή εποχή του Hip Hop.  Σεβασμός και Αγάπη.

#0013 GANG STARR: Hard To Earn [1994]

Σχηματισμένοι από το... 1985 [με άλλη σύνθεση, από το 1989 ισχύει το παρών line up που ηχογράφησε τον δίσκο που παρουσιάζεται εδώ] οι Gang Starr… ή αλλιώς ένα από τα πιο ποιοτικά, αξιομνημόνευτα όσο και επιδραστικά ντουέτα που έχουν περάσει ποτέ από το Hip Hop.  Και πως να μην είναι όταν το ½ του σχήματος αποτελείται από τον DJ Premier από το Houston [από τους TOP DJs/παραγωγούς ever [ένας από τους αγαπημένους μου DJs] με άπειρες και ιστορικές συνεργασίες βλ. Nas, The Notorious B.I.G., Mobb Deep, Lord Finesse, KRS-One, Jay-Z κ.α. με beats που πλέον θεωρούνται -και είναι- κάτι παραπάνω από απλά «κλασικά»] και το άλλο ½ από τον MC Guru [R.I.P.] από το Roxbury.

Το μεγαλειώδες «Hard To Earn» είναι το τέταρτο album των Gang Starr, κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 1994 από την Chrysalis/EMI Records.  Θέση #25 Billboard 200 και #2 Top R&B/Hip Hop Albums.  Τέσσερα singles βγήκανε από αυτό τον δίσκο, όλα το 1994, τα: «DWYCK», «Mass Appeal», «Code Of The Streets» και «Suckas Need Bodyguards».  Μουσικά το album σ-π-έ-ρ-ν-ε-ι, κάτι παραπάνω από απλά απολαυστικό/ουσιώδες κατά την ταπεινή μου άποψη.  ‘90s πρωτοκλασάτο αρχετυπικό Golden Era Hip Hop, κάτι απόλυτα λογικό όταν έχεις τον παλιό Primo να αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου την παραγωγή [σε συνεργασία με Guru] και μάλιστα στα ντουζένια του... Χαρακτηριστικότατες ‘90s beat-άρες υπογραφής DJ Premier, με ασήκωτα dusty ντραμίδια, παχιά μπάσα, τα scratches που γδερνουν ανελέητα/cuts-σήμα κατατεθέν Primo, σκοτεινές gloomy ατμόσφαιρες, ρυθμοί που συνεπαίρνουν και σε βάζουν με το «έτσι γουστάρω» στα vibes του εκάστοτε beat, jazz διάσπαρτες πινελιές, συναίσθημα ρε αδέρφια... συναίσθημα της γειτονιάς, του δρόμου, του να πηγαίνεις με τρένο μέσα στην μητρόπολη και να κοζάρεις σε κάθε σταθμό και καθόλη την διάρκεια της διαδρομής την ολοκληρωτική αποσύνθεση του αστικού τοπίου...  Αυτό που δυστυχώς λείπει στις μέρες μας [στη μουσική και παντού, μιλάω για ζωή] είναι το συναίσθημα, να νοιώθει κάποιος/α και αυτό θέλουν να μας καταντήσουν... φοβισμένα, ευχνουχισμένα από συναισθήματα όντα χωρίς το παραμικρό ίχνος κρίσης/ευαισθησίας ώστε να μην αισθανόμαστε... κλείνω αυτή την μικρή παρένθεση και επιστρέφω στο Hard To Earn, αν θέλετε να μπείτε στον κόσμο του, α-κ-ο-ύ-σ-τ-ε το [όχι επιδερμικά] και ΝΟΙΩΣΤΕ, στο τέλος της ακρόασης-ναι ρε αλάνια, χαμογελάμε που είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Αναλυτικότερα, ο δίσκος ξεκινάει με ένα intro [προσωπικά αδιάφορο], και μετά ξεδιπλώνεται το μεγαλείο, η μια κομματάρα μετά την άλλη. Alongwaytogo, επελαύνει, εθιστικά scratchάκια, hook κόλλημα, η φωνή του Guru ΣΚΑΛΩΜΑ, ακολουθεί το μαγευτικό Code of the streets με την μυσταγωγική ατμόσφαιρα του και τον ορμητικό του ρυθμό, πραγματικά υποδειγματικό κομμάτι όσο και beat, το sampling του little green apples από Monk Higgins απλά υπέροχο, στη συνέχεια έχουμε το πιο up tempo Brainstorm, συντονισμένο χάος... ακολουθεί το Tonz ‘o’ Gunz [κομματάρα, λατρεύω το scratching του και την funky μπασογραμμή του], The planet…: «...And like the sayin goes, sometimes life ain't fair but in my heart there ain't no quittin so I stayed up late, to write some rhymes to some rhythms...», Aiiight Chill… (Skit) με ευχάριστη έκπληξη μια μικρή συμμετοχή του Nas για να οδηγήσει στον ύμνο Speak Ya Clout, συμμετοχή Jeru The Damaja, το πιο επιθετικό DWYCK [μια ομορφιά το μπάσο εδώ], η μικρή σε διάρκεια ντόπα ονόματι Words From the Nutcracker…: «...I'm from the Bronx, New York City the big fuckin' Apple where the niggas get busy god bless the dead, and god rest my pops peace to the niggas goin' out bustin' shots…», Mass Appeal, μπάσιμο με scratching, υπέροχο sampling, από τα καλύτερα του δίσκου χαλαρά, το hardcore diss του Suckas Need Bodyguards ισοπεδωτικό με DRUMS που τσακίζουν τα πάντα στο διάβα τους, το «γηπεδικό» hook [black moon λέμεεεε!] σε σκαλώνει, ίσως είναι το αγαπημένο μου beat αυτού του δίσκου... real pure shit.  Στη συνέχεια λέρχεται η ολντσκουλιά του Now You’re Mine, horns, από τις καλύτερες ερμηνείες του Guru, scratches «γυαλόχαρτο», one of the best, ακολουθεί η μπουλντόζα που λέγεται Mostly Tha Voice [ύμνος] και αν γουστάρεις μέχρι εδώ έχεις και ένα F.A.L.A. και ένα Comin’ for Datazz που σε καρφώνει στο πάτωμα με κάθε του snare για να κλείσουν έναν καταπληκτικό δίσκο.  Μυαλά σε τοίχους, πατώματα και μπλέντερ...

Προτείνονται επίσης ανεπιφύλακτα σε όποιον/α θέλει να εντρυφήσει και τα πέντε υπόλοιπα albums των Gang Starr [No more mr. Nice guy [1989], Step in the arena [1991], Daily operation [1992], Moment of truth [1998] και The ownerz [2003]], είναι ένα και ένα.  Για το κλείσιμο αυτής της παρουσίασης θέλω να προσθέσω πως είναι τεράστια απώλεια ο χαμός του Guru και πραγματικό κρίμα [έπαθε καρδιακό επεισόδιο τον Φεβρουάριο του 2010, έπεσε σε κώμα και πέθανε από καρκίνο στις 19 Απριλίου του ίδιου έτους], γιατί μιλώντας πέρα από τον άνθρωπο και το γεγονός ότι οι Gang Starr από το 2004 [τελευταία ευρωπαϊκή περιοδεία-χωρίς τον Premier] ήδη είχαν τελειώσει μιλάμε για έναν από τους καλύτερους mcs/στιχουργούς ever.

Εξώφυλλο:



Tracklist:

01. Intro (The First Step)
02. Alongwaytogo
03. Code of the Streets
04. Brainstorm
05. Tonz ‘o’ Gunz
06. Planet
07. Aiiight Chill… (Skit)
08. Speak Ya Clout (feat. Jeru The Damaja)
09. DWYCK (feat. Nice & Smooth)
10. Words From the Nutcracker (feat. Melachi the Nutcracker)
11. Mass Appeal
12. Blowin’ up the Spot
13. Suckas Need Bodyguards
14. Now You’re Mine
15. Mostly Tha Voice
16. F.A.L.A. (feat. Big Shug)
17. Comin’ for Datazz

Ενδεικτικά κομμάτια:


Το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελείται από διαμάντια και χαρακτηρίζεται από μια καταπληκτική ομοιογένεια όπως και ροή του υλικού.  Το κάθε τι εκεί μέσα, θαρρώ πως έχει πολύ σοφά τοποθετηθεί στην σωστή θέση.  Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι μιας και λατρεύω εξ’ ίσου ΟΛΑ τα beats και το κάθε couplet κ.λπ.  Παρόλα αυτά-αν και είναι εντελώς υποκειμενικό κάθε φορά και ο μόνος παράγοντας επιλογής είναι η εκάστοτε ψυχοσύνθεση μου-αν ήταν να ποστάρω 2-3 ενδεικτικά tracks χωρίς να μειώνω τα υπόλοιπα αυτά θα ήταν:

01. Code Of The Streets [video clip]



02. DWYCK [video clip]



03. Comin’ for Datazz


μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #16 στις: Αύγουστος 01, 2015, 02:21:38 πμ »

#0014 HOODRATZ: Sneeke Muthafukaz [1993]

1η Αυγούστου σήμερα, νέος μήνας, the shit remains...  Επειδή ακόμα και οι στιγμές που μιλάμε γι’ αυτά που πραγματικά γουστάρουμε είναι μετρημένες και επειδή ήδη στο ξυπνητήρι η στιγμή που θα χτυπήσει για τη δουλειά πλησιάζει και οι ώρες «ξεκούρασης» [οι ποιές;] μειώνονται επικίνδυνα, για το έμπα του μήνα επέλεξα να σας παρουσιάσω έναν δίσκο που είναι πραγματικά από τους ΠΟΛΥ αγαπημένους μου και που ηχητικά/αισθητικά πιστεύω stands for what is Hip Hop… Πιο κλισέ αν θέλετε…  Represents.  Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο σε πλαστικούς και άχρωμους καιρούς που έχουν εκφυλιστεί -σχεδόν- τα πάντα, να φτάνει το βράδυ, να κλείνει κάποιος/α τα μάτια του/της, να κάνει -προσωρινό- delete σε όλα τα σκατά, σε αφεντικά, εξελίξεις κ.λπ. έστω και για λίγα γαμημένα λεπτά της ώρας και να βάζει να ακούσει ένα τόσο όμορφα ακατέργαστο όσο και ανόθευτο Hip Hop διαμάντι.  Όποιος/α λοιπόν αναζητά απεγνωσμένα σαν ναρκωτικό εκείνο ΤΟ μοναδικό «άρωμα» του 1993 ας κάνει μια στάση εδώ στο μοναδικό άλμπουμ των Hoodratz [ντουέτο σχήμα αποτελούμενο από τους Doh-Doh και Dingbat] από το Queens της Νέας Υόρκης με τίτλο «Sneeke Muthafukaz».  Ευτυχώς, που υπάρχουν τέτοιες οάσεις να δροσιζόμαστε από τη λάβα του καλοκαιριού και απ’ όσα ζούμε.  Αν και το «δροσιζόμαστε»… με το συγκεκριμένο άκουσμα μάλλον άστοχος είναι ως χαρακτηρισμός μιας και από το πρώτο δεύτερο μέχρι το τελευταίο το περιεχόμενο είναι σκέτη φωτιά!!!  Real Hardcore East Coast Hip Hop.  Ηχογραφημένο το 1992-1993 κυκλοφόρησε από την Epic Records στις 24 Αυγουστου 1993, θέσεις #79 Top R&B/Hip Hop Albums και #27 U.S. Top Heatseekers.  Από τον μοναδικό -δυστυχώς- αυτόν δίσκο των Hoodratz βγήκανε δύο singles, τα: «Bootlegga» και «Murdered Ova Nuttin’» που το συνόδευσε ένα επίσης καταπληκτικό ασπρόμαυρο [ναι!] video clip.

Τα πάντα είναι εδώ: τα dusty drums, kicks και snares που σε συνθλίβουν κάτω από το αμέτρητο βάρος τους, η βρωμιά και η δυσωδία των δρόμων της Ανατολικής Ακτής, η jazz, τα μπάσα, τα επιληπτικά horns, παρανοϊκή ατμόσφαιρα να πλανάται διάχυτη στον αέρα, αλητεία, θράσος, χυδαιότητα [τα verses σκοτώνουν, όχι αστεία...], πραγματικός ασυμβίβαστος-στη μάπα σου U-N-D-E-R-G-R-O-U-N-D ήχος [με όλα τα γράμματα κεφαλαία], θα μπορούσα να το ακούω και νεκρός.  Άλμπουμς σαν αυτό και το «Enta Da Stage» των τεράστιων Black Moon [δίδυμα αδερφάκια κατά τη γνώμη μου] είναι μια κατηγορία από μόνα τους...  Τις μουσικές παραγωγές του δίσκου επιμελήθηκαν πέρα από τους Hoodratz οι: DJ Irv, David Kennedy, Carlton Batts και Bryan Leach.  Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, ή ακούς και νοιώθεις ή απλά προσπερνάς...  Καληνύχτα.  Α, και καλό μήνα να ‘χουμε...

Εξώφυλλο:



Tracklist:

01 Bootlegga
02 Ms. Crabtree
03 Rollin Wit’ Da Rat Pak
04 Street Smart Dummies
05 Murdered Ova Nuttin’
06 Free Cheeze
07 Dagnabit
08 Sneekee Mothafukaz
09 Had A Bad Day (2-16-93)
10 Na Na, Na Na, Na
11 Grimee…
12 Dis Budz Fa U
13 Git Off Ma Dic

Ενδεικτικά κομμάτια:


01. Murdered Ova Nuttin’ [video clip]


Πιο TRUE πεθαίνεις.  Άψογη αισθητική, άψογα τα πάντα, ασπρόμαυρο διαμάντι.



02. Grimee…

Για τον τσαμπουκά του και τα θανατηφόρα του verses...



03. Git Off Ma Dic

Hardcore.  Και ξύλο.  Χυδαίος ήχος.  Hardcore και ξύλο.  Αρκούν.  Αυτά.

« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 01, 2015, 02:23:51 πμ από μαύρο_άλφα »

μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #17 στις: Αύγουστος 14, 2015, 09:42:11 μμ »

Ένα ενδιαφέρον κείμενο για το Illmatic του Nas, το Queensbridge κ.λπ. https://medium.com/@LegacyRecordings/the-eternal-illmatic-5922127b7ade

μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #18 στις: Σεπτέμβριος 01, 2015, 01:37:46 πμ »

documanter για το The Infamous των Mobb Deep


μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #19 στις: Σεπτέμβριος 01, 2015, 03:47:39 μμ »

#0015 KRS-ONE: Return Of The Boom Bap [1993]

Εδώ μιλάμε για μεγάλη αγάπη καθώς ο συγκεκριμένος δίσκος είναι αυτό που λέμε μη σε βάλει κάτι στην πρίζα.  Λατρεμένο album από το πρώτο εως το τελευταίο του δευτερόλεπτο.  Αν κάποια Hip Hop albums στέκουν στο λεξικό δίπλα στην λέξη Ear-gasm, τότε, το Return Of The Boom Bap του 1993 [ή αλλιώς η επιστροφή στα basics και του θυμωμένου Hardcore Hip Hop], ντεμπούτο -solo- άλμπουμ του KRS-One, σίγουρα συγκαταλέγεται σε αυτά τα albums.  Ιστορικότατος όσο και απολαυστικότατος καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκος με ακόμα μεγαλύτερης σημασίας τίτλο, ηχογραφημένο κατά τη διετία 1992-1993, κυκλοφόρησε από την Jive Records, στις 28 Σεπτέμβρη 1993.  Θέση #37 Billboard 200 και #5 Top R&B/Hip Hop albums.  Έβγαλε 2 singles, τα καταπληκτικά: «Outta Here» και «Sound Of Da Police», αμφότερα το 1993.  Στο δεύτερο υπάρχει και η κομματάρα «Hip Hop vs. Rap» που φυσικά αξίζει και σας προτείνω να ψάξετε να βρείτε και να ακούσετε.

Σε -σχετικά μινιμαλιστικές/back to the rootz- παραγωγές DJ Premier, Showbiz και Kid Capri πέρα από αυτές του KRS-One, ο δίσκος... σκοτώνει.  Αρχετυπικό Boom Bap στα καλύτερα του, απολαυστικότατα «σε χτυπάω μέχρι να ματώσεις» kicks και snares, groove-άτες FAT μπασογραμές, βρώμικος ήχος του ’93.  Το άλμπουμ ξεκινάει με το «KRS-One» intro, ουσιαστικά ένα κολάζ από samples από ηχογραφήσεις των Boogie Down Productions, ακολουθεί το «Outta Here», μπάσο και ντραμίδια με το καλημέρα, απλά άψογο.  Αυτοβιογραφικό κομμάτι στιχουργικά, μιλάει για τα παιδικά του χρόνια, για το πως γνωρίστηκε με τον DJ Scott La Rock [R.I.P.], τους B.D.P. [Boogie Down Productions] κ.α.  Αξίζει να βρείτε και το single του [περιλαμβάνει πέραν της version που υπάρχει στον δίσκο τα: «I can’t wake up», «feel the vibe, feel the beat» και την instrumental version του «Outta here»], συνεχίζουμε με το έπος φουλ ειρωνικό «Black Cop» που τα χώνει αβέρτα κουβέρτα και καλά κάνει φυσικά, το beat [παραγωγή KRS] είναι σκέτη ντόπα, scratches φωτιά. 1.3.1.2., κυκλοφόρησε και σε 12ιντσο.  Συνεχίζουμε με το diss προς mcs του Mortal Thought, και άλλη μια beat-άρα του Primo μας δίνει τα μυαλά στα χέρια, cuts και scratches που σπέρνουν [από Primo, σήμα κατατεθέν], συγκρατάμε τα: «…Alright, check it out ninety-three lyrics, here we go...» και «…So I must, rock, the mic...» για να πάμε στο «I Can’t Wake Up» που μπαίνει με ένα υπέροχο μπάσο και τον KRS-one να ψαρώνει λέγοντας «What I want you to do, is count to ten…» ακολουθεί βίαιος 1993 ξυλοδαρμός, το snare του το έχω μες στην καρδιά μου, κολλητικό -μες στη καύλα- hook, μπάχαλο όλα.  Μετά από αυτό το κομμάτι είναι σαν να έχεις φάει ηχηρό χαστούκι και όμως, γουστάρεις φουλ. Στη συνέχεια έχουμε το καράgroove-άτο «Slap Them Up» για να οδηγηθούμε στον ΥΜΝΟ «Sound Of Da Police» [ο Μιχαλάκης [ένας είναι ο Μιχαλάκης, χαχαχα...] κάτι παραπάνω ξέρει ως γνήσια σουπιά που είναι και εγέννετο... Βαβυλώνα - Πολισμανια...], δολοφονική η beat-άρα από Showbiz, χαλαρά από τα διαμάντια ενός άψογου δίσκου, «Woop woop that’s the sound of tha police…».  Ακολουθούν το βαρύ και ασήκωτο «Mad Crew», ισοπεδωτικό 100%, το story telling του «Uh Oh», συνοδευόμενο με ανθρώπινο beat box και το  «Brown Skin Woman» σε παραγωγή Kid Capri με όμορφα horns, groove και ακόμα πιο όμορφο στίχο [peeeeeeace!].  Το ομώνυμο του δίσκου [κομματάρα/beat-άρα] στη συνέχεια, αποτελεί προσωπική αδυναμία του γραφόντος και μέγιστη πώρωση.  4 λέξεις: BOOM BAP ORIGINAL RAP.  ΥΜΝΟΣ!!!!! Στοιχειώνει.  Όποιος/α κατάλαβε, κατάλαβε... η παραγωγή του εν λόγω beat να σημειώσω πως είναι του KRS-One.  Ο δίσκος ολοκληρώνεται με την τριπλέτα των «“P” Is Still Free», «Stop Frontin» και το Hip Hop party του «Higher Level», και πάμε πάλι απ’ την αρχή...  Αυτός ο δίσκος είναι μια περήφανη ΓΙΟΡΤΗ του [Hardcore] Hip Hop.  Αέναο διαμάντι, a real statement.

ΥΓ. Ο όρος Boom Bap για όσους/ες δεν γνωρίζουν, είναι χαρακτηριστικό στυλ παραγωγής beats, από τα επικρατέστερα στο Hip Hop των ‘90s [κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και καθ’ όλη σχεδόν την διάρκεια της δεκαετίας του ’90] άρρηκτα συνδεδεμένος με την σκηνή της Νέας Υόρκης.  Το «Boom» αναφέρεται στο kick και το «Bap» στο snare.  Χαρακτηρίζεται από βαριά gritty beats με θεόρατα kicks και snares, μπάσα στο φουλ, chopped drums κ.α.  The REAL SHIT.  Πλέον, στο μοντέρνο Hip Hop έχει εκλείψει σαν ήχος αν και κάποια σχήματα κυκλοφορούν ακόμα boom bap δουλειές.  Χαρακτηριστικός ήχος της Ανατολικής Ακτής [East Coast] με πρωτεργάτες/πιονιέρους τους DJ Premier, Pete Rock, KRS-One, RZA, Scott La Rock, Large Professor κ.α.  Φτύνουμε στα μούτρα κάθε τι εύπεπτο και προσκυνάμε τα Αθάνατα Akai MPC και SP-1200!!!!!

Εξώφυλλο:



Εξώφυλλο Outta Here single:



Εξώφυλλο Sound Of Da Police single:



Tracklist:

01. KRS-One Attacks
02. Outta Here
03. Black Cop
04. Mortal Thought
05. I Can’t Wake Up
06. Slap Them Up
07. Sound Of Da Police
08. Mad Crew
09. Uh Oh
10. Brown Skin Woman
11. Return Of The Boom Bap
12. “P” Is Still Free
13. Stop Frontin
14. Higher Level

Black Cop Lyricz:


Buck buck buck-buck-buck, buck-buck buck buck!
All rude bwoy lissen up!
Black cop!! Black cop black cop black cop
Stop shootin black people, we all gonna drop
You don't even get, paid a whole lot
So take your M-60 and put it 'pon lock!
Take your four-five and you put it 'pon lock!
Lookin for your people when you walk down a block
Here in America you have drug spot
They get the black cop, to watch the drug spot
The black drug dealer just avoid black cop
They're killin each other on a East Coast block
Killin each other on a West Coast block
White police, don't give a care about dat
Dem want us killin each other over crack
Anyway you put it it's a black on BLACK
Black cop black cop black cop
Black cop black cop black cop
Thirty years ago, there were no black cops
You couldn't even run, drive round the block
Recently police trained black cop
To stand on the corner, and take gunshot
This type of warfare isn't new or a shock
It's black on black crime again nonSTOP
Black cop!! Black cop black cop
Black cop black cop black cop

"Don't be the sucker..
Don't be the sucker comin into my face..
Don't be the sucker.."

Here's what the West and the East have in common
Both have black cops in cars profilin
Hardcore kids in the West got stress
In the East we are chased by the same black beast
The black cop is the only real obstacle
Black slave turned black cop is not logical
But very psychological, haven't you heard?
It's the BLACK COP killin black kids in Johannesburg
Whassup black cop, yo, whassup?!
Your authorization says shoot your nation
You wanna uphold the law, what could you do to me?
The same law dissed the whole black community
You can't play both sides of the fence
1993 mad kids are gettin tense
Black cop!! Black cop black cop black cop
Stop shootin black people we all gonna drop
You don't even get, paid a whole lot
Take your four-five and you put it 'pon lock!
Take your M-60 and put it 'pon lock!
Take your uzi, put it 'pon lock!
Black cop black cop black cop
Black cop black cop black cop

"Don't be the sucker..
Don't be the sucker..
Don't be the sucker..
Don't be the sucker comin into my face
Don't.. don't be the sucker comin into my face
Don't-don't-don't be the sucker comin into my face
Don't-don't-don't-don't
Don't be the sucker comin into my face
Don't-don't, don't-don't
Don't be the sucker comin into my face
Don't-don't-don't!
Don't be the sucker comin into my face with that yang-yang!"

Συνέντευξη του KRS-One από το Bloq του DJ Premier σχετικά με την κυκλοφορία του Return Of The Boom Bap:




Ενδεικτικά κομμάτια:

01. Outta Here [video clip]




02. Sound Of Da Police [video clip]



03. Return Of The Boom Bap

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 01, 2015, 03:54:18 μμ από μαύρο_άλφα »

μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #20 στις: Οκτώβριος 06, 2015, 04:22:32 μμ »

#0016 THE BROTHERHOOD: Elementalz [1996]

Πέρασε αρκετός καιρός με όλα αυτά που γίνονται, plus ένα σωρό τρεξίματα, κάπου έμεινε πίσω το θέμα.  Γι’ αυτή την παρουσίαση σήμερα, επέλεξα έναν δίσκο που προσωπικά συχνά-πυκνά με συντροφεύει τους φθινοπωρινούς μήνες.  Ίσως είναι τα vibes που εκπέμπει σαν συνολικό ηχόχρωμα το συγκεκριμένο άλμπουμ, δεν ξέρω... προσωπικά μου βγάζει μια έντονη μελαγχολία και ένα noir touch, κάτι που κολλάει γάντι γενικότερα με τη διάθεση και την ψυχοσύνθεση μου αυτό τον καιρό.  The Brotherhood λοιπόν, από United Kingdom αυτή τη φορά και όχι από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.  Οι The Brotherhood ήταν από τους πιονιέρους της βρετανικής Hip Hop σκηνής και ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα.  Ήταν ενεργοί από το 1984 [τότε γνωστοί ως The Brotherhood VIP [για όπου VIP, Vagabonds In Power] μια κολλεκτίβα από mcs, breakdancers, graffiti writers και DJs που χώνονταν σε πολλά underground Hip Hop jams του Βόρειου Λονδίνου, με το «Brotherhood» να στέκει ως ιδανικό της κολλεκτίβας aka «brotherhood between races», αυτή η κατάσταση παίζει μπάλα μέχρι 1989 όπου σπάει και το original line up] ως και το 1998 και μέσα σε αυτό το διάστημα κυκλοφόρησαν μία πλούσια δισκογραφία από singles, Eps, 12ιντσα κ.λπ.  Το καταπληκτικό άλμπουμ τους «Elementalz» του 1996 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το σχήμα, κυκλοφόρησε στις 9 Ιανουαρίου 1996 από την Virgin και δικαίως θεωρείται -και είναι- ογκόλιθος για το Hip Hop. 

Κατάδυση στον κόσμο του Elementalz λοιπόν...  Μπασαδούρες, άρρωστα -σε σημείο να καταντάνε αψεγάδιαστα- beats, καύλα, πώρωση για έκφραση, gloomy ατμόσφαιρες, underground ήχος, groove, smooth jazz περάσματα με υπέροχα horns, ραπάρισμα που σπέρνει.  Έχεις επίσης, ένα «Alphabetical Response» που κυκλοφόρησε το ’95 και συνοδεύτηκε από ένα ασπρόμαυρο video clip, έχεις το επικίνδυνο «Mad Headz» [12ιντσο] που σπάει κόκαλα και είναι σαν να έχεις φάει απανωτά μπουκέτα με σιδερογροθιά στα δόντια, έχεις τον τσαμπουκά του κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ο-ύ «On The Move» και το μπασιμό του με drums με το καλημέρα.  Ακολουθεί η άψογη beatάρα του «Goin’ Undaground» με τη σκόνη του, τη παιχνιδιάρικη του λούπα και το θεικό του snare [προσωπικό κόλλημα το snare του εν λόγω beat], συνέχεια με «Punk Funk», πιο cool τίτλος πεθαίνεις, το beat έχει κάνει μπάνιο μέσα σε τόνους σκόνης οπότε αισθητικά γαμεί, τρελή μπασογραμμή... βγήκε και σαν CD single και remix, «You Gotta Life», πιο σκοτεινές και gloomy ατμόσφαιρες, ο ήχος είναι τέρμα underground, απίστευτο κομμάτι, άρρωστο.. εύκολα από τα καλύτερα και πιο εθιστικά του δίσκου, είναι υπόγειο η φάση.  Συνεχίζουμε με τον ντοπα-ΥΜΝΟ «One Shot» [επίσης videoclip, το πιο γνωστό κομμάτι τους], στη συνέχεια έρχεται το «Incredible», επέλαση!  Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω πως ο δίσκος χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο ηχόχρωμα, ακούγοντας τον κάποιος/α, σίγουρα θα παρατηρήσει τα εξής 2 πράγματα: 1. Όλα έκει μέσα είναι σοφά τοποθετημένα στη σειρά που μπήκανε, είναι σαν να ξεφυλλίζεις ένα βιβλίο και η ιστορία του να σου φανερώνεται κομμάτι-κομμάτι, 2. Το κάθε κομμάτι αλληλοσυμπληρώνεται με τα υπόλοιπα.  «Clunk Click», ψυχωτική λούπα… ψυχωτικό beat, από τα πιο ενδιαφέροντα του δίσκου αλλά και γενικότερα απ’ όσα έχω ακούσει ever, άψογο, ακολουθεί το απόλυτο όσο και chilling/trippy «Nominate» και κάπου εδώ βάζω μια τελεία.  Είναι pointless να σχολιάζω περισσότερο συναισθήματα/vibes και την ίδια την ιστορία όταν υπάρχουν κομμάτια/beats σαν αυτό και τα υπόλοιπα... βουρ στα ακουστικά, ηχεία ή όπως τη βρίσκει ο καθένας.  Είναι απλά Hip Hop, είναι call to arms.

Κλείνω αυτή την παρουσίαση με [αμετάφραστο] αυτό το statement του σχήματος: «We see UK hip-hop as having similar boundaries as punk... "When it first arrived in the '70s, you could put whatever you wanted on a record … They were talking about exactly what's going on. There's nothing like that at the moment, apart from hip-hop.»

Εξώφυλλο:



Εξώφυλλο Alphabetical Response:



Εξώφυλλο One Shot [remixes]:




Εξώφυλλο One Shot:




Tracklist:

01 One
02 Alphabetical Response
03 Nothing In Particular
04 Mad Headz
05 On The Move
06 Goin’ Undaground
07 Punk Funk
08 You Gotta Life
09 One Shot
10 Incredible
11 Clunk Click
12 Nominate
13 Dark Stalkers
14 British Accent
15 Pride (Revisited)

Ενδεικτικά κομμάτια:

01. Alphabetical Response [video clip]




02. One Shot [video clip]




03. Nominate


μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #21 στις: Νοέμβριος 06, 2015, 08:42:08 μμ »

Για σήμερα μιας και βρέθηκε λίγος χρόνος, επέλεξα να σας παρουσιάσω μαζεμένα άλλον έναν αγαπημένο δίσκο από τη δεκαετία του ’90, του ’96, και ένα καρααγαπημένο μου EP-single του ’95 από ένα underground σχήμα που λατρεύω.  Δυστυχώς, το να γράφω πιο τακτικά και με συνέπεια σε αυτό το θέμα είναι κάτι που όσο και να το ‘θελα, -ήδη αποδείχτηκε πως- δεν είναι εφικτό λόγω του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου που μου απομένει συν ότι σε αυτόν αυτή την περίοδο κυρίως ασχολούμαι σε μεγάλο ποσοστό με τη δική μου έκφραση και είναι πάρα πολύ χρονοβόρο αν θες να αναζητάς την εξέλιξη μέρα με τη μέρα κάνοντας σοβαρό digging, γράφοντας αυτούσια τη ψυχή σου σε στίχους κ.α.  Βάζω μια τελεία.  Ξεκινάμε το χρονοτάξιδο.

#0017 A+: The Latch - Key Child [1996]


Θα αρχίσουμε με το ντεμπούτο του A+ [plus] από το Hempsted της Νέας Υόρκης: «The Latch - Key Child» του 1996.  Ή αλλιώς ένα από τα καλύτερα Hip Hop άλμπουμς της δεκαετίας του ’90.  Ο A plus άρχισε την μουσική του «σταδιοδρομία» [λολ, τι σκατά να πω εδω τώρα] το 1995 αφότου νίκησε σε έναν εθνικό [ιου] διαγωνισμό ταλέντων στο Αμέρικα με σπόνσορα την Def Jam Records του Rick Rubin [Slayer-άδες, εδώ είμαστε... χαχαχα, κάνω τρελά crossovers απόψε!!!].  Αφότου υπέγραψε στην Kedar Entertainment κυκλοφόρησε μέσω αυτής στις 16 Ιουλίου του 1996 το ηχογραφημένο κατά τη διετία ’95-’96 «The Latch - Key Child».

Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο του εν λόγω άλμπουμ πέρα από τα καταπληκτικά East Coast beats/verses/feats. κ.λπ. έχει να κάνει κατά πρώτο λόγο με την ηλικία του A+, αυτός ο δίσκος κυκλοφόρησε όταν ήταν μόλις... 14 χρονών!!!  Και σίγουρα, το plus δεν αναφέρεται σε σχολικούς βαθμούς αλλά στην εμμονή του για τελειότητα.  Το άλμπουμ, παρά το μικρό της ηλικίας μόνο κάτι παραπάνω από απλά ώριμο μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς, προσωπικά σε πολλά σημεία των couplets του μου φέρνει σαν χροιά/ηχόχρωμα στο μυαλό έναν νεαρό Nas ή έναν AZ, τα samples που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι κλασικά Golden Era, με αρκετά σημεία και ατμόσφαιρες να παραπέμπουν ευθέως στη σχολή των Mobb Deep.  Gritty beats σαν το «Gusto» - κομματάρα που θα μπορούσε χαλαρά να υπάρχει σε έναν από τους 2 κλασικούς δίσκους των Mobb του ’95-96 - απογειώνεται από τη συμμετοχή του Prodigy των τελευταίων.  Και τι Prodigy… στα ντουζένια του! The real shit.

Οι συμμετοχές όμως δε σταματάνε εδώ, έχεις και ένα καταπληκτικό «A+Z» με έναν AZ να λάμπει για άλλη μία φορά [από τους αγαπημένους μου mcs όσον αφορά τη χροιά], έχεις τον Q-Tip στο «Me & My Microphone», η αφρόκρεμα.  Έχεις τη single-άρα «All I See» [επίσης video clip], έχεις τη hardcore ντόπα «Hard Times» να σε μεταφέρει με το που πατάς το play απευθείας στους δρόμους της Νέας Υόρκης [«...Brothas fought daily in the streets, we reek havoc/on every block someones flippin like an acrobat/I’m kinda young but I still gotta hold my own…»] με το καταστροφικό του snare να σε συνθλίβει σε κάθε του χτύπημα.  Αν είναι να αναφέρω κάποια προσωπικά highlights του δίσκου πέρα από αυτά που αναφέρθηκαν θα έλεγα σίγουρα το beat του «Wanna Be Rich» με μιά καταπληκτική μπασσογραμμή, την ισοπεδωτική ντόπα που ακούει στο όνομα «My Thing» [βαρύ και ασήκωτο, τα drums είναι λες και βγήκαν από το ‘93], το «Next Level (Intro) - Enter Hempstead» επίσης καταπληκτικό από άποψη ατμόσφαιρας [hail east coast!], «...I’ma show you how the east coast rock…», όλα είναι ένα και ένα.  Η μικρή διάρκεια του δίσκου [51’και 41’’, 13 κομμάτια] επίσης συμβάλλει κατά πολύ στη συνοχή και στην αμεσότητα του.  Listen or die.  Αν και η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη αυτού του ντεμπούτου-διαμαντιού, τελειώνω αυτή την παρουσίαση με τον τελευταίο στίχο από το Hard Times: «...I represent, commercial rap will never kill me»...

Εξώφυλλο:



Tracklist:

01 Next Level (Intro) - Enter Hempstead
02 Move On
03 Me & My Microphone (feat. Q-Tip)
04 All I See
05 Gusto (feat. Prodigy)
06 Hard Times
07 A+Z (feat. AZ)
08 Wanna Be Rich
09 My Thing
10 Parkside Coalition
11 Party Joint
12 Alpha 2 Omega
13 Shout It Out (Outro)

Ενδεικτικά κομμάτια:

01. All I See [video clip]




02. Gusto (feat. Prodigy)



#0018 CALL O’ DA WILD: Sometimes The Neighborhood/Clouds Of Smoke [1995]

Πραγματικά μου είναι πολύ στενάχωρο όποτε βάζω και ακούω Call O’ Da Wild γιατί πάντα το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ΤΙ θα είχαν να προσφέρουν ακόμα αν είχαν κυκλοφορήσει έστω έναν ολοκληρωμένο full length δίσκο.  Είναι από τα σχήματα που παρ’ όλο που η δισκογραφία τους είναι πολύ πολύ μικρή [όπως π.χ. των άλλων αγαπημένων μου Incredible Kollagreens - μιας και το έφερε η κουβέντα ψάξτε τους και αυτούς όσοι/ες γουστάρετε underground καταστάσεις και ακούστε όπως και δήποτε ειδικά το γαμάτο «Core Audience», προσωπικός έρωτας το συγκεκριμμένο κομμάτι και όλη η demo tape των 4 κομματιών που είχαν κυκλοφορήσει] μου είχαν κάνει τρελό κλικ από την πρώτη κιόλας φορά που τ’ άκουσα και νοιώθω κάτι το πολύ οικείο στα vibes που αποπνέουν τα beats/κομμάτια τους όποτε τα βάζω να παίξουν.  Πες κάτι η full underground αισθητική τους, πες το απίστευτο video clip του «Clouds of Smoke» που είναι ακριβώς ό,τι εγώ έχω στο μυαλό μου ως προς τη δική μου αισθητική ως «Hip Hop video clip» μιας και δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος ως καθόλου των videoclips, πες κάτι τα beats, μιλάνε μέσα στην καρδιά μου.

Ντουέτο σχήμα από το Harlem, οι Call O’ Da Wild αποτελούνταν από τους mcs Barron Ricks και Angelo Campanioni, κυκλοφόρησαν μόνο δύο 12ιντσα -must- singles, το «Sometimes The Neighborhood/Clouds Of Smoke» το 1995 και το «Ruffturrain/Intellectual Dons» το 1996, τον ύμνο «New York Undercover» [beat-άρα από DJ Muggs] στο πρώτο άλμπουμ της Hip Hop κολλεκτίβας Soul Assassins, Chapter 1 [1997] συν κάποιες εμφανίσεις σε soundtracks [«Bad Boys» και «Gravesend»] και ένα single «Andrews Ave./Urban Wilderness» ηχογραφημένα το ‘97/’98, που βγήκε το 2008 από τον DJ Muggs.  Καλές ακροάσεις και keep it real…

Εξώφυλλο:



Tracklist:

01. Sometimes The Neighborhood (Vocal)
02. Sometimes The Neighborhood (Instrumental)
03. Clouds Of Smoke (Vocal)
04. Clouds Of Smoke (Instrumental)

Ενδεικτικά κομμάτια:

01. Sometimes The Neighborhood




02. Clouds Of Smoke [video clip]

Ασπρόμαυρο, ΚΑΛΤ και υπέροχο όσο το «Murdered Ova Nuttin’» των τιτάνων Hoodratz.




και τιμής ένεκεν...

03. New York Undercover




04. Urban Wilderness


μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #22 στις: Νοέμβριος 15, 2015, 04:43:52 μμ »

Αυτές οι γραμμές γράφονται κάτω από πολύ άσχημη συναισθηματική φόρτιση και ψυχολογία μετά τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν την Παρασκευή που μας πέρασε στη γαλλία.  Για άλλη μια φορά το αίμα αθώων ψυχών κύλησε και έβαψε πορφυρή την σύχγρονη ιστορία αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά [άλλη μια γαμημένη φορά...] πως ο κόσμος που ζούμε ήταν/είναι και θα παραμείνει - για πολλά πολλά χρόνια ακόμα... - ένας απάνθρωπος μεσαίωνας...  Δεν σκόπευα να παρουσιάσω ακόμα κάτι από τη γαλλική σκηνή, αλλά αργότερα, αλλά επειδή αυτές τις τελευταίες μέρες ασυναίσθητα οι επιλογές μου παίζουν αποκλειστικά μπάλα από γαλλόφωνο Hip Hop θα επισκεφτούμε για 2η φορά την ανατολική πλευρά του Ατλαντικού.  Κατέληξα ως καταλληλότερη επιλογή σύμφωνα με τη διάθεση μου αυτή τη στιγμή στο τρίτο άλμπουμ των NTM «Paris Sous Les Bombes» του 1995.  Δεν θα αναφερθώ σε κάτι άλλο πάνω σε μουσικά δρώμενα σε αυτό τον πρόλογο γιατί δεν έχω καταφέρει να επικοινωνήσω ακόμη με κάποιους γάλλους και γαλλίδες συντρόφους/ισσες μου από παρίσι και λυόν και το μυαλό μου είναι σε 1000 μεριές από την παρασκευή... Όσο συνεχίζουν να αναπνέουν οι μπάσταρδοι της λέσχης Bilderberg και οι G-20 δε βλέπω φως στον κόσμο αδέρφια... κλείνω αυτό τον πρόλογο με την πρόσφατη, και πολύ εύστοχη κατά τη γνώμη μου, τοποθέτηση των ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ, μάτια ανοιχτά...:

«Αναφορικά με την χθεσινή νύχτα τρόμου στο Παρίσι:
Επειδή ήδη ακούμε τους από δω να λένε πως έτσι ξέφραγο αμπέλι που γίναμε με αυτούς τους βρωμο-"λαθρομετανάστες" σύντομα θα γινουν κι εδώ αυτά, αλλά καί τούς απ' εκεί να σχολιάζουν χαιρέκακα απαξιώνοντας τα χθεσινά θύματα σχεδόν ως δικαίως εκτελεσθέντες λόγω της υποκριτικής στάσης & τού βρώμικου ρόλου της Δύσης στην Μ.Ανατολή κ αλλού, θέλουμε να τονίσουμε τα εξής:
Οποιος καταπίνει αμάσητο το δόλωμα παίζει ακριβώς τον ρόλο γιά τον οποίο τον προορίζουν οι χασάπηδες χειραγωγοί.
Οποιος πιστεύει πως οι νεκροί είναι αποτέλεσμα "θείας δίκης", το ίδιο.
Τα θύματα του αφηνιασμένου συστήματος ελέγχου έχουν την ίδια αξία ΚΑΙ στη Συρία, ΚΑΙ στον Λίβανο, ΚΑΙ στην Παλαιστίνη, ΚΑΙ στα νερά του Αιγαίου, ΚΑΙ στο Παρίσι.
Η απάντηση στη βία & στη μισαλλοδοξία δεν μπορεί να είναι περισσότερη βία, μίσος, καχυποψία καί παράνοια.
Αυτή τη στιγμή γίνεται τεράστια προσπάθεια γαλβανισμού του θυμικού της "κοινής γνώμης". Βιώνουμε την 11/9 της Ευρώπης.
Βάλε το νού σου να δουλέψει!»

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ.
VIVA LA RESISTANCE.

#0019 SUPREME NTM: Paris Sous Les Bombes [1995]


Σχηματισμένοι το 1989 στο Seine-Saint-Denis Department οι NTM, αποτελούνταν από τους Kool Shen και Joey Starr και αν βγάλουμε στην απ’ έξω τη μαλακισμένη σημασία του ακρωνύμιου N.T.M. [Nique Ta Mère a.k.a. fuck your mother] έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο σκληροπυρηνικά, ποιοτικά μουσικά, πολιτικοποιημένα, σημαντικά όσο και επικίνδυνα σχήματα του γαλλόφωνου Hip Hop.  Προσωπικά θεωρώ τη σκηνή της γαλλίας αν όχι την καλύτερη στον κόσμο σίγουρα τη μία από τις δύο καλύτερες, δεν έχω καταλήξει ακόμα μεταξύ αμερικής-γαλλίας και ίσως να μην έχει καθόλου σημασία μιας και οι 2 πλευρές του Ατλαντικού έχουν δώσει πάρα πολλά στην αντικουλτούρα, είναι ανάλογα τα vibes και τα tastes κάθε φορά.  Το θέμα είναι ό,τι ανέκαθεν η γαλλία όσον αφορά το Hip Hop ήταν - και παραμένει - ένα αναμμένο καζάνι που βράζει και σε αυτό θέλω να σταθώ, στο ό,τι η δύναμη του Hip Hop πέρα από ασπίδες μπορεί να ΣΠΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ πολλά σκοτάδια και να αφυπνίσει συνειδήσεις οικοδομώντας νέες πιο υγιείς οριζόντιες βάσεις και δομές για έναν καλύτερο και πιο ισότιμο κόσμο.

Για τον δίσκο δε θα πω πολλά πράγματα γιατί αφενός είναι δισκάρα και αφετέρου στέκεται άνετα και χαλαρά δίπλα στο τέλειο.  Υπάρχει collaboration με τον Nas [Affirmative Action], υπάρχουν τα χαρακτηριστικά NTM gritty beats [Π-Α-Ρ-Α-Γ-Ω-Γ-Α-Ρ-Ε-Σ Ο-Λ-Α] και verses, HARDCORE RAP με τσαγανό, όχι μαλακίες.  Ο δίσκος είναι ένα [βρώμικο] ποίημα του δρόμου από την αρχή μέχρι το τέλος του.  Το ομώνυμο ξεχωρίζει με ένα break που σαρώνει και ισοπεδώνει τα πάντα, ικανό να σε στοιχειώνει για μια ολόκληρη ζωή, το «Old Skool» είναι ένα μικρό - χυδαίο! - ψυχωτικό/ψυχωμένο διαμαντάκι βρώμικο σαν σκατά στον δρόμο, απ’ αυτά τα βρωμόμπιτα που δε χορταίνεις να ακούς ξανά και ξανά και ξανά... το «Nouvelle Ecole» είναι η προσωποποίηση του πάρ’τα στη μάπα σου [άρρωστο επιθετικό boom bap beat, άρρωστο performance], είναι pointless περαιτέρω παρουσίαση, ακόμα να πατήσεις το play?

Εξώφυλλο:




Tracklist:

01. Intro
02. Plus Jamais Ca
03. Tout N’est Pas Si Facile
04. Come Again (Pour Que Ca Sonne Funk)
05. Qu’est-Ce Qu’on Attend
06. Nouvelle Ecole
07. Le Reve
08. Old Skool
09. Paris Sous Les Bombes (Intro)
10. Paris Sous Les Bombes
11. Pass Pass Le Oinj
12. Qui Paiera Les Degats (Remix by DJ Clyde)
13. Sista B. (Intermede)
14. Est-Ce La Vie Ou Moi
15. La Fievre
16. Popopop !! (Freestyle)
17. Outro
18. Come Again 2 (Remix)
19. Saint Denis Style Remix – Affirmative Action feat. Nas

Ενδεικτικά κομμάτια:

01. Qu’est-Ce Qu’on Attend [video clip]




02. Paris Sous Les Bombes

Γιατί αυτό το κομμάτι/beat είναι ναρκωτικό.




03. Old Skool

Γιατί ΕΤΣΙ EINAI το Hip Hop.




Εδώ, και κλείνοντας, μιας και τα πολιτικοκοινωνικά γεγονότα γεννάνε τις αντικουλτούρες και το επιθυμητό είναι να συμβαίνει όλο και πιο έντονα το αντίστροφο, θα κάνω μια παρασπονδία για πρώτη και τελευταία φορά στο συγκεκριμένο θέμα που έχει να κάνει αυστηρά με τα ‘90s και θα ποστάρω ένα - άσχετο με τον δίσκο που παρουσιάστηκε εδώ - τραγούδι-ultra dope της αγαπημένης μου Keny Arkana του 2011.  Το Hip Hop (και με τα 2 «H» Κεφαλαία όπως θα έλεγε και ο KRS-ONE) είναι για να ΕΝΩΝΕΙ τον κόσμο, όχι για να τον χωρίζει, έτσι ηταν η Ιστορία, έτσι ήταν η κεντρική ιδέα/ουσία του Zulu Nation και έτσι θα πεθάνει.  Και φυσικά, το Hip Hop χρονολογικά δεν τελειώνει στο 1999... Η Αλληλεγγύη μας είναι το μεγαλύτερο μας όπλο.  Open your Mind People and Feel the vibes…

04. KENY ARKANA - De l'Opéra à la Plaine 2 [video clip]


« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 15, 2015, 06:15:03 μμ από μαύρο_άλφα »

μαύρο_άλφα
Forum-stoned
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 898


« Απάντηση #23 στις: Δεκέμβριος 08, 2015, 04:31:14 μμ »

Τελευταία παρουσίαση για το τρέχον έτος.  Ρεπό σήμερα, επέλεξα να σας παρουσιάσω έναν δίσκο του ’93 που καραγουστάρω από την MC Lyte.  Η επόμενη παρουσίαση θα αργήσει λίγο, είναι κάποια πακέτα που έχουν προκύψει και πρέπει να επιλυθούν σχετικά με κάποιες αποφάσεις, εργασιακά σκατά, τραγική οικονομική κατάσταση, επικείμενη μετακόμιση κ.λπ. που πέρα από ψυχοφθόρα γεννάνε και ένα - διαρκές - άγχος που σκοτώνει... τα τελευταία 5 χρόνια θέμα αν κοιμάμαι 3 ώρες κάθε βράδυ... τέσπα, δε γαμιέται, να ‘ταν η μόνη φρίκη συνηθισμένοι είμαστε.  Πέρα απ’ αυτό τώρα, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν κάποια πράγματα τον επόμενο μήνα, plus οτι νέα projects αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά και γενικά, όταν φτάνεις στην τελική ευθεία 2 χρόνων καθημερινής δουλειάς πάνω σε κάτι, με φρικάρει... αίμα ψυχής.  Και πείσμα.  Πιστεύω απο Φεβρουάριο θα επανέλθω στο παρόν θέμα, μέχρι τότε μάτια ανοιχτά και feel the vibes in vain people, in Boom Bap we trust.

#0020 MC LYTE: Ain’t No Other [1993]

Μία από τις γυναίκες emcees που πραγματικά σου δίνουν άνετα τα μυαλά στα χέρια είναι η Mc Lyte ή αλλιώς Lana Michelle Moorer από το Brooklyn.  Τι εστί Mc Lyte;  Μία από τις πιο «καυτές» - αν όχι η πιο «καυτή» mc - γυναικείες παρουσίες που έπιασαν ποτέ μικρόφωνο και ράπαραν [μαζί με την τεράστια Lauryn Hill, οι 2 πιο αγαπημένες μου γυναίκες emcees όλων των εποχών], επίσης είναι η πρώτη γυναίκα mc που κυκλοφόρησε full length album [το «Lyte As A Rock» του 1988] και αυτό από μόνο του λέει πολλά.  Το «Ain’t No Other» είναι το τέταρτο [και καλυτερο της κατ’ εμέ] άλμπουμ που κυκλοφόρησε, συγκεκριμμένα στις 22 Ιουνίου του 1993 από την Atlantic Records και ηχογραφήθηκε κατά τη διετία 1992-1993.  Δύο single-άρες βγήκαν από αυτόν τον δίσκο το «I Go On» [big ups, παραγωγάρα] και η κομματάρα που ακούει στο όνομα «Ruffneck» [ύμνος].

Το «Ain’t No Other» είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ από όλες τις απόψεις.  Αν βάλει κάποιος στην άκρη το μεγαλύτερο χαρτί που είναι η φωνή/χροιά [μια φωνή που προσωπικά πάντα είχα/έχω την εντύπωση ότι ήταν «κινηματογραφική», με αυτό εννοώ το ότι ακούγοντας τα raps γεννιούνται αυτόματα έντονες εικόνες], τα skills, το flow της Lyte κ.λπ., υπάρχουν πολλοί επιπλέον άσσοι σε αυτό τον δίσκο.  Είναι οι μικρές τζούρες-συμμετοχές του KRS-One [ντόπα, ο δίσκος αρχίζει με τη φωνή του], είναι τα καταπληκτικά old skool beats που είναι βουτηγμένα ως τα μπούνια στη χύτρα με τον μαγικό [όχι ζωμό!] ήχο του ’93, αυτό σημαίνει ΠΑΧΙΕΣ μπασογραμμές [στο συγκεκριμένο άλμπουμ λατρεύω τις - κορυφαίες - μπασογραμμές και γενικά θεωρώ πως στον τομέα της παραγωγής κυρίως, αλλά και στο σύνολο του ήταν από τα πιο δυνατά lps της συγκεκριμένης χρονιάς.  Μην ξεχνάμε πως το 1993 ήταν by far η χρονιά που παρέδωσε τα πιο τραχιά, «παχιά» ως προς τον ήχο, να μου επιτραπεί η έκφραση, όσο και brutal/raw albums ever όσον αφορά το Hip Hop, είναι η αγαπημένη μου χρονιά ως προς το σύνολο των κυκλοφοριών χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν προηγήθηκαν ή δεν ακολούθησαν εξαιρετικά Hip Hop albums] και fat σκονισμένα drums που γαμώ την τρέλα ΕΤΣΙ πρέπει να ηχούν τα kicks και τα snares ενός Hip Hop beat.

Έχεις τα shout outs του ξεσηκωτικού Brooklyn [Peace to my People!!!] που σε βάζει με τη βία στον ρυθμό του [party το κομμάτι], έχεις το απόλυτο Ruffneck να ακολουθεί δέρνοντας,  ο δίσκος και ας έχουν περάσει 22 χρόνια από την κυκλοφορία του ακούγεται και στις μέρες μας ολοζώντανος, ολόφρεσκος [είναι αυτό που λέμε διαχρονικό] και πεινασμένος! Δολοφονικό το flow καθ’ όλη την ακρόαση από το πρώτο εως το τελευταίο δευτερόλεπτο, έχεις τα μπινελίκια και τη fuck you attitude του Fuck That Muthafucking Bullshit [γαμιέται η λογοκριμένη και πετσοκομμένη ξενέρωτη έκδοση του δίσκου, φυσικά η original είναι το ζουμί], έχουμε το What’s My Name Yo [τρελή beat-άρα, τα horns αυτού του beat και το γενικότερο jazz feeling που αποπνέει προσωπικά με τρελαίνουν], το Lil Paul φυσικά και δεν υστερεί σε τίποτα απο το προαναφερθέν, το Hard Copy δικαιολογεί το πρώτο συνθετικό του ονόματος του, Hard-Core ξυλίκι, πραγματικά τσαμπουκαλεμένο, λυσσασμένα raps και beat, το One Nine Nine Three ύμνος, τα scratches γαμάνε, απλά δίνει το στίγμα του και όποιος/α κατάλαβε, κατάλαβε... κ.λπ. κ.λπ..  Συνοψίζοντας, όποιος/α θέλει να απολαύσει ένα - ακόμα - διαμάντι του 1993, με γυναικεία raps, ο συγκεκριμένος ενδείκνυται, ατόφιο πράγμα, ποιότητα.

Εξώφυλλο:



Tracklist:

01. Intro
02. Brooklyn
03. Ruffneck
04. What’s My Name Yo
05. Lil Paul
06. Ain’t No Other
07. Hard Copy
08. Fuck That Muthafucking Bullshit
09. Intro
10. I Go On
11. One Nine Nine Three
12. Never Heard Nothin Like This
13. Can I Get Some Dap
14. Let Me Adem
15. Steady Fucking
16. Who’s House
17. I Cram To Understand U-1990

Ενδεικτικά κομμάτια:


01. Ruffneck [video clip]



02. What’s My Name Yo



03. Fuck That Muthafucking Bullshit



04. Never Heard Nothin Like This


Σελίδες: 1 [2]   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: