Αποστολέας Θέμα: Μ' αρέσουνε τα "μπράβο",αλλά δεν τρώγονται τα "μπράβο" [κείμενο για το diy]  (Αναγνώστηκε 1572 φορές)
etc
Newbie
*
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 30


« στις: Φεβρουάριος 07, 2013, 08:03:20 μμ »



Μ' αρέσουνε τα "μπράβο",αλλά δεν τρώγονται τα "μπράβο"


«Κίνημα».Είναι πολύ όμορφη λέξη,παραπέμπει σε περιπέτεια κι είναι αρκετά ψαρωτική και σχεδόν “must” για καμάκι σε εναλλακτική φοιτητριούλα.Τα πράγματα ζορίζουν όταν το «κίνημα» απαιτεί -πέρα απ’ το να το αναμασάς όλη μέρα στις κουβέντες σου- να είσαι παρών ανα πάσα στιγμή ψυχικά και σωματικά για την κοινωνική ανατροπή.Δεν ξέρω αν οι περισσότεροι απο μας έχουν καταλάβει την σοβαρότητα του εγχειρήματος να προετοιμάζεις μια κοινωνική επανάσταση η αν απλά είδαν φως(φτηνές μπύρες,εύκολο σεξ κλπ) και μπήκαν.

Ας αρχίσουμε απ’ τα βασικά για να δούμε σε πρώτη φάση αν έχουμε όλοι το ίδιο πράγμα στο μυαλό μας όταν ξεκινάμε να κατέβουμε σε μια πορεία,να πάμε σ’ ένα αυτοοργανωμένο live η ξέρω γω να δείρουμε φασίστες.Στην τελική φάση της αταξικής κοινωνίας δεν θα υπάρχει επίσημος φορέας εξουσίας (πχ κράτος).Σ’ αυτό συμφωνούν και οι αναρχικοί και οι μαρξιστές.Αυτό δεν σημαίνει πως ο καθένας θα είναι ελεύθερος να κάνει ότι του καπνίσει.Και στην μετεπαναστατική κοινωνία οι άνθρωποι θα έχουν υποχρεώσεις και περιορισμούς,απλώς αντί να είσαι υπόλογος στο κράτος ή στο αφεντικό σου θα είσαι υπόλογος απευθείας στην κοινωνία.Θέλω να πω πως συμμετέχοντας στο κίνημα πρέπει όλοι αρχικά να κατανοήσουμε πως δεν παλεύουμε για την ατομική μας ελευθερία –που εν τέλει καταλήγει να είναι απλά ασυδοσία- αλλά για την ελευθερία των ανθρώπων να ζουν αρμονικά σ ένα ΣΥΝΟΛΟ.Όποιος θέλει να είναι περισσότερο ελεύθερος για την πάρτη του έχει διαλέξει λάθος μεριά.Αντι να παλεύει για καλύτερο κόσμο,μπορεί απλά να παλέψει για μια θέση ισχύος στο υπάρχον  σύστημα,που θα του επιτρέπει να ασελγεί «ελεύθερα» εις βάρος των άλλων.

Αν λοιπόν δεχτούμε πως ο μετεπαναστατικός άνθρωπος θα έχει κι αυτός υποχρεώσεις και περιορισμούς,είναι λογικό επόμενο και πρακτικώς απαραίτητο –μιας και οι συνθήκες τώρα είναι πολύ πιο δύσκολες και πολύ λιγότερο ευνοικές για μας- ο προεπαναστατικός άνθρωπος να έχει αντίστοιχα υποχρεώσεις και περιορισμούς όχι προς την κοινωνία αλλά προς το κίνημα.Έχουμε πόλεμο κι ο πόλεμος χρειάζεται στρατηγική και πειθαρχία.Χρειάζεται οργάνωση και συγκεκριμένο πλάνο.Μέχρι στιγμής μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις κι εμείς τρέχουμε και δεν φτάνουμε πίσω απο τετελεσμένα γεγονότα.Κάνουμε πράγματα επειδή «πρέπει»,επειδή έτσι καθορίζει η «επαναστατική μας ηθική»,άσχετο με το αν είναι λειτουργικά και αν ανταποκρίνονται στον τελικό μας στόχο,που είναι η αταξική κοινωνία.Η πλειοψηφία των «ελεύθερα» σκεπτόμενων ατόμων του κινήματος ακολουθεί απαρχαιωμένες τακτικές,που ο χρόνος έχει αποδείξει ότι δεν λειτουργούν,ή ακόμα χειρότερα περιμένει οδηγίες απο κάποιον πεφωτισμένο είτε αυτός είναι ο καθοδηγητής,είτε είναι ο «αναρχοπατέρας» του στεκιού.Το μόνο σίγουρο είναι πως ελάχιστοι σκέφτονται,ή έστω σκέφτονται δημιουργικά, ώστε να ξεφύγουμε απ’ τις τακτικές του παρελθόντος,ώστε να πάψουμε να αμυνόμαστε και να περάσουμε επιτέλους στην επίθεση.

Αυτό συμβαίνει γιατί πολλοί επαναστάτες (εντός κι εκτός εισαγωγικών) δεν έχουν πάρει όσο σοβαρά θα έπρεπε την επανάσταση.Γι’ αυτούς το κίνημα είναι κάτι ανάμεσα στην σχολή/δουλειά και το βραδινό ποτάκι.Άλλη μία ασχολία για να περνάει η ώρα.Άλλος ένας χώρος για να πουλάνε μούρη.Και βλέποντάς την έτσι προφανώς αρνούνται οποιαδήποτε υποχρέωση προς αυτήν και οποιονδήποτε περιορισμό στα θέλω τους,βάζοντας μπροστά την προσωπική τους «ελευθερία».

Ένα παρακλάδι του κινήματος και αρκετά σημαντικό για εμάς είναι η επαναστατική τέχνη.Σε πρώτη φάση ο λόγος που βγάζει και έπειτα ο τρόπος που μεταφέρετε και αλληλεπιδρά με το κοινό.Ότι ειπώθηκε προηγουμένως για το κίνημα ισχύει και εδώ.Καλλιτέχνες και κοινό πρέπει να ‘χουν υποχρεώσεις και περιορισμούς,αν θέλουν να διατηρηθεί και στην συνέχεια να εξελιχθεί, η τέχνη των «απο κάτω».

Θα μιλήσω για τον τομέα της μουσικής, μιας και αυτόν γνωρίζω απο πρώτο χέρι.Για να δημιουργήσεις μουσική στο συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα χρειάζεσαι πέραν των μουσικών γνώσεων (Τριβή με μουσικά όργανα η προγράμματα ατέλειωτες ώρες),λεφτά για τον εξοπλισμό σου,λεφτά για μίξεις των κομματιών σου και λεφτά για την κοπή του δίσκου σου.Επίσης είναι απαραίτητο μεγάλο μέρος του χρόνου απ’ την μέρα σου για να πεις ότι κάνω κάτι αξιοπρεπές. (Επομένως πάλι μπαίνει θέμα λεφτών,μιας και ο χρόνος είναι χρήμα,αν δεν έχω φράγκα να ζήσω πρέπει να «αξιοποιήσω» τον χρόνο μου για να βγάλω.)

Στο κομμάτι των συναυλιών τώρα.Χρειάζονται ηχεία και σοβαρός ηχολήπτης  για ένα γαμημένο αξιοπρεπή ήχο.(όταν λέω αξιοπρεπή εννοώ απλά και μόνο να ακούγονται οι στίχοι μας -αν μη τι άλλο-), χρειάζονται άτομα να πάρουν ρεύμα απ’ την πλατεία,να κουβαλήσουν ηχεία,να περιφρουρήσουν την συναυλία και να κάθονται στο μπαρ.Επίσης φράγκα για τα μεταφορικά σου,μιας κι αν δεν είσαι «όνομα» ούτε αυτά δεν σου βάζουνε.

Μία παράμετρος λοιπόν της «μουσικής χωρίς αντίτιμο» είναι να καταδικάζει όποιον δεν έχει οικονομική στήριξη απ’ τους δικούς του και ταυτόχρονα θέλει να είναι ιδεολογικά καθαρός να μην κάνει μουσική,ή αν κάνει να περιορίζεται σε «μουσική για την πλάκα μου,μωρέ.Για την παρέα.»

Απ’ την πλευρά του κοινού ενώ όλοι είναι «φανατικοί» υποστηρικτές της diy σκηνής,λίγοι είναι αυτοί που θα επιλέξουν να πάρουν 2 μπύρες λιγότερες και ν’ αγοράσουν έναν δίσκο του καλλιτέχνη που «αγαπάνε» για να μπορέσει κι αυτός να συνέχισει και να εξελιχθεί, ενώ ακόμα λιγότεροι είναι αυτοί που θα κάτσουν να στήσουν το live, να κουβαλήσουν ηχεία και να μείνουν μέχρι τέλους για περιφρούρηση. Παρόλ’ αυτά όταν τους ζητάς 5 ευρώ για το cd σου, εσύ είσαι ο ξεφτίλας και ο ξεπουλημένος.

Και πες εγώ προς το παρόν έχω φράγκα απ’ την μάνα μου και με παίρνει να είμαι «αυτο»οργανωμένος καλλιτέχνης μέσα στις συνθήκες που περιέγραψα.Για ποιούς ακριβώς; Για καλλιτέχνες που σκάνε με το που αρχίζει το live, χωρίς να ‘χουν βοηθήσει πουθενά, και με το που τελειώνουνε το πρόγραμμά τους την κάνουνε και ζητάνε πίσω τα μικρόφωνά τους την ώρα που είμαι πάνω στην σκηνή; Για ένα κοινό που ‘χει από πάνω έναν τυπά που εξισώνει τον φασισμό με τον κομμουνισμό και οι από κάτω χειροκροτάνε; Για τους τύπους που πηγαίνουν σε συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης και ούτε από γαμημένη περιέργεια δεν έχουν ψαχτεί τι ακριβώς ενισχύουμε; Για τους συντρόφους που ‘χουμε ορίσει ώρα έναρξης του live στις 9 και σκάνε 10 και μισή σαν να μην τρέχει τίποτα;Για τους αναρχολαϊκιστές του «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» και ως εκεί;Για τους μάγκες που σκάσανε μπας και «φασώσουν κανένα μουνάκι»;

Όποιος θέλει αξιοπρεπή diy σκηνή που να μπορεί να κοντράρει στα ίσια τους «εμπορικούς»,οφείλει να τη στηρίξει ,σωματικά,πνευματικά και χρηματικά.Να σεβαστεί τους καλλιτέχνες του χώρου του και να αντιμετωπίζει την τέχνη σαν ακόμα ένα πεδίο αγώνα και όχι ως τρόπο διασκέδασης των επαναστατών. Παρεπιπτόντως έτσι αντιλαμβάνονται την τέχνη και οι αστοί.Ως μέσο διασκέδασης. Η τέχνη είναι ακόμα ένα πεδίο συνδιαμόρφωσης και επικοινωνίας,δεν είναι χόμπι.

Πολιτική πράξη είναι ο αλληλοσεβασμός και η ειλικρίνεια μεταξύ συντρόφων.Πολιτική πράξη είναι να καις το κεφάλι σου για ν’ «ανοίξεις» κεφάλια,να διευρύνεις συνειδήσεις και να προχωράς ένα βήμα πιο κοντά στην επανάσταση.Πολιτική πράξη είναι να παίζεις τον κώλο σου γι’ αυτά που πιστεύεις,ακόμα κι αν κινδυνεύεις να τις «φας» από συντρόφους και μη.Πολιτική πράξη είναι να λες τα πράγματα με τ’ όνομά τους και όχι ν’ αναπαράγεις κάθε κλισεδούρα του χώρου για να είσαι αρεστός.

Θα μπορούσαμε,βέβαια, να δίναμε τζάμπα τα cd μας,να άκουγες και τα κομμάτια στο youtube ενώ τσατάρεις με το γκομενάκι,να λέγαμε κι ένα «γαμώ τους μπάτσους και το κράτος»,να πίναμε τις μπυρίτσες μας,να πηδάγαμε και καμιά εναλλακτική κοπελίτσα και να ‘μασταν όλοι ευχαριστημένοι.Αλλά τότε ποιό θα ήταν το νόημα της τέχνης και σε τι ακριβώς θα διαφέραμε επι της ουσίας με τους εμπορικούς;


Τέλος πάντων. Όλα τα παραπάνω δεν έχουν σκοπό να αφορίσουν την πορεία της αντιεμπορικής σκηνής μέχρι τώρα. Έχουν σκοπό να προχωρήσουν την φάση ένα βήμα παραπέρα. Εμείς θα συνεχίσουμε να ενισχύουμε αντίστοιχες προσπάθειες,όπως θα συνεχίσουμε να λέμε την ειλικρινή άποψη μας για τα κακώς κείμενα του χώρου.

Συντροφικούς χαιρετισμούς.
Σελίδες: [1]   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: