Αποστολέας Θέμα: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...  (Αναγνώστηκε 17160 φορές)
tug
Administrator
Forum is my life
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 1753



WWW
« στις: Μάιος 27, 2005, 02:37:48 πμ »

Κείμενο μεταφερμένο από το omhroi.gr και αφορά την εμπειρία ενός παιδιού στην προσπαθειά του για απαλλαγή από τον στρατό...

ΜΟΥΡΛΑΚΙΑΣ, Πέμπτη 30 Μαΐου 2002

 Ουφ! Το στομάχι πονάει και το κεφάλι μου γυρίζει! Η κούραση από το χτεσινό ταξίδι, το άγχος πριν κοιμηθώ και όλη γενικά η ταλαιπωρία με έχουν τσακίσει! Πλησιάζουμε προς το στρατόπεδο και η καρδιά μου πάει να σπάσει. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι τελικά φτάσαμε ως εδώ! Καλά είναι όταν τα κουβεντιάζεις με τους φίλους, αλλά τούτο δω σίγουρα διαφέρει.

Και ήταν μεγάλη η πορεία που τραβήξαμε μέχρι να φτάσουμε εδώ. Μια πορεία που ξεκίνησε από τους τσακωμούς στο σπίτι και τη συγκατάθεση των γονιών που μετά από κόπο πήρα, μέσα από τις ανασφάλειες και το άγχος για να παρθεί η οριστική απόφαση και μέχρι τις ατελείωτες κουβέντες με ανθρώπους που ήταν πιο έμπειροι στο θέμα και νοιάζονταν να με βοηθήσουν.

Η αδερφή μου, αγχωμένη και αυτή, κοιτάζει μελαγχολικά έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου ενώ καπνίζει. Κοιτώντας τη θυμάμαι πόσο πολύ αγαπώ τη ζωή που αυτοί οι κομπλεξικοί θέλουν να μου κλέψουν. Μόνο τέτοιες σκέψεις μπορούν να με κάνουν να αισιοδοξώ.

Και φτάνουμε ξαφνικά μπροστά στο στρατόπεδο. Αδρεναλίνη για πρώτη φορά στο κατακόρυφο, αν και εδώ τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Πρέπει να πάμε μέσα, να παρουσιαστώ και ο συνοδός μου ο Βασίλης, πρέπει να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για να πάρουμε το παραπεμπτικό.

Η αδερφή μου, που θα βοηθήσει στο γιατρό και στην επιτροπή απαλλαγών πιο μετά, θα μας περιμένει σε ένα καφενείο απέναντι από την πύλη του στρατοπέδου. Με φιλάει και προχωράμε. Φτάνουμε στην πύλη. Εγώ, ένα μήνα τώρα ακούρευτος και αξύριστος, μοιάζω σαν πραγματικός παλιάτσος. Φοράω μια παλιά φόρμα και μακρυμάνικη μπλούζα, μέσα Ιούλη και με καύσωνα, λες και υπάρχει ενδυματολογία για τους ανθρώπους με ψυχικά προβλήματα.

Προχωράω με σκυμμένο το κεφάλι, δεν ξέρω πως πρέπει να στέκομαι, έχω αγχωθεί τόσο πολύ! Ο Βασίλης μιλάει ευγενικά με τον στρατονόμο στην πύλη εξηγώντας του την περίπτωση και αυτός – ευγενέστατος – μας λέει να περιμένουμε και θα μας ανεβάσουν σε λίγο πάνω, κοιτώντας με με οίκτο. Κάθομαι, αφού ο Βασίλης μου λέει να κάτσω και κοιτάζω κάτω συνέχεια. Κάνω ένα τσιγάρο μήπως και χαλαρώσω λίγο και σιγά σιγά αρχίζω να εξερευνώ το περιβάλλον γύρω μου. Γενικά έχει μαζευτεί διάφορος κόσμος, τα παιδιά της σειράς μου, με τις οικογένειες τους. Κοιτάζω τα παιδιά αυτά, είναι τσακισμένα τελείως. Ένας από αυτούς, γεροδεμένο παιδί, κλαίει, ενώ όλοι οι υπόλοιποι της οικογένειας γελάνε! “Έλα λεβέντη μου”, του λέει η μάνα, “μην κλαις, εδώ θα γίνεις άντρας!” Τι φρικτό σκηνικό! Τι μαλάκες, σκέφτομαι, δυο μέτρα λεβέντης, το στρατό χρειάζεται για να γίνει άντρας; Βλέπω και μια άλλη μάνα, που με κοιτάζει με λύπη ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να είναι ευχαριστημένη που το δικό της παιδί είναι γερό και θα υπηρετήσει την πατρίδα! Αναθαρρεύω πάντως γιατί αν κρίνω από τον τρόπο που με κοιτάνε μάλλον είμαι πειστικός και παίζω το θέατρο καλά.

Με ξυπνά η φωνή του στρατονόμου. “Ελάτε”, λέει, “θα σας ανεβάσουμε πάνω με το τζιπ”. Δεν σηκώνομαι, περιμένω τον Βασίλη να με πάρει, αυτό άλλωστε έχουμε συνεννοηθεί. Μόνο μόλις μου πει αυτός μετακινούμε.
Προχωρώντας προς τα μέσα τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Φόβος και ταυτόχρονα ελπίδα. Γράφουν τα ονόματα μας ενώ εγώ κάθομαι όπου μου πει ο Βασίλης και δεν σαλεύω. Ευτυχώς υπάρχουν και άλλοι υποτιθέμενοι μουρλοί. Δίπλα μου κάθετε ένας τύπος με μια τεράστια ράστα. “Που πάει αυτός”, σκέφτομαι. “Δεν θα καταλάβουν ότι προσποιείται;” Πιο δίπλα ένα άλλο παιδί που ποτέ δεν κατάλαβα αν το έπαιζε ή αν είχε πραγματικά πρόβλημα, μαζί με τον πατέρα του.

Ενώ ο Βασίλης συμπληρώνει ένα τόνο χαρτιά σε διάφορα γραφεία του στρατοπέδου, βλέπω τους νέους και φρικάρω. Τους έχουν γδύσει τελείως, τους έχουν σε μια σειρά και τους βαράνε ένα κάρο εμβόλια. Τσαντίζομαι, και υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην το ζήσω ποτέ αυτό. Απίστευτη ζέστη, ιδρώνω συνέχεια και ευτυχώς κάποιοι φαντάροι μου δίνουν ένα μπουκαλάκι νερό. Θέλω να τους ευχαριστήσω, φαίνονται καλά παιδιά και μάλλον με λυπούνται αλλά δεν πρέπει να μιλάω σε κανέναν. Ένας άλλος, πιο παλιός μάλλον έρχεται και με ρωτάει αν είμαι για “χαρτί”. Δεν του απαντάω και φεύγει.

Και αφού κάτσαμε δύο ολόκληρες ώρες στο στρατόπεδο, παίρνουμε στα χέρια μας το πολυπόθητο παραπεμπτικό και φεύγουμε! Βγαίνοντας έξω από την πύλη, αισθάνομαι την ανάγκη να χαλαρώσω λίγο, σηκώνω τα μανίκια της μπλούζας και ανάβω τσιγάρο. Ο στρατονόμος της πύλης με κοιτά έκπληκτος, τον κοιτάζω για πρώτη φορά σταθερά στα μάτια και φεύγουμε.

Το νοσοκομείο δυστυχώς δεν το προλάβαμε! Όταν φτάσαμε είχε κλείσει. Διακοπή για την επόμενη μέρα λοιπόν.

Και πάλι στομαχόπονος και πονοκέφαλος! Ξύπνιοι από το άγριο χάραμα, λέμε καλαμπούρια συνεχώς και προσπαθούμε να χαλαρώσουμε. Τουλάχιστον σήμερα έχω την εμπειρία της προηγούμενης μέρας. Στο νοσοκομείο επικρατεί χάος. Τόσα πολλά παιδιά που περιμένουν εξέταση. Ένστολοι φαντάροι, που μόλις τους εξετάσουν τους χώνουν μέσα στο νοσοκομείο για θεραπεία και καλά, τοξικομανείς και διάφοροι άλλοι. Εντυπωσιακοί ήταν οι τσιγγάνοι, που ερχόντουσαν μαζί με τον εξεταζόμενο άλλα δεκαπέντε άτομα για συμπαράσταση! Αυτό είναι αλληλεγγύη σκέφτομαι. Όλη η οικογένεια μαζί!

Φτάνει η σειρά μου για εξέταση. Ενώ η αδερφή μου με βάζει μέσα στο γραφείο του γιατρού, αισθάνομαι να ιδρώνω συνέχεια και να τρέμω από τους πολλούς φραπέδες και το άγχος. Η αδερφή μου με βάζει να κάτσω και κάνει μια σύντομη εισαγωγή του προβλήματος μου στον γιατρό, ο οποίος φαίνεται ήρεμος και αυτό ηρεμεί και μένα. Η πόρτα κλείνει και μένω μόνος με τον γιατρό. Απίστευτο άγχος.

“Τι έχεις;” με ρωτά. Δεν απαντώ και προσπαθώ να τον κοιτάζω στα μάτια όσο λιγότερο γίνεται. Πέραν του ότι δεν πρέπει να απαντήσω αμέσως, δεν μπορώ κιόλας να μιλήσω από το υπερβολικό άγχος. Αφού με ρωτάει γύρω στις τέσσερις φορές τι έχω του λέω ότι ο μπαμπάς μου με λέει χαζό και βλάκα. Ο γιατρός μορφάζει και σκέφτομαι ότι μάλλον το παράκανα και θα με καταλάβει. Αλλά αυτός ευτυχώς αλλάζει με τη μία θέμα. “Τα βράδια κοιμάσαι;” με ρωτάει. Αργώ να απαντήσω και όταν το αποφασίζω απλά γνέφω το κεφάλι μου αρνητικά. Αυτός συνεχίζει και με ρωτάει γιατί όχι.

Προσπαθώ να ελέγχω τη ροή της κουβέντας και τον αναγκάζω να μου τα βγάζει στην κυριολεξία με το τσιγκέλι. Του λέω αργά και επιφυλακτικά ότι φοβάμαι πως δεν θα ξαναξυπνίσω. Αυτός αλλάζει συνέχεια την κουβέντα και αισθάνομαι ότι προσπαθεί να δει αν θα πέσω σε αντιφάσεις. Είμαι όμως καλά προετοιμασμένος και κοντρολάρω ακόμα την κουβέντα γιατί εκμεταλλεύομαι το μεγάλο μου πλεονέκτημα, δηλαδή όπου δω τα σκούρα δεν απαντώ. Μουρλός είμαι και ότι θέλω κάνω. Τα παιδιά ευτυχώς μου έχουν δώσει για όλες τις ερωτήσεις και μια απάντηση. Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν έχω φίλους και είμαι άμεσα εξαρτημένος από την αδερφή μου, τη οποία αναφέρω συνέχεια.

Σε κάποια φάση ο γιατρός αγανακτεί! “¶σε πια την αδερφή σου και τη μάνα σου!” μου λέει, “εσύ τι κάνεις για τη ζωή σου!” Σκέφτομαι ότι σίγουρα τον έχω πείσει και περιμένω υπομονετικά ενώ μου βγάζει λόγο. “Πρέπει να γίνεις καλά, είσαι νέος και δυνατός. Να πας στο γιατρό να σε δει και όλα θα πάνε καλά!” Κάτι γράφει πάνω σε ένα χαρτί και μου χαμογελάει. “Πήγαινε τώρα” μου λέει και συνεχίζει να μου δίνει συμβουλές. Δεν μπορώ να το πιστέψω! Δεν σηκώνομαι αμέσως και ενώ τώρα πια δεν φοβάμαι και τόσο, το παίζω λίγο ακόμα για να το σιγουρέψουμε. Φεύγω τελικά σιγά σιγά.

Ο γιατρός διέγνωσε καταθλιπτική συνδρομή και πρότεινε ένα χρόνο αναβολή. Σπουδαία τα πήγαμε! Τρέχουμε τώρα προς την επιτροπή απαλλαγών, το τελευταίο και ίσως πιο δύσκολο μέρος της ιστορίας.

Εκεί η κατάσταση είναι πιο τραγική. Τόσος πολύς κόσμος! Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση όλοι αυτοί που είχαν έρθει μόνο και μόνο για να πουν ότι είναι εθισμένοι σε κάποια ουσία. Αυτοί έμπαιναν μέσα και έβγαιναν πάλι σε δευτερόλεπτα. Βλέπεις, το έθνος δεν θέλει πρεζάκια στο στράτευμα του!

Όταν έφτασε η σειρά μου, ευτυχώς μπήκα μέσα με την αδερφή μου, η οποία συνεχώς με κρατούσε από το χέρι για το θέατρο της υπόθεσης αλλά και για να μου δίνει κουράγιο. Η επιτροπή ήταν πολλά άτομα, καραβανάδες όλοι, αλλά μόνο έναν θυμάμαι, που πρέπει να ήταν και ο πιο υψηλόβαθμος. Είχε μουστάκι, παράσημα στο στήθος και παράστημα ήρωα. “Τι έχεις εσύ ρε;” φώναξε με αυστηρή και βραχνή φωνή. Δεν του απάντησα. Του έκανε μια σύντομη αναφορά η αδερφή μου και διακόπτοντας τη με ξαναρωτά: “Θα πας στο γιατρό ρε να γίνεις καλά?” Του έγνεψα καταφατικά και μου είπε “Φύγε τώρα αλλά την επόμενη φορά να φέρεις χαρτιά!”. Είχε τόσο κόσμο βλέπεις, που χρόνος να ασχοληθεί με όλους!

Βγαίνουμε στο προαύλιο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Τέτοια αίσθηση ελευθερίας! Ήθελα να φωνάξω από χαρά!

Το πιο σπουδαίο, κατά τη γνώμη μου είναι το ότι σπας το καθιερωμένο. Κόντρα στους κλέφτες της ζωής, τίποτα δεν είναι πια αυτονόητο και όλα παλεύονται. Ακολουθείς τον δρόμο των πολλών ή αλλιώς παίρνεις ένα δρόμο πιο δύσκολο, πιο αβέβαιο αλλά γεμάτο ενδιαφέρον και ελπίδα για μια καλύτερη, ελεύθερη ζωή.

Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Να το πάρουν χαμπάρι όλοι οι φορείς της εξουσίας ότι δεν θα κάμψουν την αντίσταση μας τόσο εύκολα, ούτε το με το στρατό, ούτε με τη μισθωτή σκλαβιά αλλά ούτε και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο! Θα βρίσκουμε πάντα τρόπους να αντιστεκόμαστε και θα είμαστε πάντα πιο έξυπνοι και πιο δυνατοί.

Στο τέλος, εμείς θα είμαστε οι νικητές!

Ένα μόνο ξέρω. Οτί ένα μόνο ξέρω.
Billakos_
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 53


« Απάντηση #1 στις: Μάιος 27, 2005, 08:33:15 μμ »

την είχα διαβάσει αυτήν την εξομολόγηση στο omhroi.gr αλλα το να το παίξεις τρελός για να αποφύγεις το στρατό για μένα είναι η ποιο μεγάλη malakia.me το να το παίξεις τρελός(και δεν μιλάω για όσους είναι πραγματικά τρελοί) δεν κερδίζεις tpt.γιατί αν θέλεις να κερδίσεις κάτι όπως το δικαίωμα της επιλογής με το να την κανεις με ελαφρά πηδηματάκια μονο χάνεις..υποτίθεται ότι υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας και το φωνάζουμε και όχι το παίζουμε τρελοί η αδερφές η δεν ξέρω εγώ τι άλλο.δυστυχώς λίγοι έως ελάχιστοι έχουν το κουράγιο το σθένος και την δύναμη να το κάνουν αυτό και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες(δεν βάζω τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς τους δυνατούς).το θέμα είναι να ορθώσεις το ανάστημα σου(εκτος και αν είσαι 1.50 με τα χερια στην ανάταση) και να υπερασπιστείς αυτό που πιστεύεις(ότι  δηλαδή είναι επιλογή σου το αν θα "υπερετησεις" κάποια "πατρίδα").με το να τρελόχαρτο είσαι ένας δειλός,μια κότα που δεν έχει τα αρχίδια να αντιμετωπίσει την κονωνία και κρύβεται κάτω από τα φουστάνια της "τρέλας".το τρελόχαρτο δεν είναι η λύση.....
tug
Administrator
Forum is my life
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 1753



WWW
« Απάντηση #2 στις: Μάιος 28, 2005, 12:27:33 πμ »

Επειδή γενικά πολυς κόσμος θα θελει να μαθει την διαδικασια της τρελας, για αυτό έβαλα και αυτό το κείμενο για να ξερουν πάνω κάτω τι παίζει..φυσικά θα βάλουμε κι άλλοι εμπειρίες μας πιστεύω...
Παντως αυτό που λες σηκώνει μεγάλη κουβέντα γιατί πολύ απλά δεν είναι τοσο απλά τα πράγματα φίλε billako.. Από την μία το τρελόχαρτο πλέον μέχρι και σε δημόσιο μπορείς να δουλέψεις, από την άλλη το να δηλώσεις αντιρησίας κανεις φυλακή ή καταναγκαστικά 2πλάσια θητεία ή δουλεύεις για το κράτος για 3 χρόνια και πληρώνεσαι γύρω στα 50 χιλιάρικα τον μήνα. Δηλαδή ώσπου να ξεμπερδέψεις με την όλη φάση θα έχεις χάσει τον εαυτό σου, θα έχεις πουλήσει κάθε σημείο της δυναμής σου και ειλικρινά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο. Με τον τρόπο του τρελόχαρτου τουλάχιστον αποφεύγεις κάτι που σιχένεσαι και θα σε γαμαγε ψυχολογικά αλλά κρατάς τον εαυτό σου... δεν ξέρω αν είναι θέμα δειλίας που λες, δεν το πιστεύω αυτό σε καμία περίπτωση, νομίζω δεν είναι καν θέμα αρχιδιών, πρεπει να είσαι λίγο μαλάκας με την καλή έννια να δηλώσεις αντιρησίας συνείδησης γιατί την ίδια στιγμή εχεις καταστρέψει την ζωή σου μόλις το κάνεις αυτό. Δουλειά πουθενά, κοινωνικός ρατσισμός απίστευτος, κοινως καταστροφή σε άπειρους τομείς. Μαγκια σε όσους το κανουν αλλα εγώ η αποψή μου  μου λεει οτι η ζωή είναι έτσι, μου αρεσει δεν μου αρεσει και για να κρατησω τον εαυτο μου πρεπει τουλαχιστον να το παιξω τρελος γιατι αν δηλωσω αντιρησιας δυστυχως η Ελλαδα ειναι ετσι που ουσιαστικα ετσι σε κερδιζει το συστημα, γινεσαι βοηθος του κρατους, παραγεις εργο και πουλας το τομαρι σου παμφθηνα και απλα γελανε και λενε, ηθελες αντιρησίας ε; Ειναι μεγάλο θέμα όπως και να χει αλλα δεν συμφωνω μαζι σου γιατι νομίζω ότι στο εξωτερικό που τα πραγματα δεν ειναι ετσι οι περισσότεροι μάλλον αντιρησίες θα δηλώναν παρά θα το παίζανε, ειναι θεμα κοινωνιας...

Ένα μόνο ξέρω. Οτί ένα μόνο ξέρω.
Billakos_
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 53


« Απάντηση #3 στις: Μάιος 28, 2005, 10:00:54 μμ »

συμφωνώ με αυτά που λες για την κοινωνία και τα λοιπά αλλα δεν πουλάς τον εαυτό σου παίζοντας το τρελός?το καλύτερο(άποψη μου βεβαια που δεν την επιβάλλω σε κανέναν για να μην παρεξηγούμε βεβαια είναι εάν δεν θέλεις να πας να μην πατήσεις καθόλου (ανυπότακτος) παρα το τρελόχαρτο.όπως λες έχει varies συνέπειες στην  που μπορεί να παίξουν καταλυτικό ρολο στην ζωή σου αλλα επειδή μου αρέσει οι άνθρωποι να είναι αυθεντικοί θα προτιμούσα την ανυποταξία παρα το τρελόχαρτο,γιατί δεν θέλω να το παίζω.και στο κάτω κάτω αφού υπερασπιζόμαστε κάτι(τα πιστεύω μας) δεχόμαστε και τις συνέπειες έτσι δεν είναι?δεν είναι λίγο(έως και πολύ) "καβατζωμα" το να αποφύγουμε την συνέπειες δηλώνοντας κάτι που δεν είμαστε  δηλαδή τρελοί?το θέμα είναι κάτι που πιστεύουμε και το θεωρούμε σωστό να το υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια είτε είναι η ελευθερια έκφρασης μας είτε είναι το δικαίωμα επιλογής του αν θα πάμε στρατό η όχι.μου φαίνεται κάπως σαν ξεπούλημα το να το παίξω τρελός για να αποφύγω το στρατό.γιατί ούτε για λίγο υπερασπίζεσαι αυτά που πιστεύεις.δεν έχω δίκιο?ναι μεν γλυτώνεις το "κωλοφανταριλικι" αλλα με λάθος τρόπο φιλε tug.και όπως λες όντως δεν είναι θέμα αρχιδιών αλλα  αντίληψης και σκέψης.λάθος μίλησα πιο πριν λέγοντας για αρχίδια και ζητω συγγνώμη από τους άμεσα συσχετιζόμενους με το θέμα.προσωπικά και μιλώντας για τον εαυτό μου τώρα,εάν αποφασίσω να αποφύγω το στρατό(κάτι που είναι στο νου μου αυτόν τον καιρό) θα διαλέξω τον δρόμο της υποστήριξης των πιστεύω μου με την ανυποταξία δηλώνοντας στο οποιο δικαστήριο γίνει τους λόγους της ανυποταξίας μου και θα υποστώ τις συνέπειες.τώρα από εκεί και πέρα είναι επιλογή του καθενός το τι θα διαλέξει.sorry για τα λάθος λόγια στην προηγουμενη apanthsh.na στε καλά και πάντα αληθινοί..ciaooo
stavrosav
Forum Normal
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 278



« Απάντηση #4 στις: Μάιος 29, 2005, 04:00:41 πμ »

Πιαδια εγω θελω να γραψει καποιος που εχει παρει απαλλαγη τι γινετε την τριτη φορα..ξερω οτι τις 2 πρωτες  αναβολες τις περνεις σχετικα ευκολα..αλλα με την τριη τι γινετε? και φαντασου να εχεις αποφασισει αυτον τον δρομο και στην τριτη να μην στην δωσουν και να πρεπει να πας φανταρος..εκει πραγματικα θα τρελαθεις...

 Οσο για το διλλημα αντιρηισιας η τρελοχαρτο συμφωνω τοσο με πολλα απο αυτα που λεει ο tug oσο και με πολλα απο αυτα που λεει ο bilakos..Hθικα σιγουρα το να δηλωσεις αντιρησιας ειναι το σωστοτερο..αλλα οταν σε γαμανε μετα δεν ξερω ρε γαμωτο αν αξιζει τον κοπο..γιατι πραγματικα μετα θα σου αλλαξουν την ζωη σου...

 Εγω για να πω την αληθεια ειναι να παω φανταρος του χρονου τετοια εποχη και δεν ξερω τι θα κανω..ειμαι αναμεσα στο να πω δεν γαμιεται και να παω και στο τρελοχαρτο...απλα με το τρελοχαρτο δεν μπορω ολο αυτο το αγχος που εχεις μετα για 3 τουλαχιστον χρονια...εγω σας λεω τι σκεφτομαι..τωρα ξερω οτι θα υπαρχουν πολλοι που θα με κραξουν αλλα τι να κανουμε ρε παιδια..ο καθενας μας ειναι διαφορετικος....

Νo matter what i say,No matter what i do,i can't change what happened...
Billakos_
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 53


« Απάντηση #5 στις: Μάιος 29, 2005, 04:23:18 μμ »

γιατί ρε c να σε κράξουν?οι συζητήσεις γίνονται απλά και μονο για ανταλλαγή απόψεων και όχι για να δούμε ποιος είναι ο σωστός?
Billakos_
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 53


« Απάντηση #6 στις: Μάιος 29, 2005, 04:26:35 μμ »

λάθος για πριν.διορθώνω.οι συζητήσεις γίνονται για ανταλλαγή απόψεων και όχι για να δούμε ποιος είναι ο σωστός και ποιος έχει τις σωστότερες απόψεις.έτσι και αλλιώς το ποια είναι η σωστή επιλογή είναι πολύ απλά ένας υποκειμενικώς paragontas.o καθένας κάνει αυτό που νομίζει swsto.an όλοι κάναμε τα ίδια πράγματα φίλοι μου  η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή...
tug
Administrator
Forum is my life
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 1753



WWW
« Απάντηση #7 στις: Ιούνιος 01, 2005, 03:39:55 πμ »

Φίλε μου που ρωτάς για την τρίτη φορά που πας για απαλλαγή, μπορώ μόνο να σου πω επειδή ξέρω από τους κολλητούς μου...
Η τρίτη φορά είναι οι πιο χαλαρή και απλά συνήθιως υπογράφουν και σου δίνουν το χαρτί...δεν τραβάς ερωτήσεις και διαλόγους και τετοια... αυτά

φυσικά καλό είναι να έχεις και χαρτί γιατρού έτσι γαι το ξεκάρφωμα...

Ένα μόνο ξέρω. Οτί ένα μόνο ξέρω.
ThrashTest
Επισκέπτης
« Απάντηση #8 στις: Ιούνιος 02, 2005, 01:59:41 πμ »

tin teleutaia fora gia to I5 epeidi to pira prin 3 vdomades eksartate pos tha pas kai ti tha isxiristeis. Ego piga xoris sinodo kai xoris kanena xarti kai mou kanane 2 giatroi mia ora eksetasi kai apeires erotiseis gia oli mou ti zoi... Parola auta itan arketa kaloi kai anetoi. Tis ipoloipes fores pou itan gia anavoles then me eixan kratisei pote pano apo 2-3 lepta. APo tin alli fantazomai an exeis xarti apo dimosio nosokomeio i eksetasi tha einai pio mikri kai aneti. Ego eixa xarti alla mpika sto tripaki ekeini ti stigmi na mi tous to doso gia na mi exoun na grapsoun gia tipota. Kai parola auta ta katafera.
kmellos
Forum Addict
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 642



« Απάντηση #9 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 01:09:04 μμ »

χμμμ..
Προσωπικά συμφωνώ με τον θεσμό του στρατού αλλά όχι έτσι όπως εφαρμόζεται και όπως έχει γίνει στην κωλοελλάδα. Στρατό πιστεύω οτι πρέπει να πηγαίνουμε για να μάθουμε την χρήση των όπλων για μελλοντική χρήση. Τώρα αν όταν σε καλέσουν για την χρήση τους, πράττεις ανάλογα με τα πιστεύω σου. Δλδ αν η πατρίδα (YEAH) σου κάνει επιθετικό-κατακτητικό-πετραιλαϊκό πόλεμο ή αμυντικό πόλεμο ενάντια ενός "κατακτητή". Είναι πολύ μεγάλο ηθικό δήλημα το αν είναι σωστό να σκοτώσεις στον πόλεμο (στον οποίο αμύνεσαι και έκανες ότι ήταν δυνατό για να τον αποφύγεις) ή όχι αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για άλλο topic .
Στα περι τρελόχαρτου συμφωνώ με τον billako και ειδιαίτερα στο "όντως δεν είναι θέμα αρχιδιών αλλα αντίληψης και σκέψης.λάθος μίλησα πιο πριν λέγοντας για αρχίδια και ζητω συγγνώμη από τους άμεσα συσχετιζόμενους με το θέμα."
Δεν λύνεις έτσι το πρόβλημα..
Υπάρχει ωρε παλικάρια κάποιο κείμενο που να λέει ακριβώς τις συνέπειες του να δηλώσεις αντιρησίας?
Και πιστεύω είναι λογικό να έχεις κυρώσεις αν δηλώσεις αντιρησίας. Αλλιώς θα το έκανε ο καθένας, και δεν νομίζω ο καθένας να το έκανε γιατί πιστεύει στην έννοια του αντιρησία..
Επίσης δεν νομίζω οτι με το να γίνει η θητεία προαιρετική λύνεται το πρόβλημα, αφού τότε δεν θα πατήσει κανείς
Αυτά προς το παρόν..

Δεν εισαι χρονών, εισαι στιγμών..
Zao
Forum Normal
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 440



« Απάντηση #10 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:10:45 μμ »

Stis alles xwres dld pou einai proeraitikh den pataei kaneis? Fysika kai pataei kai einai kai oi syn8hkes pio ant8rwpines...

akuma no uta
TreCool
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 197


« Απάντηση #11 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:23:24 μμ »

το προβλημα τωρα ΖΑΟ ειναι πως οχι απλα δεν θα ειναι υποχρεωτικη αλλα θα ΠΡΕΠΕΙ να πηγαινεις απο τα 18σου χωρις αναβολες για σχολες κ μαλακιες...6μηνες υποχρεωτικη θητεια.
(συζητιεται στην βουλη για να ψηφιστει ο νομος...)
cheers

κουω ακομα green day
kmellos
Forum Addict
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 642



« Απάντηση #12 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:29:39 μμ »

Στις άλλες χώρες οι συνθήκες δεν είναι όπως εδώ..
(βλέπε μαλάκες αξιωματικοί και γενικά "κωλοστρατός")

Δεν εισαι χρονών, εισαι στιγμών..
Zao
Forum Normal
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 440



« Απάντηση #13 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 03:02:12 μμ »

Παράθεση από: "TreCool"
το προβλημα τωρα ΖΑΟ ειναι πως οχι απλα δεν θα ειναι υποχρεωτικη αλλα θα ΠΡΕΠΕΙ να πηγαινεις απο τα 18σου χωρις αναβολες για σχολες κ μαλακιες...6μηνες υποχρεωτικη θητεια.
(συζητιεται στην βουλη για να ψηφιστει ο νομος...)
cheers


Το έχω ακούσει αυτό αλλά δεν έχει καθιερωθεί ακόμα...απλά ΛΕΝΕ πως θα το κάνουν...

akuma no uta
tug
Administrator
Forum is my life
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 1753



WWW
« Απάντηση #14 στις: Σεπτέμβριος 10, 2005, 03:26:42 μμ »

Kmello εγώ θα διαφωνήσω γιατί θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει η γνώση των όπλων, δεν πρέπει να υπάρχει η υποστήριξη μιας χώρας - χώματος που πατάμε. Η υπαρξη χωρών και συμφερόντων οδηγεί σε διαφορετικότητες και φυσικά με άξονα τον φανατισμό και τον εθνικισμό οδηγεί σε κατακτητικές βλέψεις. Η Ελλάδα πάλι καλά δεν πρόκειται ποτέ να κάνει κατακτητικό πόλεμο αλλά αυτό μόνο και μόνο ογιατί στο παρελθόν έχασε τα πάντα και έμεινε ένα μικρό κρατίδιο. Και χαίρομαι που έμεινε έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, φιλόξενοι και δεν βρίσκεις πολύ ακραίες καταστάσεις...
Δεν έχει υπαρξει πόλεμος ακόμα που να θέλω να πολεμήσω και δεν υπάρχει ακόμα λόγος να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα. Μπορώ αν θέλω να κατεβάσω οδηγίες από το ίντερνετ, το μόνο που ξέρω έιναι ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστώ αυτούς που αγαπώ θα πιάσω όχι μόνο όπλο, μπαζούκας μπορεί να πιάσω. Δεν χρειαζεται να το μάθω αυτό με καψιμί και αγγαρεία..
Στην Ελλάδα οι αντιρισίες συνήδεισης κάνουν υπερδιπλάσια θητεία με φυλάκινση ή στην καλύτερη περίπτωση με καταναγκαστική εργασία στο κράτος σχεδόν χωρίς πληρωμή...
Αυτό νομίζω σου λέει πολλά...
Πρέπει κανείς μας να μην φτανει καν να σκεφτεται τους πολεμους και τα όπλα. Το θέμα δεν είναι αν χρειάζεται η γνώση που σου δίνουν στο στρατό, που αν ηταν για την γνωση θα επρεπε να ειναι μισό μήνα ο στρατός, αλλά το θέμα είναι ότι με το να πηγαίνουν όλοι συντηρείται μια πολεμική πραγματικότητα...
Στο εξωτερικό τουλάχιστον είναι μισθοφορικός και λειτουργεί και άψογα! Δες την Αμερική και άλλα μέρη και θα καταλάβεις. Και ξέρεις γιατί ο μισθοφορικό ςστρατός είναι άψογος; Γιατί είναι δουλειά και κάνουν καλά την δουλειά τους... Ο πολεμος είναι δουλεια πλεον, δουλειά συμφερόντων. Αν ακόμα έχεις την εντύπωση ότι πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει πολέμος "ελευθερίας"...διαφωνω...

Ένα μόνο ξέρω. Οτί ένα μόνο ξέρω.
Σελίδες: [1] 2 3   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: