Αποστολέας Θέμα: ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ-Ο άνεμος φυσάει το κριθάρι  (Αναγνώστηκε 2563 φορές)
crispy_ambulance
Forum Normal
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 441



WWW
« στις: Απρίλιος 09, 2007, 08:14:32 μμ »

ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ- Ο άνεμος φυσάει το κριθάρι

Η νέα ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Κεν Λόουτς δεν είναι μόνο ένα φιλμ για τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ιρλανδία στα χρόνια που ακολούθησαν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως αρκετές απ’ τις προηγούμενες παραγωγές σε σκηνοθεσία Λόουτς έτσι κι αυτή, δεν αρκείται σε μια ιστορικιστική προσέγγιση των παρελθόντων, αλλά προχωρά   σε μια βαθιά ιστορική και πολιτική διάσταση. Με τίτλο παρμένο από παραδοσιακό ιρλανδικό τραγούδι (μοιρολόι που απ’ το στόμα γυναίκας ηχεί με την παράδοξη κι απόμακρη νοσταλγία ενός μέλλοντος απαλλαγμένου του θανάτου) «Ο άνεμος φυσάει το κριθάρι» συνεχίζει την παράδοση ενός ιδιαίτερου ιστορικοπολιτικού κινηματογράφου που ο Λόουτς, στα τέλη του 20ού αιώνα και τις αρχές του 21ου, έχει δημιουργήσει. Κανείς δεν ξεχνά το «Γη και Ελευθερία», ταινία για τα τραγικά γεγονότα της προδομένης Ισπανικής Επανάστασης του 36 που συν τοις άλλοις σε διάδοση ξεπέρασε τα όρια πολιτικά υποψιασμένων θεατών κατακτώντας ευρύτερο κινηματογραφόφιλο κοινό.

Με την τελευταία του ταινία ο Λόουτς στέκεται στην αντίσταση του Δημοκρατικού Στρατού Ιρλανδίας (IRA) ενάντια στη Βρετανική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε τη συμφωνία με τους Βρετανούς, το 1920. Στο φακό του κινηματογραφιστή μπαίνει η ιστορία μιας εθνικοαπελευθερωτικής φάλαγγας του IRA.
Αφορμή για την έναρξη της αντίστασης γίνεται ένα παραδοσιακό ιρλανδικό υπαίθριο σπορ που μαζί με άλλες ανοιχτές εκδηλώσεις των Ιρλανδών τελούσε υπό απαγόρευση με Βρετανικό διάταγμα. Η «επίσκεψη» του στρατού σε οίκημα υπόπτων για συμμετοχή στο παιχνίδι μετατρέπεται σε εφιάλτη. Ο σχεδόν επιληπτικός επικεφαλής του Βρετανικού αποσπάσματος δίνει εντολή στους στρατιώτες του να ξυλοφορτώσουν μέχρι θανάτου ένα νεαρό που αρνείται να προφέρει καθαρά το όνομά του.

Ο θάνατος του Μίκαελ ανασύρει στη μνήμη των φίλων του άλλους παρόμοιους θανάτους. Η δημιουργία μιας φάλαγγας μαχητών, που θα συγκεντρώσει δυνάμεις και θα οργανώσει τον αγώνα, είναι μονόδρομος. Ο Τεντ Ντόνοβαν ηγείται της οργάνωσης. Ο αδερφός του Ντέμιαν, απόφοιτος της Ιατρικής, ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο Λονδίνο για την πρακτική του, παρά τις προσπάθειες των υπολοίπων να πάρει μέρος στον αγώνα. Εκείνο που θα τον μεταπείσει θα είναι ο ξυλοδαρμός ενός μηχανοδηγού στο σταθμό του τραίνου μετά την άρνησή του να μεταφέρει Βρετανούς στρατιώτες επικαλούμενος απόφαση εργατικού σωματείου. Έτσι, ο Ντέμιαν μαζί με τον μηχανοδηγό Νταν ορκίζονται αφοσίωση στον αγώνα του IRA.

Η φάλαγγα έχει αρκετές επιτυχίες στις δοκιμασίες του πολέμου. Οι προδοσίες κάποιων άτολμων μελών, οι συλλήψεις και τα ανηλεή βασανιστήρια αγωνιστών δεν πτοούν το ηθικό τους. Βρίσκουν συμμάχους στην πλευρά του εχθρού καθώς απελευθερώνονται από Βρετανό συμπαθούντα. Ο Ντέμιαν ανδρώνεται και σκληραίνει μέσα σ’ αυτά τα γεγονότα. Η φιλία του με το μηχανοδηγό Νταν που στη φωτιά της μάχης τον μυεί στις επαναστατικές σοσιαλιστικές ιδέες του σοσιαλιστή Κόνολι (εκτελέστηκε στην εξέγερση του Δουβλίνου το 1916) και την ποίηση του Ουίλιαμ Μπλέηκ παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωσή του.

Ο πόλεμος με τα κατοχικά στρατεύματα διακόπτεται όταν φτάνουν τα νέα της ανακωχής. Εκπρόσωποι της κυβέρνησης των Δημοκρατικών συναντώνται στο Λονδίνο με την Βρετανική κυβέρνηση. Η αυτονομία της Ιρλανδίας που ανακηρύσσεται πανηγυρικά ως η λήξη κάθε κατοχής είναι υπό αυστηρούς όρους κάτω απ’ το άγρυπνο μάτι του Άγγλου Βασιλιά. Οι επικεφαλής της ιρλανδικής αντιπροσωπείας υπογράφουν την ατιμωτική συμφωνία.


Η απογοήτευση των Ιρλανδών εργατών και φτωχών χωρικών συναντά την άρνηση της πλειοψηφίας των μαχητών της αντίστασης να επικυρώσουν τη συμφωνία. Οι ιρλανδοί καπιταλιστές και μεγαλογαιοκτήμονες βλέπουν στην ανακωχή τη μόνη οδό εξασφάλισης της κοινωνικής ειρήνης και ταξικής κυριαρχίας που απειλούνταν απ’ την αντίσταση. Κανείς όμως απ’ τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του αγώνα δεν είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί στη θέση των Βρετανών τους «φιλο-Βρετανούς». Ο εμφύλιος πόλεμος δεν αργεί να ξεσπάσει. Η διαμάχη γίνεται τόσο πιο οδυνηρή όσο πιο πολύ μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στις δυνάμεις της υποχώρησης και τις δυνάμεις της ασυμβίβαστης πάλης.

Η διάρκεια του αγώνα πέρα από τη φενάκη της δικαίωσής του, φέρνει στην επιφάνεια αντίθετες ταξικές δυνάμεις, πολιτικά προγράμματα και προοπτικές. Ήδη από τις πρώτες μέρες της αντίστασης, η ιρλανδική εργατική τάξη ήταν ο καταλύτης του πολέμου. Οι καπιταλιστές και οι μεγαλοκτηματίες είχαν δει στην αντίσταση την απαρχή του τέλους τους γι’ αυτό την είχαν σαμποτάρει με κάθε τρόπο. Ο Ντέμιαν και ο Τεντ εκπροσωπούν τους ηγέτες των δύο αντίθετων τάσεων στο εσωτερικό της αντίστασης. Ο πρώτος βλέπει την προοπτική νίκης του αγώνα, στην απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και την ίδρυση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Ηγείται του τμήματος που αρνείται να δει στη συμφωνία τη δικαίωση του αγώνα και οργανώνει ένοπλη πάλη για την ανατροπή των «φιλο-Βρετανών». Αντίθετα ο Τεντ αποκαλεί τον Ντέμιαν ονειροπόλο, αποδέχεται τη συμφωνία και προσχωρεί στις δυνάμεις εφαρμογής της.

Ο εμφύλιος διχασμός προσωποποιείται στον Ντέμιαν και τον Τεντ χωρίς να χάνει σε τίποτα απ’ την ιστορική του ουσία. Ο Ντέμιαν συλλαμβάνεται απ’ την αστυνομία του νέου καθεστώτος. Η άρνησή του να παραδώσει τα όπλα, τον οδηγεί στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι πυροβολισμοί υπό τις διαταγές και το συντετριμμένο βλέμμα του Τεντ Ντόνοβαν είναι η τελευταία λέξη του δράματος.

Η σκηνοθεσία είναι απέριττη και η πλοκή τόσο σφιχτοδεμένη όσο σφιχτοδεμένα είναι εσωτερικά τα γεγονότα μιας ιστορικής καμπής. Οι σημαντικότεροι σταθμοί της επαναστατικής περιόδου, όπως αυτοί διαπερνούν τους χαρακτήρες και τη δράση των πρωταγωνιστών της δεν μαρτυρούν μόνο ένα καλλιτεχνικό επίπεδο υψηλής στάθμης μα κι ένα άκρως οξυμένο πολιτικό αισθητήριο του Κεν Λόουτς. Χωρίς ίχνος εξιδανίκευσης ή ηρωοποίησης, ο Λόουτς κινηματογραφεί ένα φιλμ πολιτικού επαναστατικού ρεαλισμού που συγκλονίζει, διότι αποτυπώνει αδιέξοδα και προσδοκίες, διχασμούς και τη βαθιά συντροφικότητα που η ίδια η ιστορία, στις επαναστατικές της καμπές, γεννά.

Σίγουρα, ο κινηματογράφος του Λόουτς είναι μακριά από κάθε πρωτοποριακό πειραματισμό. Είναι όμως γνήσια πολιτικός κι όχι προπαγανδιστικός καθώς επιχειρεί και πετυχαίνει «να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος καθώς εμφανίζεται αυτή απροσδόκητα τη στιγμή του κινδύνου» (Β. Μπένγιαμιν, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας, Ουτοπία). Ανασκαλεύει στάχτες και «πολύτιμα συντρίμια» απ’ την παράδοση των καταπιεσμένων σε χρόνους κινδύνων και ευκαιριών, σαν τους δικούς μας.


Eρν.A
Absinthe
Junior forumist
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 94



« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 10, 2007, 01:08:11 μμ »

Άπαιχτη ταινία...κλαίγαμε στον εξώστη του Τιτάνια...  Πραγματικά ωμή και συγκλονιστική...

Άσε δε που αν κάποιος τρέφει έστω και ελάχιστη συμπάθεια για τους Ιρλανδούς, θα ευλογεί το όνομα του ΙΡΑ αιώνια μετά απ'αυτή την ταινία...   

For me my glory is an
Humble ephemeral Absinthe
Drunk on the sly, with fear of treason
and if I drink it no longer,
it is for a good reason.
Σελίδες: [1]   Πάνω
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε: