Αποστολέας Θέμα: ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Gore / splatter / τρόμος  (Αναγνώστηκε 8989 φορές)
KGB
Επισκέπτης
« στις: Μάρτιος 13, 2006, 02:12:17 πμ »

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αυτό το τόπικ φτιάχτηκε για να φιλοξενήσει reviews, "άρθρα", εντυπώσεις & γνώμες σχετικά με τις ταινίες τρόμου / φρίκης, ειδικά αυτές που απεικονίζουν ακραίες δολοφονίες, αίμα να ρέει, ακρωτηριασμούς, και άλλες φρικιαστικές σκηνές, χωρίς να "κόβουν" την επίμαχη σκηνή. Δεκτά και τα σχόλια τύπου "μα πως τα βλέπετε αυτά τα πράγματα;" , αν και θα μου θυμίσετε λίγο τον πατέρα μου.

H εισαγωγή πρέπει να αναφερθεί σε "πιονέρους" όπως ο H G Lewis που δε γνωρίζω από προσωπική εμπειρία. Παραθέτω άρθρο της wikipedia ( http://en.wikipedia.org/wiki/Splatter ) σε ελευθερη μετάφραση...

Παράθεση

Ως splatter ταινία εννούμε τον τύπο της ταινίας τρόμου που εσκεμμένα εστιάζει στην απεικόνιση βίας και φρικαλεοτήτας. Αυτές οι ταινίες, μέσα από τη χρήση ειδικών εφφέ και την εκτεταμένη χρήση αίματος και gore (=άλλη μία λέξη που υποδηλώνει τις ακραίες σκηνές βίας ) , έχουν την τάση να δείχνουν ένα ενδιαφέρον στο ευάλωτο του ανθρώπινου σώματος.

Σαν αναγνωρίσιμο "είδος", οι ταινίες σπλάττερ ξεκίνησαν στα 60s με τις ταινίες του Herschell Gordon Lewis , όπως για παράδειγμα το κλασσικό BLOOD FEAST (1963). Ένα από τα πιο πετυχημένα σπλαττερ ήταν το DAWN OF THE DEAD , ταινία με ζόμπι του 1978, του πασίγνωστου George Romero

Ο όρος splatter δεν πρέπει να συγχέεται με το "slasher", ένα άλλο υποείδος ταινιών τρόμου, που όμως δε χαρακτηρίζονται από το on-screen gore, παρά τις πολλές σκηνές βίας / δολοφονιών.

Μερικές φορές, η ποσότητα και το είδος της βίας είναι τόσο έντονα, που αρχίζει και λειτουργεί ως κωμικό μέσο. Χαρακτηριστικές ταινίες του είδους είναι τα EVIL DEAD II, BRAINDEAD, BAD TASTE, που αναφέρονται και παρακάτω. O Bruce Campbell, πρωταγωνιστής σε όλα τα EVIL DEAD λανσάρισε τον όρο splatstick (αλλάζοντας το δημοφιλή όρο slapstick που προσδιορίζει είδος κωμωδίας), από τον ήχο "splat!".


 Ακολουθουν μερικές ταινίες, που είναι κλασικές και δε χρειάζονται πολλές υποδείξεις, χωρίς καμιά ιδιαίτερη σειρά.

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Πολυσυζητημένες και οπωσδήποτε κορυφαίες ταινίες είναι τα BRAINDEAD (1992) & BAD TASTE (1987) του πασίγνωστου σήμερα νεο-ζηλανδού Peter Jackson . Ίσως ο πιο πετυχημένος συνδυασμός χιούμορ και σπλάττερ που έγινε ποτέ. Με σκηνές που μένουν χαραγμένες τόσο στο μυαλό, όσο και στο πάνθεον του κινηματογράφου!!! Τα λόγια δεν αρκούν!

Στη σειρά μπαίνουν τα πολύ γνωστά EVIL DEAD (1981 , 1987, 1993 αντίστοιχα ) του επίσης πολύ επιτυχημένου αμερικανού Sam Raimi (βλέπε Spiderman) μια τριλογία κωμωδία-σπλάττερ, με το τρίτο μέρος να ξεφεύγει λίγο από την κατηγορία σπλάττερ) . Ότι πρέπει για "αρχάριους"!

Ακολουθούν τα Re-ANIMATOR (1985, του σπλαττερα Stuart Gordon) και BRIDE OF RE-ANIMATOR (1990 , του επίσης σπλαττερα Brian Yuzna), ναι είναι οι ταινίες με τον τρελαμένο γιατρό που κάνει πειράματα σε πτώματα κρατώντας τη σύριγγα με το φωσφοριζέ υγρό! Και τα δύο είναι σκοτεινά και βάρβαρα, αλλά το δεύτερο δίνει ένα πιο εύθυμο τόνο στην όλη υπόθεση και συνιστάται εξίσου πολύ σε αυτούς που γουστάρουν το σκοτεινό, βέβηλο χιούμορ. Το πρώτο παραμένει ένα από τα πιο βίαια τρομαχτικά και ατμοφαιρικά "ιατρικά θρίλλερ" που γυρίστηκαν ποτέ.

DAWN OF THE DEAD (1978) Μια από τις κλασσικότερες ταινίες σπλάττερ, η δεύτερη της τριλογίας με τα ζόμπι του George A. Romero. Από τις λίγες ταινίες τρόμου με υποβόσκον κοινωνικοπολιτικό μήνυμα, έχει δεμένο, ενδιαφέρον στόρυ, μπόλικες σφαγές και εντυπωσιακά για την εποχή εφφέ που στέκουν άριστα και σήμερα.

Ακολουθεί ο αγαπημένος μου David Cronenberg, όχι dedicated splatter-σκηνοθέτης, αλλά με παρατσούκλια όπως "Deprave", "King of Venereal Horror" ή "the Baron of blood" και ταινίες όπως το THE FLY (1986), VIDEODROMΕ (1983), και το SCANNERS (1981), με την καλύτερη ανατίναξη κεφαλιού (!?!) που κινηματογραφήθηκε ποτέ, ο συνεπέστατος Καναδός δημιουργός έχει σίγουρα μια θέση στην splatter ανθολογία. Στην πορεία, ο Cronenberg ξέφυγε από το στεγνό θριλλεροειδές ύφος, αναπτύσσοντας το δικό του ιδιόμορφο στυλ. Οι ταινίες του εξακολουθούν να αποτελούν πρόκληση. Ένας από τους σημαντικότερους και ανατρεπτικότερους σκηνοθέτες εν ζωή!
To άγριο και φουτουριστικό αριστούργημα VIDEODROME παραμένει 24 χρόνια μετά προφητικό και επίκαιρο. Ενδώστε: http://www.imdb.com/name/nm0000343/
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #1 στις: Μάρτιος 13, 2006, 02:52:17 πμ »

Αυτό το πόστ αφορά σπανιότερες ταινίες, και ας μη γελιόμαστε, μερικές από τις πιο ακραίες σπλάττερ ταινίες που βγήκαν ποτέ, χωρίς η ακρότητα να συμβαδίζει απαραίτητα με την "ποιότητα". Προσοχή λοιπόν! Εγώ σας προειδοποίησα!

VIOLENT SHIT (τριλογία low budget gore/splatter), 1 (1987), 2  (1992) & 3 : Infantry of doom (1999)

Πρόκειται για ταινίες πολύ χαμηλού προϋπολογισμού. Το ανύπαρκτο "σενάριο" υπάρχει μόνο για να τροφοδοτεί τη "δράση"  με νέα θύματα που θα μακελευτούν όπως και τα προηγούμενα. Οι μόνες σκηνές στις οποίες έχει δοθεί προσοχή στο 1 είναι οι σκηνές δολοφονίας που κρατάνε αρκετά σε διάρκεια, σχεδόν σαδιστικά. Στο δεύτερο και στο τρίτο η "ποιότητα" (των εφφέ κυρίως) ανεβαίνει, και γίνονται και κάποιες αδέξιες απόπειρες για 'διεστραμμένο' χιούμορ ή για κάποια σεναριακή λογική, αυτό που όμως τελικά μένει είναι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να δει κανείς τις ταινίες του Andreas Schnaas αν δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το splatter. Δεν έχω δει τις άλλες του ταινίες, δεν είμαι τόσο φιλόδοξος   Τα Violent shit είναι ταινίες που αρχικά ξεκίνησαν να βγαίνουν μέσω βιντεοκασέτας και "πειρατικά".  Αν έχεις εκείνο το "περίεργο" χιούμορ, είσαι στο στοιχείο σου. 3 αξιολάτρευτες, ανεγκέφαλες καταματωμένες ταινίες!! Περιττό να πω ότι οι "ερμηνείες" των ηθοποιών είναι τραγικές!

GUINEA PIG (1-6) (1985-1990), 6x40λεπτα "επισόδια", από Ιαπωνία [ η σειρά απαγορεύτηκε ]
Και εδώ η βία είναι σε πρώτο πλάνο. Εδώ όμως, σε αντίθεση με την "θριλεράδικη" και "ατσούμπαλη" (ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες που δεν γνωρίζουν τον όρο ατσούμπαλος, που σημαίνει αδέξιος) σκηνοθεσία του γερμανού Σνάας, έχουμε την παγερή ματιά των Ιαπωνέζων. Το κλίμα γίνεται ακόμα πιο παγερό καθώς τα δυο πρώτα της σειράς προσπαθούν να υποδυθούν snuff ταινίες , πράγμα που ευθύνεται κατά μεγάλο μέρος για τον παγκόσμιο ντόρο που έγινε με αυτές. Οι επόμενες αρχίζουν και υιοθετούν πιο χιουμοριστική οπτική, και σε αντίθεση με το Schnaas , τα καταφέρνουν αρκετά καλά. Πάρα πολύ αίμα και αξιοσημείωτα καλά και πολλά εφφέ. Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν από κάποια Ολλανδική εταιρία.

ΝΕΚRΟΜΑΝΤΙΚ (1987) πολλές φορές αναφέρεται ώς splatter, αδίκως κατά τη γνώμη μου, αν και έχει μερικές πολύ βίαιες σκηνές. Απλά τη θεωρώ κάτι πολύ σημαντικότερο από μια σπλάττερ-ταινιούλα. Από τις πιο πρωτότυπες και τολμηρές underground ταινίες που βγήκαν ποτέ! Κι ας λέει ο Jorg Buttgereit, ο βερολινέζος σκηνοθέτης ότι την κάνανε για πλάκα. Το θέμα της; Η νεκροφιλία!  Το #2 είναι σαφώς κατώτερο, στο ίδιο πάντα στυλ, αλλά αξίζει να το δείτε μόνο και μόνο για την τελευταία σκηνή, όπως και το #1 άλλωστε. Και τα δυο κυκλοφόρησαν στην Ελλαδάρα μας από την DARKSIDE.
Noisetronic
Επισκέπτης
« Απάντηση #2 στις: Μάρτιος 13, 2006, 04:25:47 πμ »

Αγαπητε kgb ανοιξες το πιο τελειο τοπικ Επειδη ειναι 4 το πρωι δεν θα γραψω πολλα καθως εχω αναγκη λιγο υπνο.  Το νεκρομαντικ ειναι ισως και η αγαπημενη μου ταινια καθως λατρευω το γεγονος οτι ξεφευγει απο απο το τριπτιχο καννιβαλοι-ζομπι-συμμορια (οχι πως με χαλανε βεβαια) και παιζει περισσοτερο με την σκοτεινη πλευρα της βιας και της σεξουαλικοτητας. Ανιγουέι ηθελα να πω πως εχω κολλημα με γιαπωνεζικα σπλαττερ/γκορ και αν ενδιαφερεται κανεις να κανουμε κανα τρείντ (πιστεψε με δεν συμφερει να τις αγορασετε αυθεντικες καθως χρυσοπληρώνονται). Τελος θα ηθελα να σας προτεινω τον συγγραφεα Jesus Ignacio Aldapuerta γνησιο καφρο που ειχε ξεπερασει το σταδιο της φαντασιας (σε αντιθεση με τον "ρομαντικο" ντε σαντ). Υπαρχει ενα βιβλιο απο τις εκδοσεις Οξύ με διηγηματα του (με αποκορυφωμα ενα διηγημα που περιγραφει λεπτομερως μια σεξουαλικη πραξη καννιβαλιστικης παιδοφιλιας/νεκροφιλιας ,πραγματικα δεν εχω διαβασει τιποτα πιο αποκρουστικο) Αν ποτε με πιασει καμια καβλα και κατσω να το πληκτρολογησω θα σας το μοιρασω

καληνυχτα σας
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #3 στις: Μάρτιος 14, 2006, 06:08:12 μμ »

Συνεχίζω με ένα άλλο "διαμάντι" του ανεξάρτητου, undergound αυστραλιανού  σινεμά από τα 1993, το όχι τόσο αιματηρό όσο αηδιαστικό BODY MELT του Philip brophy. Ο Brophy, που δεν είναι κατεξοχήν σκηνοθέτης, αλλά δημιουργός πειραματικών βίντεο & πειραματικός μουσικός, δημιούργησε μια ταινία ανόμοια με οτιδήποτε άλλο. Ενώ η πολύχρωμη και ηλιόλουστη φωτογραφία θυμίζει ελαφρώς τις ταινίες του Peter Jackson, η σάτυρα και το "χιούμορ" είναι τόσο υποβόσκοντα και μαύρα, που πολλές φορές περνούν απαρατήρητα από τον ανυποψίαστο θεατή. Δριμύτατη επίθεση στο μικροαστισμό του φιλήσυχου αυστραλιανού προαστίου, της αστικής παράνοια της κουλτούρας των γυμναστηρίων, της κουλτούρας των ναρκωτικών κ.α. , μέσα από εικόνες που πραγματικά δε θα συνιστούσα για πρώτο ραντεβού. Χωρίς να έχει υπερβολικές ποσότητες splatter - εφφέ, περιέχει σκηνές που του χαρίζουν μια θέση στο splatter-πανθεον και σίγουρα τον τίτλο μιας από τις πιο άγνωστες και αδικημένες ταινίες του underground κινηματογράφου. Σπάνιο, αλλά έχει κυκλοφορήσει από μια ολλανδικη εταιρία...
Anonymous
Επισκέπτης
« Απάντηση #4 στις: Μάρτιος 14, 2006, 07:37:22 μμ »

Συνεχίζω ακάθεκτος με δυο από τις κλασσικότερες splatter ταινίες με καννίβαλους. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτές οι ταινίες (συνήθως ιταλικές) αποτελούν ίσως την πιο αισχρή εκδοχή του exploitation των ταινιών τρόμου. Ακόμα και οι λάτρεις της politically incorrect δημιουργίας μπορεί να έχουν ενστάσεις. Η διαφορά εδώ είναι ότι αν κάτι είναι ακραίο για να πουλήσει και μόνο, τότε η βρωμιά του είναι "ύποπτη", τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.

To CANNIBAL HOLOCAUST (1979), του ιταλού Rugero Deodato, μια από τις θρυλικότερες splatter ταινίες και κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη στην ιδιαίτερη θεματική αυτή (καννίβαλοι), που έγινε μόδα στην Ευρώπη, κάπου στα 80s. Το πασίγνωστο Blairwitch project από εδώ πήρε την ιδέα για το δήθεν ντοκυμαντερίστικο στυλάκι με το υποτιθέμενο "διασωθέν υλικό". Μαζί με άλλες ιταλικές κυρίως ταινίες της εποχής, χρησιμοποιούν μεταξύ άλλων βάρβαρων & βέβηλων σκηνών, υλικό από πραγματικές σφαγές ζώων για να αυξήσουν το 'shock value'. Έχοντας λοιπόν εξασφαλίσει σίγουρες περικοπές και απαγορεύσεις, ειδικά από τους φίλοζωους και αντισεξιστές άγγλους αλλά και σε όλο τον κόσμο, η φήμη και το cult following είναι δεδομένα. Δυστυχώς ή ευτυχώς έχω δει την πετσοκομμένη αγγλική έκδοση της ταινίας, που ναι μεν στερείται της περισσότερης βίας σε ζώα (πάλι καλά) αλλά και 2-3 άλλων "θρυλικών" σκηνών. Ακραία βία, καταπληκτική μουσική, καταπληκτικά τοπία - με όλες τις ενστάσεις που έχω τόσο για το 'μισογυνιστικό' του θέματος, όσο και για το δήθεν "βαθύτερο νόημα" της ταινίας και πολύ περισσότερο για την κινηματογράφηση πραγματικών δολοφονιών ζώων, μια αξιόλογη, δυνατή ταινία, η γιαγιά όλων των cannibal ταινιών!

Συνεχίζουμε μια χρονιά αργότερα, με μια καταφανώς αντιγραφή του HOLOCAUST, το CANNIBAL FEROX του 1981, του trash ιταλού σκηνοθέτη Umberto Lenzi. Ο Lenzi, αν και βετεράνος στο ευρύτερο είδος του exploitation, με μεγάλη λίστα ταινιών από όλα σχεδόν τα "είδη", έχει φτιάξει μια τουλάχιστον γελοία ταινία, με λίγες αλλά αρκετά βίαιες σκηνές (οι σκοτωμοί ζώων είναι πάλι εδώ) που εγγυάται  μια βραδιά με φίλους, μπύρες και πολύ γέλιο, αν φυσικά ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων που διαθέτουν εκείνο το "ιδιαίτερο" χιούμορ... Ενδώστε χωρίς να την παρετε σοβαρά, αλλά μην πείτε ότι δε σας προειδοποίησα: σχεδόν τίποτα δεν πείθει σε αυτό το splatter και τα υποτιθέμενα "νοήματα"  (καρμπόν από το HOLOCAUST, φυσικά) είναι ακόμα χειρότερα.
pavlosk
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 96



« Απάντηση #5 στις: Μάρτιος 18, 2006, 03:23:26 πμ »

θέλω να ρωτήω κάτι: έχω βρει το cannibal holocaust σε divx με την επεξήγηση deluxe edtition. έχει κομμένες σκηνές;
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #6 στις: Μάρτιος 18, 2006, 09:55:50 πμ »

Παράθεση
UK version rated 18 is heavily cut to remove animal cruelty and sexual violence.

The European EC video release is uncut and runs at 94 minutes

The Japanesese Laser Disc is the longest version available at 95 minutes. It is uncut but optically censored

The Professional Cine Media Laserdisc is also uncut at a running time at almost 92 min (PAL) from Holland.

German video release "Cannibal Holocaust" from the label Astro was uncut, but was banned in 2000. The old first release with the title "Nackt und zerflischt" was heavily cut and is still avaiable.

The Japanese DVD is uncut but penises are blurred out. All the violence and female nudity is uncensored.


πηγή: IMDB.com - εγώ έχω δει την αγγλική πετσοκομμένη εκδοχή. για την εν λόγω "deluxe" έκδοση δεν ξέρω, ψάχτο στο net ίσως?? Η πετσοκομμένη αγγλική έκδοση είναι περιπου 85 λεπτά σε σύγκριση με την πλήρως uncut που είναι γύρω στα 94. Δεν ξέρω αν βοήθησα....
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #7 στις: Μάιος 10, 2006, 11:14:34 πμ »

Συνεχίζουμε με το STREET TRASH , μια ξεχωριστή low-budget δημιουργία, στα 1987. Η μοναδική ταινία του James Muro, που στην πορεία έκανε καριέρα κυρίως ως steadycam operator στο Χολυγουντ. Το STREET TRASH κερδίζει επάξια μια θέση εδώ, μιας και τα περισσότερα θύματα "λιώνουν" στην κυριολεξία, όχι τόσο ρεαλιστικά, αλλά σίγουρα εντυπωσιακά (θυμίζοντας λιγάκι κάποιες σκηνές του μεταγενέστερου BODY MELT. Ίσως ακουστώ ηλίθιος σε όσους την έχουν δει, αλλά η ταινία αυτή έχει πολλά επίπεδα και πολύ καλές ιδέες, ξεπερνώντας άνετα τη ρηχότητα της πλειοψηφίας των ταινιών του είδους - πάνω από όλα έχει μια ειλικρινά κάφρικη, in-your-face διάθεση, που παρά τις ενστάσεις μου (διαβάστε στη συνέχεια) δε μπορώ παρά να εκτιμήσω, ειδικά όταν εναλάσσεται με σκηνές φρικιαστικού (και όχι μόνο) χιούμορ. Φανταστείτε ένα splatter της ΤROMA στα καλύτερά της , αλλά με τους ηθοποιούς να παίζουν κι όχι απλά να 'απαγγέλουν' τις γραμμές τους, με λιγότερο χιούμορ, αλλά πολύ φαντασία. Τα σκηνικά (φτωχογειτονιά, γκέτο, σκουπίδια, άνθρωποι των σκουπιδιών, αλκοολικοί κτλ) είναι άψογα και χαρακτηρίζονται από μια έντονη δόση κιτς. Σίγουρα από τις ταινίες που θα ήθελε να δει ο κάθε φαν του ακραίου σινεμά/ splatter και φυσικά όσοι από εσάς συμπαθούν τη 'σκοτεινή πλευρά' & διαθέτουν αυτό το ιδιαίτερο χιούμορ.

Η ένστασή μου , τώρα: το STREET TRASH θα πρέπει να είναι μια από τις πιο σεξιστικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ (όχι ότι στερείται λοιπές ρατσιστικές & ομοφοβικές τάσεις). Είναι λοιπόν προφανές ότι δε συνιστάται σε γυναικείο κοινό ή σε ανθρώπους υπερβολικά ευαίσθητους σε 'τέτοια' ζητήματα. Αν μπορείτε να το ξεπεράσετε αυτό χωρίς να χαλαστείτε, προχωρήστε, το STREET TRASH είναι ένα original...
1a
Επισκέπτης
« Απάντηση #8 στις: Μάιος 10, 2006, 12:54:02 μμ »

ρε συ kgb ποια ταινία του buttgereit είχαμε δειξει στο μοναδικό μας live?
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #9 στις: Μάιος 10, 2006, 01:11:02 μμ »

Το ΗΟΤ LOVE, του 1985, σκην. Joerg Buttgereit. Μικρομέγαλου μήκους [35-40 λεπτά], έχει μόνο 2-3 'δυνατές'/splatter σκηνές, αλλά είναι πολύ συμπαθητικό. Αρκετά σπάνιο... υπάρχει ως κυκλοφορία μαζί με τα άλλα (παλιότερα 1982-1984) μικρού μήκους του Buttgereit....
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #10 στις: Μάιος 12, 2006, 02:00:12 μμ »

Από μια splatter ανθολογία δε θα μπορούσε να λείπει ο θρυλικός όσο και αμφιλεγόμενος ιταλός σκηνοθέτης Lucio Fulci. Ένας παθιασμένος δημιουργός με μεγάλη φιλμογραφία (πενηντατόσες ταινίες), ταραχώδη καριέρα και μεγάλη γκάμα ειδων: έκανε κωμωδίες, γουέστερν και μιούζικαλ μέχρι το 70, ενώ τη δεκαετία 70-80 έκανε τις για πολλούς πιο πετυχημένες του ταινίες, θρίλλερ ιταλικού τύπου giallo, όπως το DON'T TORTURE A DUCKLING - πολλές από αυτές τις ταινίες περιείχαν δριμύ κριτική στο χριστιανισμό αλλά και το κράτος, πάντα καλό σημάδι  :wink: , οι οποίες όμως, παρότι έχουν λάβει τις καλύτερες κριτικές, είναι αρκετά δυσεύρετες και δε τις έχω (ακόμα) δει. Ήταν αυτές ακριβώς οι ταινίες που φανέρωσαν το μίσος του για την καθολική εκκλησία και του δημιούργησαν προβλήματα στην καριέρα του - έτσι, μετά από μια πετυχημένη αρχή, ο ταλαντούχος Fulci, δυσκολεύεται πλέον να δουλέψει, καταλήγοντας στην τηλεόραση, και τελικά συμβιβάζεται, αφαιρώντας κάθε κοινωνικοπολιτικο σχόλιο από τις επόμενες ταινίες του...  

Ειρωνικά, ο Fulci, πολύ καθυστερημένα βέβαια, γίνεται γνωστός για τις ταινίες τρόμου, τις οποίες πιθανότατα έκανε ακολουθώντας τη μόδα της εποχής, καθώς το '80 ήταν μια χρυσή εποχή για την ιταλική ταινία τρόμου... από όλους τους ιταλούς σπλαττεράδες όμως, ο Fulci ξεχώρισε ....

Οι ταινίες στις οποίες αναφέρεται το άρθρο παρακάτω χαρακτηρίζονται από μια ιδιαίτερη, επιβλητική ατμόφαιρα που υποβοηθιέται από την καταπληκτική μουσική του Fabio Frizzi και αναπληρώνει έτσι την έλλειψη πρωτότυπων σεναρίων... Πραγματικά, οι ιστορίες του Fulci δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο - είναι όμως η αξιοπρόσεχτη φωτογραφία, η έντονη ατμόσφαιρα και φυσικά οι χαρακτηριστικές σκηνές splatter, από τις ρεαλιστικότερες και τεχνικά αρτιότερες στην ιστορία του κινηματογράφου, που παραμένουν εντυπωσιακές ακόμα και σήμερα, 25 χρόνια μετά που κάνουν τη διαφορά.

¶λλες κινηματογραφικές εμμονές του Fulci είναι η συχνή χρήση του zoom, τα πλάνα ματιών, συνήθως κοντινά, οι γάτες, οι σκύλοι, μικρά στοιχεία που δίνουν ακόμα πιο ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Οι ταινίες του παρακάτω καταλόγου, οι splatter ταινίες του Fulci ανήκουν στην ίδια "κατηγορία" - αν σας αρέσει η μια, κατά πάσα πιθανότητα θα σας αρέσουν και οι υπόλοιπες. Απλά μην δίνετε και πολύ σημασία σε σενάρια και στορυ, αφήστε την ατμόσφαιρα να σας αποκαλύψει την ταινία...

ΖΟΜΒΙΕ 2 -1979
THE GATES OF HELL - 1980
THE HOUSE BY THE CEMETARY - 1981
THE BEYOND - 1981
NEW YORK RIPPER - 1982
A CAT IN THE BRAIN - 1990

Από τις παραπάνω, το THE BEYOND είναι κατα κοινή ομολογία η ανώτερη και γνωστότερή του. Το THE NEW YORK RIPPER μεταφέρει τη δράση στη Νέα Υόρκη, σε αντίθεση με την επαρχιακή, μικρή πόλη καθώς και παρουσιάζει ένα πραγματικό "κακό", ένα μανιακό δολοφόνο σε αντίθεση με το υπερφυσικό, απροσδιόριστο "κακό" των υπόλοιπων ταινιών. Η ατμόσφαιρα, αν και ελαφρώς διαφοροποιημένη, διατηρεί το ιδιαίτερο στυλ του Fulci. H ταινία έχει χαρακτηρίζεται από κάποιους ως σεξιστική, εξαιτίας της βίας κατά των γυναικών (όλα τα θύματα εδώ είναι γυναίκες) και της  μεγάλης ποσότητας γυμνού - ο χαρακτηρισμός δεν είναι χωρίς βάση και σίγουρα δεν είναι η καλύτερη ταινία για να δείτε με την κοπέλα σας!

Ιδιαιτερότητα έχει και το CAT IN THE BRAIN, όπου ο Fulci πρωταγωνιστεί στο ρόλο του σκηνοθέτη ταινιών τρόμου (χα!) που αρχίζει και επηρρεάζεται από τα νοσηρά θέματα των ίδιων του των ταινιών (αυτοβιογραφικό στοιχείο; ) - το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια από τις πιο πρωτότυπες σεναριακά ταινίες του Fulci με αρκετό splatter υλικό, μέρος του οποίου προέρχεται από άλλες, άγνωστες σε μένα ταινίες του...

Τέλος, το VOICES FROM BEYOND , του 1991, που κυκλοφορεί και στην Ελλάδα είναι ένα μέτριο θριλλεράκι, χωρίς splatter σκηνές, που αν και διατηρεί αρκετά 'φουλτσικά' στοιχεία για να κρατήσει το ενδιαφέρον στον φαν, δε μπορεί να κρύψει πως είναι μια ταινία που ο σκηνοθέτης γύρισε στην παρακμή της καριέρας του. Μην την αφήσετε να σας αποτρέψει από να δείτε τις άλλες πραγματικά αξιόλογες ταινίες του.

Εν κατακλείδι, οι ταινίες του Fulci είναι ένα must για κάθε splatterά που σέβεται τον εαυτό του αλλά και για κάθε σοβαρό φαν των ταινιών τρόμου...
Σελίδες: [1]   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: