+ 
|-+  ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ» Πολιτικά» Φανατισμός - Ρατσισμός» Φανατισμός;
Username:
Password:
Αποστολέας Θέμα: Φανατισμός;  (Αναγνώστηκε 4267 φορές)
Sino
Επισκέπτης
« στις: Φεβρουάριος 03, 2006, 03:01:59 μμ »

Ένα ενδιαφέρον θέμα για τους ανοιχτόμυαλους:

Πιστεύω πως ο φανατισμός, σε κάθε του μορφή, σε κάθε του έκφραση, είναι άσχημος. Μ' ενοχλεί. Μου γυρνάει τα άντερα ανάποδα, πώς να το πω πιο απλά... Μου χαλάει την αισθητική βρε αδερφέ...

Τώρα, όσοι και όσες από εσάς θα το διαβάσετε αυτό, θα σηκώσετε το χεράκι να με δείξετε και θα πείτε: "δίκιο έχεις. Συμφωνώ απόλυτα. Πες τα χρυσόστομε". Δεν υπάρχει ένας/μία εδώ μέσα που θα μου πει "α όχι, έχεις άδικο ρε μεγάλε, ο φανατισμός σε ορισμένα πράγματα είναι ωραίος. Εγώ τη βρίσκω να φανατίζομαι, έχει πλάκα και μου ανεβάζει και τα επίπεδα ανδρεναλίνης!".

Ωραία. Τώρα θέλω να σκεφτείτε αν το τηρούμε αυτό που λέμε. Αν φανατιζόμαστε κάπου-κάπου κι εμείς. Αν υπερβάλουμε. Αν... τα παραλέμε.

Μ' αρέσει το DIYmusic. Βλέπω κάθε μέρα καινούρια, ενδιαφέροντα θέματα. Κάθε είδους θέματα. Ωραία πράγματα... Μόνο που παρατηρώ και κάμποσους/ες από εμάς που βιάζονται να φωνάξουν, να κολλήσουν σε λεπτομέρειες, να κρίνουν άσκοπα... Ονόματα δεν λέω, υπολήψεις δεν θίγω, δεν έχει και τόσο σημασία στη τελική -- δεν είμαι μαλωμένος με κανέναν ούτε και σκοπεύω να μαλώσω... Απλά αναρωτιέμαι: ο φανατισμός που αντιπαθούμε, ο φανατισμός των γηπέδων, ο φανατισμός της θρησκείας, του κράτους ενάντια σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, ο φανατισμός αυτός είναι ο μοναδικός που μπορούμε να δούμε;

Ή μήπως θα έπρεπε να ανοίξουμε τα όμορφα μας ματάκια και να δούμε πως σε κοινωνικές ομάδες που θα έπρεπε να αλληλοϋποστηρίζονται, να στηρίζουν το διαφορετικό ρε αδερφέ, υπάρχει πολύς φανατισμός στη τελική; Ο ένας ενοχλείται από οποιαδήποτε μουσική δεν είναι... DIY. Ο άλλος κρίνει όσους έχουν την άλφα ή βήτα συμπεριφορά που δεν ταιριάζει στη δική του -- χωρίς να τον βλάπτει όμως (σημαντικό αυτό). Κάποια τρίτη "σπάζεται" για το χρώμα του καλτσόν μιάς τέταρτης... (Μη-πραγματικά παραδείγματα).

Δεν είναι ενοχλητικό;

[Δεύτερη φορά που τη κάνω αυτή την υποσημείωση: δεν κράζω κανέναν. Να συννενοούμαστε...]

-Sino.
KGB
Επισκέπτης
« Απάντηση #1 στις: Φεβρουάριος 03, 2006, 07:02:18 μμ »

Παράθεση
Δεν υπάρχει ένας/μία εδώ μέσα που θα μου πει "α όχι, έχεις άδικο ρε μεγάλε, ο φανατισμός σε ορισμένα πράγματα είναι ωραίος. Εγώ τη βρίσκω να φανατίζομαι, έχει πλάκα και μου ανεβάζει και τα επίπεδα ανδρεναλίνης!".

Για μενα κάθε άνρθωπος έχει προκαταλήψεις, που αν και μπορεί να μην εκφράζονται φανατικά, δεν παύουν να αποτελούν "ρατσισμό" (φανατικός - απόλυτος τρόπος σκέψης). Επίσης, πάρα πολλοί "ανοιχτόμυαλοι" άνθρωποι διαλέγουν (?) π.χ. το ποδόσφαιρο (να βλέουν όχι να παίζουν) και φανατίζονται με αυτό (μεσο εκτόνωσης).

Υπαρχει τεράστια διαφορά μεταξύ έντασης και φανατισμού. Η ένταση εμένα με εκφράζει. Δεν αντιπαθώ τη μέτρια στάση. Απλά βαρετή τη βρίσκω. Δε μου αρέσει το χλιαρό και το μετριοπαθές. Θεωρώ ότι με την υπερβολή, την ένταση στην έκφραση, μερικές φορές, αναδεικνύονται ιδέες, δίνεται έμφαση σε σημαντικά σημεία ή αναζωπυρώνεται ο διάλογος... Κάποιοι μπορεί να βρίσκουν σε αυτού του τύπου την έντονη αντιπαράθεση φανατικά στοιχεία. Η υπερβολή, η ειρωνία ήταν ανέκαθεν σχήματα λόγου αποδεκτά στη λογοτεχνία. Γιατί οχι και στη συζήτηση;

ΥΓ: Πάντως έχεις δίκιο για το ότι υπάρχει τάση να βρίσκουμε αυτά που μας χωρίζουν από τους άλλους , παρά αυτά που μας ενώνουν... Είναι ομως πολύ πολυπλοκότερο απο αυτό. Είναι ζήτημα ευρύτερης οπτικής. Μπορεί να ασπαζόμαστε (θεωρητικά) ένα ευρύτερο σύνολο ανθρώπων (π.χ. όσους γράφουν εδω) - αυτό δε σημαίνει ότι ο σκοπός/οπτική του καθενός θα είναι και ο ίδιος. Και επίσης δε σημαίνει ότι θα προσπαθήσουμε να μείνουμε "αγαπημένοι" επειδή μας ενώνουνε 5 πράγματα. Προσωπικά δεν είχα ποτέ την τάση να "τα έχω καλά με όλους", ακόμα και μέσα στην "ομαδα" στην οποία ιδεατά, ανήκω (ας πούμε το diymusic)...
tug
Administrator
Forum is my life
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 1753



WWW
« Απάντηση #2 στις: Φεβρουάριος 03, 2006, 07:40:03 μμ »

Σιγουρα ισχυει και αυτο που λεει ο σινο αλλα και η οπτικη το Κgb. Υπαρχει φανατισμος που λεγεται αντιπαραθεση. Ειναι μεγαλο θεμα, ειναι η αναγκη του να πεις αυτα που θες και λογω της αργης ανταποκρισης του φορουμ καθως δεν αποτελει μια ζωντανη ομιλια ,πολλες φορες τα ορια σπανε και η ελειψη υπομονης και κατανοησης δημιουργει μια γκρινια..
Σιγουρα φανατισμο εχουμε ολοι μας, ειτε για μπαλα , ειτε για το αγαπημενο μας συγκροτημα, ειτε για τον ανθρωπο μας.
Μισος επισης εχουμε ολοι μας οσο κι αν λατρευουμε την ειρηνη, ειτε μισος για τον κοσμο γυρω μας ειτε για εμας τους ιδιους καμια φορα.
Ο φανατισμος αποτελει πολλα πραματα, θα ηταν πολυ ωραια να μην εχουμε ξεσπασματα εδω μεσα πχ αλλα δεν γινεται αυτο. Ειμαστε ανθρωποι με απογοητευση για πολλα πραγματα γυρω μας και ευκολα παρεξηγουμαστε ιδιως σε εναν μη ζωντανο χωρο (με την καλη ενοια). Αυτο ειναι ενα θεμα που ξεκιναει απο την κοινωνια γυρω μας και απο μας τους ιδιους. Πρεπει ο ανθρωπος να μαθει να μιλαει στον διπλα του οχι με την κουραση που κουβαλαει ψυχικα (απο δουλεια, ανεργια, ζωη, προβληματα) αλλα σαν να τον γνωρισε πρωτη φορα και τον ερωτευτηκε. Κανεις δεν εχει την αντοχη να φερθει ετσι απλα και ομορφα και ολα στραβωνουν και γκριζαρουν καμια φορα λιγο παραπανω...
καπως ετσι...

Ένα μόνο ξέρω. Οτί ένα μόνο ξέρω.
Σελίδες: [1]   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: