ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ => Στρατιωτικα => Μήνυμα ξεκίνησε από: tug στις Μάιος 27, 2005, 02:37:48 πμ



Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: tug στις Μάιος 27, 2005, 02:37:48 πμ
Κείμενο μεταφερμένο από το omhroi.gr και αφορά την εμπειρία ενός παιδιού στην προσπαθειά του για απαλλαγή από τον στρατό...

ΜΟΥΡΛΑΚΙΑΣ, Πέμπτη 30 Μαΐου 2002

 Ουφ! Το στομάχι πονάει και το κεφάλι μου γυρίζει! Η κούραση από το χτεσινό ταξίδι, το άγχος πριν κοιμηθώ και όλη γενικά η ταλαιπωρία με έχουν τσακίσει! Πλησιάζουμε προς το στρατόπεδο και η καρδιά μου πάει να σπάσει. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι τελικά φτάσαμε ως εδώ! Καλά είναι όταν τα κουβεντιάζεις με τους φίλους, αλλά τούτο δω σίγουρα διαφέρει.

Και ήταν μεγάλη η πορεία που τραβήξαμε μέχρι να φτάσουμε εδώ. Μια πορεία που ξεκίνησε από τους τσακωμούς στο σπίτι και τη συγκατάθεση των γονιών που μετά από κόπο πήρα, μέσα από τις ανασφάλειες και το άγχος για να παρθεί η οριστική απόφαση και μέχρι τις ατελείωτες κουβέντες με ανθρώπους που ήταν πιο έμπειροι στο θέμα και νοιάζονταν να με βοηθήσουν.

Η αδερφή μου, αγχωμένη και αυτή, κοιτάζει μελαγχολικά έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου ενώ καπνίζει. Κοιτώντας τη θυμάμαι πόσο πολύ αγαπώ τη ζωή που αυτοί οι κομπλεξικοί θέλουν να μου κλέψουν. Μόνο τέτοιες σκέψεις μπορούν να με κάνουν να αισιοδοξώ.

Και φτάνουμε ξαφνικά μπροστά στο στρατόπεδο. Αδρεναλίνη για πρώτη φορά στο κατακόρυφο, αν και εδώ τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Πρέπει να πάμε μέσα, να παρουσιαστώ και ο συνοδός μου ο Βασίλης, πρέπει να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα για να πάρουμε το παραπεμπτικό.

Η αδερφή μου, που θα βοηθήσει στο γιατρό και στην επιτροπή απαλλαγών πιο μετά, θα μας περιμένει σε ένα καφενείο απέναντι από την πύλη του στρατοπέδου. Με φιλάει και προχωράμε. Φτάνουμε στην πύλη. Εγώ, ένα μήνα τώρα ακούρευτος και αξύριστος, μοιάζω σαν πραγματικός παλιάτσος. Φοράω μια παλιά φόρμα και μακρυμάνικη μπλούζα, μέσα Ιούλη και με καύσωνα, λες και υπάρχει ενδυματολογία για τους ανθρώπους με ψυχικά προβλήματα.

Προχωράω με σκυμμένο το κεφάλι, δεν ξέρω πως πρέπει να στέκομαι, έχω αγχωθεί τόσο πολύ! Ο Βασίλης μιλάει ευγενικά με τον στρατονόμο στην πύλη εξηγώντας του την περίπτωση και αυτός – ευγενέστατος – μας λέει να περιμένουμε και θα μας ανεβάσουν σε λίγο πάνω, κοιτώντας με με οίκτο. Κάθομαι, αφού ο Βασίλης μου λέει να κάτσω και κοιτάζω κάτω συνέχεια. Κάνω ένα τσιγάρο μήπως και χαλαρώσω λίγο και σιγά σιγά αρχίζω να εξερευνώ το περιβάλλον γύρω μου. Γενικά έχει μαζευτεί διάφορος κόσμος, τα παιδιά της σειράς μου, με τις οικογένειες τους. Κοιτάζω τα παιδιά αυτά, είναι τσακισμένα τελείως. Ένας από αυτούς, γεροδεμένο παιδί, κλαίει, ενώ όλοι οι υπόλοιποι της οικογένειας γελάνε! “Έλα λεβέντη μου”, του λέει η μάνα, “μην κλαις, εδώ θα γίνεις άντρας!” Τι φρικτό σκηνικό! Τι μαλάκες, σκέφτομαι, δυο μέτρα λεβέντης, το στρατό χρειάζεται για να γίνει άντρας; Βλέπω και μια άλλη μάνα, που με κοιτάζει με λύπη ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να είναι ευχαριστημένη που το δικό της παιδί είναι γερό και θα υπηρετήσει την πατρίδα! Αναθαρρεύω πάντως γιατί αν κρίνω από τον τρόπο που με κοιτάνε μάλλον είμαι πειστικός και παίζω το θέατρο καλά.

Με ξυπνά η φωνή του στρατονόμου. “Ελάτε”, λέει, “θα σας ανεβάσουμε πάνω με το τζιπ”. Δεν σηκώνομαι, περιμένω τον Βασίλη να με πάρει, αυτό άλλωστε έχουμε συνεννοηθεί. Μόνο μόλις μου πει αυτός μετακινούμε.
Προχωρώντας προς τα μέσα τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Φόβος και ταυτόχρονα ελπίδα. Γράφουν τα ονόματα μας ενώ εγώ κάθομαι όπου μου πει ο Βασίλης και δεν σαλεύω. Ευτυχώς υπάρχουν και άλλοι υποτιθέμενοι μουρλοί. Δίπλα μου κάθετε ένας τύπος με μια τεράστια ράστα. “Που πάει αυτός”, σκέφτομαι. “Δεν θα καταλάβουν ότι προσποιείται;” Πιο δίπλα ένα άλλο παιδί που ποτέ δεν κατάλαβα αν το έπαιζε ή αν είχε πραγματικά πρόβλημα, μαζί με τον πατέρα του.

Ενώ ο Βασίλης συμπληρώνει ένα τόνο χαρτιά σε διάφορα γραφεία του στρατοπέδου, βλέπω τους νέους και φρικάρω. Τους έχουν γδύσει τελείως, τους έχουν σε μια σειρά και τους βαράνε ένα κάρο εμβόλια. Τσαντίζομαι, και υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην το ζήσω ποτέ αυτό. Απίστευτη ζέστη, ιδρώνω συνέχεια και ευτυχώς κάποιοι φαντάροι μου δίνουν ένα μπουκαλάκι νερό. Θέλω να τους ευχαριστήσω, φαίνονται καλά παιδιά και μάλλον με λυπούνται αλλά δεν πρέπει να μιλάω σε κανέναν. Ένας άλλος, πιο παλιός μάλλον έρχεται και με ρωτάει αν είμαι για “χαρτί”. Δεν του απαντάω και φεύγει.

Και αφού κάτσαμε δύο ολόκληρες ώρες στο στρατόπεδο, παίρνουμε στα χέρια μας το πολυπόθητο παραπεμπτικό και φεύγουμε! Βγαίνοντας έξω από την πύλη, αισθάνομαι την ανάγκη να χαλαρώσω λίγο, σηκώνω τα μανίκια της μπλούζας και ανάβω τσιγάρο. Ο στρατονόμος της πύλης με κοιτά έκπληκτος, τον κοιτάζω για πρώτη φορά σταθερά στα μάτια και φεύγουμε.

Το νοσοκομείο δυστυχώς δεν το προλάβαμε! Όταν φτάσαμε είχε κλείσει. Διακοπή για την επόμενη μέρα λοιπόν.

Και πάλι στομαχόπονος και πονοκέφαλος! Ξύπνιοι από το άγριο χάραμα, λέμε καλαμπούρια συνεχώς και προσπαθούμε να χαλαρώσουμε. Τουλάχιστον σήμερα έχω την εμπειρία της προηγούμενης μέρας. Στο νοσοκομείο επικρατεί χάος. Τόσα πολλά παιδιά που περιμένουν εξέταση. Ένστολοι φαντάροι, που μόλις τους εξετάσουν τους χώνουν μέσα στο νοσοκομείο για θεραπεία και καλά, τοξικομανείς και διάφοροι άλλοι. Εντυπωσιακοί ήταν οι τσιγγάνοι, που ερχόντουσαν μαζί με τον εξεταζόμενο άλλα δεκαπέντε άτομα για συμπαράσταση! Αυτό είναι αλληλεγγύη σκέφτομαι. Όλη η οικογένεια μαζί!

Φτάνει η σειρά μου για εξέταση. Ενώ η αδερφή μου με βάζει μέσα στο γραφείο του γιατρού, αισθάνομαι να ιδρώνω συνέχεια και να τρέμω από τους πολλούς φραπέδες και το άγχος. Η αδερφή μου με βάζει να κάτσω και κάνει μια σύντομη εισαγωγή του προβλήματος μου στον γιατρό, ο οποίος φαίνεται ήρεμος και αυτό ηρεμεί και μένα. Η πόρτα κλείνει και μένω μόνος με τον γιατρό. Απίστευτο άγχος.

“Τι έχεις;” με ρωτά. Δεν απαντώ και προσπαθώ να τον κοιτάζω στα μάτια όσο λιγότερο γίνεται. Πέραν του ότι δεν πρέπει να απαντήσω αμέσως, δεν μπορώ κιόλας να μιλήσω από το υπερβολικό άγχος. Αφού με ρωτάει γύρω στις τέσσερις φορές τι έχω του λέω ότι ο μπαμπάς μου με λέει χαζό και βλάκα. Ο γιατρός μορφάζει και σκέφτομαι ότι μάλλον το παράκανα και θα με καταλάβει. Αλλά αυτός ευτυχώς αλλάζει με τη μία θέμα. “Τα βράδια κοιμάσαι;” με ρωτάει. Αργώ να απαντήσω και όταν το αποφασίζω απλά γνέφω το κεφάλι μου αρνητικά. Αυτός συνεχίζει και με ρωτάει γιατί όχι.

Προσπαθώ να ελέγχω τη ροή της κουβέντας και τον αναγκάζω να μου τα βγάζει στην κυριολεξία με το τσιγκέλι. Του λέω αργά και επιφυλακτικά ότι φοβάμαι πως δεν θα ξαναξυπνίσω. Αυτός αλλάζει συνέχεια την κουβέντα και αισθάνομαι ότι προσπαθεί να δει αν θα πέσω σε αντιφάσεις. Είμαι όμως καλά προετοιμασμένος και κοντρολάρω ακόμα την κουβέντα γιατί εκμεταλλεύομαι το μεγάλο μου πλεονέκτημα, δηλαδή όπου δω τα σκούρα δεν απαντώ. Μουρλός είμαι και ότι θέλω κάνω. Τα παιδιά ευτυχώς μου έχουν δώσει για όλες τις ερωτήσεις και μια απάντηση. Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν έχω φίλους και είμαι άμεσα εξαρτημένος από την αδερφή μου, τη οποία αναφέρω συνέχεια.

Σε κάποια φάση ο γιατρός αγανακτεί! “Άσε πια την αδερφή σου και τη μάνα σου!” μου λέει, “εσύ τι κάνεις για τη ζωή σου!” Σκέφτομαι ότι σίγουρα τον έχω πείσει και περιμένω υπομονετικά ενώ μου βγάζει λόγο. “Πρέπει να γίνεις καλά, είσαι νέος και δυνατός. Να πας στο γιατρό να σε δει και όλα θα πάνε καλά!” Κάτι γράφει πάνω σε ένα χαρτί και μου χαμογελάει. “Πήγαινε τώρα” μου λέει και συνεχίζει να μου δίνει συμβουλές. Δεν μπορώ να το πιστέψω! Δεν σηκώνομαι αμέσως και ενώ τώρα πια δεν φοβάμαι και τόσο, το παίζω λίγο ακόμα για να το σιγουρέψουμε. Φεύγω τελικά σιγά σιγά.

Ο γιατρός διέγνωσε καταθλιπτική συνδρομή και πρότεινε ένα χρόνο αναβολή. Σπουδαία τα πήγαμε! Τρέχουμε τώρα προς την επιτροπή απαλλαγών, το τελευταίο και ίσως πιο δύσκολο μέρος της ιστορίας.

Εκεί η κατάσταση είναι πιο τραγική. Τόσος πολύς κόσμος! Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση όλοι αυτοί που είχαν έρθει μόνο και μόνο για να πουν ότι είναι εθισμένοι σε κάποια ουσία. Αυτοί έμπαιναν μέσα και έβγαιναν πάλι σε δευτερόλεπτα. Βλέπεις, το έθνος δεν θέλει πρεζάκια στο στράτευμα του!

Όταν έφτασε η σειρά μου, ευτυχώς μπήκα μέσα με την αδερφή μου, η οποία συνεχώς με κρατούσε από το χέρι για το θέατρο της υπόθεσης αλλά και για να μου δίνει κουράγιο. Η επιτροπή ήταν πολλά άτομα, καραβανάδες όλοι, αλλά μόνο έναν θυμάμαι, που πρέπει να ήταν και ο πιο υψηλόβαθμος. Είχε μουστάκι, παράσημα στο στήθος και παράστημα ήρωα. “Τι έχεις εσύ ρε;” φώναξε με αυστηρή και βραχνή φωνή. Δεν του απάντησα. Του έκανε μια σύντομη αναφορά η αδερφή μου και διακόπτοντας τη με ξαναρωτά: “Θα πας στο γιατρό ρε να γίνεις καλά?” Του έγνεψα καταφατικά και μου είπε “Φύγε τώρα αλλά την επόμενη φορά να φέρεις χαρτιά!”. Είχε τόσο κόσμο βλέπεις, που χρόνος να ασχοληθεί με όλους!

Βγαίνουμε στο προαύλιο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Τέτοια αίσθηση ελευθερίας! Ήθελα να φωνάξω από χαρά!

Το πιο σπουδαίο, κατά τη γνώμη μου είναι το ότι σπας το καθιερωμένο. Κόντρα στους κλέφτες της ζωής, τίποτα δεν είναι πια αυτονόητο και όλα παλεύονται. Ακολουθείς τον δρόμο των πολλών ή αλλιώς παίρνεις ένα δρόμο πιο δύσκολο, πιο αβέβαιο αλλά γεμάτο ενδιαφέρον και ελπίδα για μια καλύτερη, ελεύθερη ζωή.

Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Να το πάρουν χαμπάρι όλοι οι φορείς της εξουσίας ότι δεν θα κάμψουν την αντίσταση μας τόσο εύκολα, ούτε το με το στρατό, ούτε με τη μισθωτή σκλαβιά αλλά ούτε και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο! Θα βρίσκουμε πάντα τρόπους να αντιστεκόμαστε και θα είμαστε πάντα πιο έξυπνοι και πιο δυνατοί.

Στο τέλος, εμείς θα είμαστε οι νικητές!


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Billakos_ στις Μάιος 27, 2005, 08:33:15 μμ
την είχα διαβάσει αυτήν την εξομολόγηση στο omhroi.gr αλλα το να το παίξεις τρελός για να αποφύγεις το στρατό για μένα είναι η ποιο μεγάλη malakia.me το να το παίξεις τρελός(και δεν μιλάω για όσους είναι πραγματικά τρελοί) δεν κερδίζεις tpt.γιατί αν θέλεις να κερδίσεις κάτι όπως το δικαίωμα της επιλογής με το να την κανεις με ελαφρά πηδηματάκια μονο χάνεις..υποτίθεται ότι υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας και το φωνάζουμε και όχι το παίζουμε τρελοί η αδερφές η δεν ξέρω εγώ τι άλλο.δυστυχώς λίγοι έως ελάχιστοι έχουν το κουράγιο το σθένος και την δύναμη να το κάνουν αυτό και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες(δεν βάζω τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς τους δυνατούς).το θέμα είναι να ορθώσεις το ανάστημα σου(εκτος και αν είσαι 1.50 με τα χερια στην ανάταση) και να υπερασπιστείς αυτό που πιστεύεις(ότι  δηλαδή είναι επιλογή σου το αν θα "υπερετησεις" κάποια "πατρίδα").με το να τρελόχαρτο είσαι ένας δειλός,μια κότα που δεν έχει τα αρχίδια να αντιμετωπίσει την κονωνία και κρύβεται κάτω από τα φουστάνια της "τρέλας".το τρελόχαρτο δεν είναι η λύση.....


Τίτλος: χμ..μεγάλο θέμα
Αποστολή από: tug στις Μάιος 28, 2005, 12:27:33 πμ
Επειδή γενικά πολυς κόσμος θα θελει να μαθει την διαδικασια της τρελας, για αυτό έβαλα και αυτό το κείμενο για να ξερουν πάνω κάτω τι παίζει..φυσικά θα βάλουμε κι άλλοι εμπειρίες μας πιστεύω...
Παντως αυτό που λες σηκώνει μεγάλη κουβέντα γιατί πολύ απλά δεν είναι τοσο απλά τα πράγματα φίλε billako.. Από την μία το τρελόχαρτο πλέον μέχρι και σε δημόσιο μπορείς να δουλέψεις, από την άλλη το να δηλώσεις αντιρησίας κανεις φυλακή ή καταναγκαστικά 2πλάσια θητεία ή δουλεύεις για το κράτος για 3 χρόνια και πληρώνεσαι γύρω στα 50 χιλιάρικα τον μήνα. Δηλαδή ώσπου να ξεμπερδέψεις με την όλη φάση θα έχεις χάσει τον εαυτό σου, θα έχεις πουλήσει κάθε σημείο της δυναμής σου και ειλικρινά δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο. Με τον τρόπο του τρελόχαρτου τουλάχιστον αποφεύγεις κάτι που σιχένεσαι και θα σε γαμαγε ψυχολογικά αλλά κρατάς τον εαυτό σου... δεν ξέρω αν είναι θέμα δειλίας που λες, δεν το πιστεύω αυτό σε καμία περίπτωση, νομίζω δεν είναι καν θέμα αρχιδιών, πρεπει να είσαι λίγο μαλάκας με την καλή έννια να δηλώσεις αντιρησίας συνείδησης γιατί την ίδια στιγμή εχεις καταστρέψει την ζωή σου μόλις το κάνεις αυτό. Δουλειά πουθενά, κοινωνικός ρατσισμός απίστευτος, κοινως καταστροφή σε άπειρους τομείς. Μαγκια σε όσους το κανουν αλλα εγώ η αποψή μου  μου λεει οτι η ζωή είναι έτσι, μου αρεσει δεν μου αρεσει και για να κρατησω τον εαυτο μου πρεπει τουλαχιστον να το παιξω τρελος γιατι αν δηλωσω αντιρησιας δυστυχως η Ελλαδα ειναι ετσι που ουσιαστικα ετσι σε κερδιζει το συστημα, γινεσαι βοηθος του κρατους, παραγεις εργο και πουλας το τομαρι σου παμφθηνα και απλα γελανε και λενε, ηθελες αντιρησίας ε; Ειναι μεγάλο θέμα όπως και να χει αλλα δεν συμφωνω μαζι σου γιατι νομίζω ότι στο εξωτερικό που τα πραγματα δεν ειναι ετσι οι περισσότεροι μάλλον αντιρησίες θα δηλώναν παρά θα το παίζανε, ειναι θεμα κοινωνιας...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Billakos_ στις Μάιος 28, 2005, 10:00:54 μμ
συμφωνώ με αυτά που λες για την κοινωνία και τα λοιπά αλλα δεν πουλάς τον εαυτό σου παίζοντας το τρελός?το καλύτερο(άποψη μου βεβαια που δεν την επιβάλλω σε κανέναν για να μην παρεξηγούμε βεβαια είναι εάν δεν θέλεις να πας να μην πατήσεις καθόλου (ανυπότακτος) παρα το τρελόχαρτο.όπως λες έχει varies συνέπειες στην  που μπορεί να παίξουν καταλυτικό ρολο στην ζωή σου αλλα επειδή μου αρέσει οι άνθρωποι να είναι αυθεντικοί θα προτιμούσα την ανυποταξία παρα το τρελόχαρτο,γιατί δεν θέλω να το παίζω.και στο κάτω κάτω αφού υπερασπιζόμαστε κάτι(τα πιστεύω μας) δεχόμαστε και τις συνέπειες έτσι δεν είναι?δεν είναι λίγο(έως και πολύ) "καβατζωμα" το να αποφύγουμε την συνέπειες δηλώνοντας κάτι που δεν είμαστε  δηλαδή τρελοί?το θέμα είναι κάτι που πιστεύουμε και το θεωρούμε σωστό να το υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια είτε είναι η ελευθερια έκφρασης μας είτε είναι το δικαίωμα επιλογής του αν θα πάμε στρατό η όχι.μου φαίνεται κάπως σαν ξεπούλημα το να το παίξω τρελός για να αποφύγω το στρατό.γιατί ούτε για λίγο υπερασπίζεσαι αυτά που πιστεύεις.δεν έχω δίκιο?ναι μεν γλυτώνεις το "κωλοφανταριλικι" αλλα με λάθος τρόπο φιλε tug.και όπως λες όντως δεν είναι θέμα αρχιδιών αλλα  αντίληψης και σκέψης.λάθος μίλησα πιο πριν λέγοντας για αρχίδια και ζητω συγγνώμη από τους άμεσα συσχετιζόμενους με το θέμα.προσωπικά και μιλώντας για τον εαυτό μου τώρα,εάν αποφασίσω να αποφύγω το στρατό(κάτι που είναι στο νου μου αυτόν τον καιρό) θα διαλέξω τον δρόμο της υποστήριξης των πιστεύω μου με την ανυποταξία δηλώνοντας στο οποιο δικαστήριο γίνει τους λόγους της ανυποταξίας μου και θα υποστώ τις συνέπειες.τώρα από εκεί και πέρα είναι επιλογή του καθενός το τι θα διαλέξει.sorry για τα λάθος λόγια στην προηγουμενη apanthsh.na στε καλά και πάντα αληθινοί..ciaooo


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: stavrosav στις Μάιος 29, 2005, 04:00:41 πμ
Πιαδια εγω θελω να γραψει καποιος που εχει παρει απαλλαγη τι γινετε την τριτη φορα..ξερω οτι τις 2 πρωτες  αναβολες τις περνεις σχετικα ευκολα..αλλα με την τριη τι γινετε? και φαντασου να εχεις αποφασισει αυτον τον δρομο και στην τριτη να μην στην δωσουν και να πρεπει να πας φανταρος..εκει πραγματικα θα τρελαθεις...

 Οσο για το διλλημα αντιρηισιας η τρελοχαρτο συμφωνω τοσο με πολλα απο αυτα που λεει ο tug oσο και με πολλα απο αυτα που λεει ο bilakos..Hθικα σιγουρα το να δηλωσεις αντιρησιας ειναι το σωστοτερο..αλλα οταν σε γαμανε μετα δεν ξερω ρε γαμωτο αν αξιζει τον κοπο..γιατι πραγματικα μετα θα σου αλλαξουν την ζωη σου...

 Εγω για να πω την αληθεια ειναι να παω φανταρος του χρονου τετοια εποχη και δεν ξερω τι θα κανω..ειμαι αναμεσα στο να πω δεν γαμιεται και να παω και στο τρελοχαρτο...απλα με το τρελοχαρτο δεν μπορω ολο αυτο το αγχος που εχεις μετα για 3 τουλαχιστον χρονια...εγω σας λεω τι σκεφτομαι..τωρα ξερω οτι θα υπαρχουν πολλοι που θα με κραξουν αλλα τι να κανουμε ρε παιδια..ο καθενας μας ειναι διαφορετικος....


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Billakos_ στις Μάιος 29, 2005, 04:23:18 μμ
γιατί ρε c να σε κράξουν?οι συζητήσεις γίνονται απλά και μονο για ανταλλαγή απόψεων και όχι για να δούμε ποιος είναι ο σωστός?


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Billakos_ στις Μάιος 29, 2005, 04:26:35 μμ
λάθος για πριν.διορθώνω.οι συζητήσεις γίνονται για ανταλλαγή απόψεων και όχι για να δούμε ποιος είναι ο σωστός και ποιος έχει τις σωστότερες απόψεις.έτσι και αλλιώς το ποια είναι η σωστή επιλογή είναι πολύ απλά ένας υποκειμενικώς paragontas.o καθένας κάνει αυτό που νομίζει swsto.an όλοι κάναμε τα ίδια πράγματα φίλοι μου  η ζωή θα ήταν πολύ βαρετή...


Τίτλος: για την τριτη φορά
Αποστολή από: tug στις Ιούνιος 01, 2005, 03:39:55 πμ
Φίλε μου που ρωτάς για την τρίτη φορά που πας για απαλλαγή, μπορώ μόνο να σου πω επειδή ξέρω από τους κολλητούς μου...
Η τρίτη φορά είναι οι πιο χαλαρή και απλά συνήθιως υπογράφουν και σου δίνουν το χαρτί...δεν τραβάς ερωτήσεις και διαλόγους και τετοια... αυτά

φυσικά καλό είναι να έχεις και χαρτί γιατρού έτσι γαι το ξεκάρφωμα...


Τίτλος: triti fora
Αποστολή από: ThrashTest στις Ιούνιος 02, 2005, 01:59:41 πμ
tin teleutaia fora gia to I5 epeidi to pira prin 3 vdomades eksartate pos tha pas kai ti tha isxiristeis. Ego piga xoris sinodo kai xoris kanena xarti kai mou kanane 2 giatroi mia ora eksetasi kai apeires erotiseis gia oli mou ti zoi... Parola auta itan arketa kaloi kai anetoi. Tis ipoloipes fores pou itan gia anavoles then me eixan kratisei pote pano apo 2-3 lepta. APo tin alli fantazomai an exeis xarti apo dimosio nosokomeio i eksetasi tha einai pio mikri kai aneti. Ego eixa xarti alla mpika sto tripaki ekeini ti stigmi na mi tous to doso gia na mi exoun na grapsoun gia tipota. Kai parola auta ta katafera.


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 01:09:04 μμ
χμμμ..
Προσωπικά συμφωνώ με τον θεσμό του στρατού αλλά όχι έτσι όπως εφαρμόζεται και όπως έχει γίνει στην κωλοελλάδα. Στρατό πιστεύω οτι πρέπει να πηγαίνουμε για να μάθουμε την χρήση των όπλων για μελλοντική χρήση. Τώρα αν όταν σε καλέσουν για την χρήση τους, πράττεις ανάλογα με τα πιστεύω σου. Δλδ αν η πατρίδα (YEAH) σου κάνει επιθετικό-κατακτητικό-πετραιλαϊκό πόλεμο ή αμυντικό πόλεμο ενάντια ενός "κατακτητή". Είναι πολύ μεγάλο ηθικό δήλημα το αν είναι σωστό να σκοτώσεις στον πόλεμο (στον οποίο αμύνεσαι και έκανες ότι ήταν δυνατό για να τον αποφύγεις) ή όχι αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για άλλο topic :P.
Στα περι τρελόχαρτου συμφωνώ με τον billako και ειδιαίτερα στο "όντως δεν είναι θέμα αρχιδιών αλλα αντίληψης και σκέψης.λάθος μίλησα πιο πριν λέγοντας για αρχίδια και ζητω συγγνώμη από τους άμεσα συσχετιζόμενους με το θέμα." :)
Δεν λύνεις έτσι το πρόβλημα..
Υπάρχει ωρε παλικάρια κάποιο κείμενο που να λέει ακριβώς τις συνέπειες του να δηλώσεις αντιρησίας?
Και πιστεύω είναι λογικό να έχεις κυρώσεις αν δηλώσεις αντιρησίας. Αλλιώς θα το έκανε ο καθένας, και δεν νομίζω ο καθένας να το έκανε γιατί πιστεύει στην έννοια του αντιρησία..
Επίσης δεν νομίζω οτι με το να γίνει η θητεία προαιρετική λύνεται το πρόβλημα, αφού τότε δεν θα πατήσει κανείς :)
Αυτά προς το παρόν..


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Zao στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:10:45 μμ
Stis alles xwres dld pou einai proeraitikh den pataei kaneis? Fysika kai pataei kai einai kai oi syn8hkes pio ant8rwpines...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: TreCool στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:23:24 μμ
το προβλημα τωρα ΖΑΟ ειναι πως οχι απλα δεν θα ειναι υποχρεωτικη αλλα θα ΠΡΕΠΕΙ να πηγαινεις απο τα 18σου χωρις αναβολες για σχολες κ μαλακιες...6μηνες υποχρεωτικη θητεια.
(συζητιεται στην βουλη για να ψηφιστει ο νομος...)
cheers


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 02:29:39 μμ
Στις άλλες χώρες οι συνθήκες δεν είναι όπως εδώ..
(βλέπε μαλάκες αξιωματικοί και γενικά "κωλοστρατός")


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Zao στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 03:02:12 μμ
Παράθεση από: "TreCool"
το προβλημα τωρα ΖΑΟ ειναι πως οχι απλα δεν θα ειναι υποχρεωτικη αλλα θα ΠΡΕΠΕΙ να πηγαινεις απο τα 18σου χωρις αναβολες για σχολες κ μαλακιες...6μηνες υποχρεωτικη θητεια.
(συζητιεται στην βουλη για να ψηφιστει ο νομος...)
cheers


Το έχω ακούσει αυτό αλλά δεν έχει καθιερωθεί ακόμα...απλά ΛΕΝΕ πως θα το κάνουν...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: tug στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 03:26:42 μμ
Kmello εγώ θα διαφωνήσω γιατί θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει η γνώση των όπλων, δεν πρέπει να υπάρχει η υποστήριξη μιας χώρας - χώματος που πατάμε. Η υπαρξη χωρών και συμφερόντων οδηγεί σε διαφορετικότητες και φυσικά με άξονα τον φανατισμό και τον εθνικισμό οδηγεί σε κατακτητικές βλέψεις. Η Ελλάδα πάλι καλά δεν πρόκειται ποτέ να κάνει κατακτητικό πόλεμο αλλά αυτό μόνο και μόνο ογιατί στο παρελθόν έχασε τα πάντα και έμεινε ένα μικρό κρατίδιο. Και χαίρομαι που έμεινε έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, φιλόξενοι και δεν βρίσκεις πολύ ακραίες καταστάσεις...
Δεν έχει υπαρξει πόλεμος ακόμα που να θέλω να πολεμήσω και δεν υπάρχει ακόμα λόγος να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα. Μπορώ αν θέλω να κατεβάσω οδηγίες από το ίντερνετ, το μόνο που ξέρω έιναι ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστώ αυτούς που αγαπώ θα πιάσω όχι μόνο όπλο, μπαζούκας μπορεί να πιάσω. Δεν χρειαζεται να το μάθω αυτό με καψιμί και αγγαρεία..
Στην Ελλάδα οι αντιρισίες συνήδεισης κάνουν υπερδιπλάσια θητεία με φυλάκινση ή στην καλύτερη περίπτωση με καταναγκαστική εργασία στο κράτος σχεδόν χωρίς πληρωμή...
Αυτό νομίζω σου λέει πολλά...
Πρέπει κανείς μας να μην φτανει καν να σκεφτεται τους πολεμους και τα όπλα. Το θέμα δεν είναι αν χρειάζεται η γνώση που σου δίνουν στο στρατό, που αν ηταν για την γνωση θα επρεπε να ειναι μισό μήνα ο στρατός, αλλά το θέμα είναι ότι με το να πηγαίνουν όλοι συντηρείται μια πολεμική πραγματικότητα...
Στο εξωτερικό τουλάχιστον είναι μισθοφορικός και λειτουργεί και άψογα! Δες την Αμερική και άλλα μέρη και θα καταλάβεις. Και ξέρεις γιατί ο μισθοφορικό ςστρατός είναι άψογος; Γιατί είναι δουλειά και κάνουν καλά την δουλειά τους... Ο πολεμος είναι δουλεια πλεον, δουλειά συμφερόντων. Αν ακόμα έχεις την εντύπωση ότι πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει πολέμος "ελευθερίας"...διαφωνω...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Anonymous στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 05:26:52 μμ
Με κάλυψε ο Tug, συμφωνώ απόλυτα.


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Zao στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 05:28:54 μμ
o Zao ειμαι απο πανω


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 05:52:07 μμ
tug θα συμφωνίσω κι εγώ μαζί σου. Όμως, για μισό λεπτό.. οtug δεν διαφωνεί με εμένα?δλδ εγώ διαφωνώ με εμένα? Οχι κάτσε να εξηγήσω..
Παράθεση από: "tug"
δεν πρέπει να υπάρχει η υποστήριξη μιας χώρας - χώματος που πατάμε.

Μα δεν είπα κάτι τέτοιο.. απεναντίας συμφωνώ. Όταν όμως ο κατακτητής καταλάβει την χώρα σου τότε θα καταλάβει και την ελευθερία σου. Ε γι' αυτήν θέλω να πολεμήσω..

Παράθεση από: "tug"
Και χαίρομαι που έμεινε έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, φιλόξενοι και δεν βρίσκεις πολύ ακραίες καταστάσεις...
Δεν έχει υπαρξει πόλεμος ακόμα που να θέλω να πολεμήσω και δεν υπάρχει ακόμα λόγος να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα.

Με την πρώτη πρόταση δεν συμφωνώ. Με αυτό που λες γίνεσαι ρατσιστής :P. Δλδ άν στον καιρό του Χίτλερ ήσουν εβραίος δεν θα ήθελες να πολεμήσεις? Εγώ θα ήθελα αν δεν έβρισκα άλλη λύση γιατί εκεί δεν θα πολεμούσες μόνο με την ελευθερία σου αλλά για την ζωή σου. μιλάμε για επιβίωση..

Παράθεση από: "tug"
1)Μπορώ αν θέλω να κατεβάσω οδηγίες από το ίντερνετ, το μόνο που ξέρω έιναι ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστώ αυτούς που αγαπώ θα πιάσω όχι μόνο όπλο, μπαζούκας μπορεί να πιάσω. 2)Δεν χρειαζεται να το μάθω αυτό με καψιμί και αγγαρεία..

1) Χωρίς πρακτική άσκηση δεν νομίζω να καταφέρεις και πολλά δυστυχώς.. όσο για το τί θα πιάσεις άν χρειαστεί να υπερασπιστείς αυτούς που αγαπάς, δεν αρκέι να το πιάσεις, πρέπει να ξέρεις να το χειρίζεσαι κιόλας αλλίως μπορεί να πράττεις χειρότερα
2)Κ ιεδώ συμφωνώ άλλωστε έιχα πεί:
Παράθεση από: "Εγώ "
Προσωπικά συμφωνώ με τον θεσμό του στρατού αλλά όχι έτσι όπως εφαρμόζεται και όπως έχει γίνει στην κωλοελλάδα


Παράθεση από: "tug"
Πρέπει κανείς μας να μην φτανει καν να σκεφτεται τους πολεμους και τα όπλα. Το θέμα δεν είναι αν χρειάζεται η γνώση που σου δίνουν στο στρατό, που αν ηταν για την γνωση θα επρεπε να ειναι μισό μήνα ο στρατός, αλλά το θέμα είναι ότι με το να πηγαίνουν όλοι συντηρείται μια πολεμική πραγματικότητα...

Ούτε εγώ θέλω τον πόλεμο ρε συ, αλλά όταν έχω κάνει ότι είναι δυνατόν να μην φτάσω εκεί και τελικά βλέπω τον εχθρό (όχι του έθνους αλλά της ελευθερίας και της ζωής μου) στην πόρτα μου δεν μου μένει, δυστυχώς άλλη λύση...
Όσο για την διάρκεια πάλι με βρίσκεις σύμφωνω άν και θα έλεγα 3 μήνες..

Παράθεση από: "tug"
Στο εξωτερικό τουλάχιστον είναι μισθοφορικός και λειτουργεί και άψογα! Δες την Αμερική και άλλα μέρη και θα καταλάβεις.

Ναι ο μισθοφορικός φάινερε καλή λύση. όμως δες κα ιτην συμμετοχή των στρατιωτώ στους πολέμους και την προπαγάνδα που γίνετε (κυρίως στην αμαρική) κατά του εκάστοτε εχθρού ακ ιθα καταλάβει ςγιατί δεν είναι η καλύτερη..

Παράθεση από: "tug"
ν ακόμα έχεις την εντύπωση ότι πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει πολέμος "ελευθερίας"...διαφωνω...
Ποτέ μην λές ποτέ.. Όχι φυσικά οτι το εύχομαι.. Προς θεού (τους) :P


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: tug στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 06:57:53 μμ
Γενικά μίλησα για μένα προσωπικά.Αν ήμουν Εβραίος λογικά θα έφευγα από την χώρα μου,δεν θα έκανα πολεμο.ΤΟ ίδιο όπου και να είμαι. Δεν με ενδιαφέρουν δα οι χώρες και το που θα είμαι,δεν το έχω αυτό το εθνικιστικό μέσα μου και ίσως σε οποιοδήποτε χώμα και να έπρεπε να υπερασπιστώ να πήγαινα αλλού (μαζί με όσους αγαπώ και πρέπει να υπερασπιστώ). Ολοι θεωρούν δεδομένο ότι κάθεσαι και πολεμάς σε έναν πολεμο συμφερόντων για να υπερασπιστείς την οικογενειά σου και την ελευθερία σου. Δεν είναι έτσι όμως ρε συ. Η ελευθερία σου είναι όλη η γη. Σηκω φύγε, πήγαινε αλλού. Πατρίδα μας η γη, πατρίδα μου είναι εκεί που με μισήσαν πιο πολύ λέει ένα τραγούδι... υπάροχυν πολλές ένοιες για την πατρίδα, πάντως αυτό που έχουν πάρει ως αυτονόητο (ότι πρέπει να είσαι ετοιμος να πολεμήσεις) δεν ισχύει. Οσο για το αν πρέπει να ξέρω να χειρίζομαι τα όπλα το δεχομαι, αλλά από την στιγμή που αντί για μισό μήνα εκπαίδευσης μιλάμε για ενα χρόνο δεν το δέχομαι. Επίσης παίζει και κατι άλλο που είναι πολύ απλό και είναι αρκετό για να μην πας στρατό. Αποφασίζουν άλλοι τι θα κάνεις εσυ΄.Σε αναγκάζουν να μαθεις να υπερασπίζεσαι την επιβίωση σου; Με ποιο δικαίωμα; Εσυ θα αποφασίσεις πως και τι θα κάνεις. Αλλά όχι φίλε, στο επιβάλλουν και μόνο αυτό είναι αρκετο. Και ξέρεις γιατί στο επιβάλλουν; Γιατί όσο εμείς θρεφουμε αυταπάτες οτι ο στρατός χρειαζεται για να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία μας αυτοί τρίβουν τα χέρια τους που έχουν έτοιμο στρατο για μελλοντικά συμφέροντα. Δυστυχώς έτσι είναι. Νομίζω ότι αδίκως έχουμε κολλήσει στο 1821. Εχουν αλλάξει τα πράγματα... Οι χώρες είναι πλέον ικανοποιημένες με το πως έιναι και απλά κοιτάνε να κάνουν επεκτάσιες όχι έκτασεις αλλά πετρελαίων και τέτοιων θεμάτων...
Οπως και να χει,εναν εξαναγκασμό μισού μήνα μάλλον θα τον δεχόμουν αγια να ξεμπερδέψω...αλλά αφού είναι πολύ παραπάνω δεν μπορώ να το κάνω γιατί θα ΄χάσω τον εαυτό μου.
Ολοι εχουν παει θα σου πουν και γιναν δυνατοί και μάθανε, δεν είναι τίποτα... χέστηκα τι είναι και δεν είναι, όλοι δεν είναι όπως είμαι εγώ μέσα μου... ο καθένας μας είναι μια διαφορετική οντότητα, ζυγίζει και πράτει.
Παντως καταλαβαίνω ότι γενικά συμφωνούμε ,απλά έχουμε διαφορετική οπτική στο κατα πόσο είναι θέμα επιβίωσης ή θέμα ετοιμου μάχιμου χωρίς ικανότητα σκέψης υλικού έτοιμο προς κατανάλωση για παραπέρα συμφέροντα...
Εγω πηρα μια αποφαση, την θεωρω περα για περα σωστή, αν θελήσω κάποια στιγμή να μαθω παο οπλα και τετοια υπαρχουν σχολες που μπορω να παω για μισο μηνα η ενα και να μαθω τέλεια, αν αυτό είναι όντως όπως τα λες, θα το σκεφτώ όμως τότε και μόνος μου φίλε, όχι όπως θέλουν αυτοί και όποτε θέλουν αυτοί. Πήρα μια αποφαση και χαίρομαι για αυτήν ,την εχω προχωρήσιε ως την μέση ,ελπίζω όλα να πάνε κατευχην και να γίνω ενας έλληνας πολίτης με απολυτήριο... τώρα το τί είδους απολυτήριο..να σου πω εγώ... ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ!!

 :wink:


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 07:14:39 μμ
:)
Με το να φύγεις αλλού, το πρόβλημα δυστυχώς δεν θα λυθεί.. Αν λυνόταν πίστεψε με θα το έκανα..
όσα και πιστέυεις για την έννοια της χώρας τα έχω σκεφτεί και τα συμμερίζομαι..
Αλλά σου είπα, πολέμησε γιατην δική σου ελευθερία, όχι της πατρίδας
Και ναι οκ για εμένα το σικαίωμα επιλογής ή όχι της θητείας είνα ισωστό αλλά το θέμα έιναι οτι οι περισσότεροι σήμερα είναι λουφαδόροι και σκέφτονται πόσα γαμήσια θα χάσουν στην διάρκεια της θητείας..
και ακόμα το δικαίωμα επιλογής αναιρεί και το οτι στο επιβάλλουν το οποίο όντως δεν μου αρέσει..
Παράθεση από: "tug"
Γιατί όσο εμείς θρεφουμε αυταπάτες οτι ο στρατός χρειαζεται για να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία μας αυτοί τρίβουν τα χέρια τους που έχουν έτοιμο στρατο για μελλοντικά συμφέροντα
Τότε είναι που θα πείς δεν θέλω να πάω στον επετακτικό-πετρελαικό πόλεμο σας αλλά κι εκεί θα υποστείς συνέπειες..
Α! κα ιδεν εννούσα οτι οι ποινές για τους αντιρισίες έιναι λογικές, αλλά οτι είναι λογικό να υπάρχουν..

Παράθεση από: "tug"
ελπίζω όλα να πάνε κατευχην και να γίνω ενας έλληνας πολίτης με απολυτήριο... τώρα το τί είδους απολυτήριο..να σου πω εγώ... ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ!!

με το καλό αλλά σου εύχομαι να γίνεις ένα ΓΗΙΝΟΣ πολίτης :)


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: tug στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 11:24:48 μμ
ANyway, απλά είναι όπως το βλέπει κανεις... είμαι κατά του στρατού, είμαι κατά της βίας, είμαι κατά των πολέμων, είμαι υπερ της επιβίωσης, ας φτιάχναν μια σχολή να μαθαίνουμε τεχνικές πολέμου για μισό μηνα, είμαι κατά των κρατων και κατα του να διατηρούμε εθνη και κουλτουρες και να δοξαζουμε τόπους όταν ζουμε στην γη,την ιδια γη ολοι, είμαι κατά της ποινης των αντιρισιων και δεν την βρισκω λογικη, ειναι λογικη μονο ως παραδειγματισμο για να μην το κανουν οι αλλοι αλλα οχι λογικη με την ενοια που οφείλει να έχει η λέξη "λογική", άλλοι πάνε, άλλοι δεν πάνε, άλλοι το παίζουν, όλα καλά είναι, ο καθένας τις επιλογές του κάνει, το θέμα του να μαθεις να επιβιώνεις πιστεύω ότι δεν δικαιολογεί ολο αυτό το θέμα που λέγεται στρατός πάντως... Ολοι μας έχουμε και δικιο και άδικο, είναι πως το βλέπεις...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Σεπτέμβριος 10, 2005, 11:45:08 μμ
E ναι ρε συ όλα σχετικά είναι..
Εγώ πάντως έχω ακόμα καιρό για στρατό.. όταν έρθει η ώρα δεν ξέρω τι θα κάνω.. μπορεί να δηλώσω αντιρισίας (το πιο πιθανό).. πάντως τρελός δεν το παίζω... αλλά μέχρι τότε μπορεί και να μην παίζει στρατός..
Αν γίνει αυτό που είπες με την σχολή είναι το καλύτερο.. Αυτό λέω κι εγώ να γίνει, αυτό ονομάζω στρατό όχι αυτή η μαλακία που είναι τώρα..
τ οοτι είναι λογικό να υπάρχει ποινή στους αντιρισίες έιναι λογικό. Είναι λογικό να το κάνει το κράτος το οποίο όπως έιπες θέλει ετοιμους μάχιμους χωρίς ικανότητα σκέψης υλικού έτοιμο προς κατανάλωση για παραπέρα συμφέροντα... ε και δεν το συμφέρουν σε αυτό οι αντιρισίες..
Κι εγώ κατά είμαι φίλε :) απλά είναι λογικό να υπάρχει...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: Zao στις Σεπτέμβριος 11, 2005, 01:49:34 πμ
Παράθεση από: "kmellos"
tug θα συμφωνίσω κι εγώ μαζί σου. Όμως, για μισό λεπτό.. οtug δεν διαφωνεί με εμένα?δλδ εγώ διαφωνώ με εμένα? Οχι κάτσε να εξηγήσω..
Παράθεση από: "tug"
δεν πρέπει να υπάρχει η υποστήριξη μιας χώρας - χώματος που πατάμε.

Μα δεν είπα κάτι τέτοιο.. απεναντίας συμφωνώ. Όταν όμως ο κατακτητής καταλάβει την χώρα σου τότε θα καταλάβει και την ελευθερία σου. Ε γι' αυτήν θέλω να πολεμήσω..

Παράθεση από: "tug"
Και χαίρομαι που έμεινε έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, φιλόξενοι και δεν βρίσκεις πολύ ακραίες καταστάσεις...
Δεν έχει υπαρξει πόλεμος ακόμα που να θέλω να πολεμήσω και δεν υπάρχει ακόμα λόγος να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα.

Με την πρώτη πρόταση δεν συμφωνώ. Με αυτό που λες γίνεσαι ρατσιστής :P. Δλδ άν στον καιρό του Χίτλερ ήσουν εβραίος δεν θα ήθελες να πολεμήσεις? Εγώ θα ήθελα αν δεν έβρισκα άλλη λύση γιατί εκεί δεν θα πολεμούσες μόνο με την ελευθερία σου αλλά για την ζωή σου. μιλάμε για επιβίωση..

Παράθεση από: "tug"
1)Μπορώ αν θέλω να κατεβάσω οδηγίες από το ίντερνετ, το μόνο που ξέρω έιναι ότι αν χρειαστεί να υπερασπιστώ αυτούς που αγαπώ θα πιάσω όχι μόνο όπλο, μπαζούκας μπορεί να πιάσω. 2)Δεν χρειαζεται να το μάθω αυτό με καψιμί και αγγαρεία..

1) Χωρίς πρακτική άσκηση δεν νομίζω να καταφέρεις και πολλά δυστυχώς.. όσο για το τί θα πιάσεις άν χρειαστεί να υπερασπιστείς αυτούς που αγαπάς, δεν αρκέι να το πιάσεις, πρέπει να ξέρεις να το χειρίζεσαι κιόλας αλλίως μπορεί να πράττεις χειρότερα
2)Κ ιεδώ συμφωνώ άλλωστε έιχα πεί:
Παράθεση από: "Εγώ "
Προσωπικά συμφωνώ με τον θεσμό του στρατού αλλά όχι έτσι όπως εφαρμόζεται και όπως έχει γίνει στην κωλοελλάδα


Παράθεση από: "tug"
Πρέπει κανείς μας να μην φτανει καν να σκεφτεται τους πολεμους και τα όπλα. Το θέμα δεν είναι αν χρειάζεται η γνώση που σου δίνουν στο στρατό, που αν ηταν για την γνωση θα επρεπε να ειναι μισό μήνα ο στρατός, αλλά το θέμα είναι ότι με το να πηγαίνουν όλοι συντηρείται μια πολεμική πραγματικότητα...

Ούτε εγώ θέλω τον πόλεμο ρε συ, αλλά όταν έχω κάνει ότι είναι δυνατόν να μην φτάσω εκεί και τελικά βλέπω τον εχθρό (όχι του έθνους αλλά της ελευθερίας και της ζωής μου) στην πόρτα μου δεν μου μένει, δυστυχώς άλλη λύση...
Όσο για την διάρκεια πάλι με βρίσκεις σύμφωνω άν και θα έλεγα 3 μήνες..

Παράθεση από: "tug"
Στο εξωτερικό τουλάχιστον είναι μισθοφορικός και λειτουργεί και άψογα! Δες την Αμερική και άλλα μέρη και θα καταλάβεις.

Ναι ο μισθοφορικός φάινερε καλή λύση. όμως δες κα ιτην συμμετοχή των στρατιωτώ στους πολέμους και την προπαγάνδα που γίνετε (κυρίως στην αμαρική) κατά του εκάστοτε εχθρού ακ ιθα καταλάβει ςγιατί δεν είναι η καλύτερη..

Παράθεση από: "tug"
ν ακόμα έχεις την εντύπωση ότι πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει πολέμος "ελευθερίας"...διαφωνω...
Ποτέ μην λές ποτέ.. Όχι φυσικά οτι το εύχομαι.. Προς θεού (τους) :P


Άσχετη απορία αλλα θα το πω... ρε παιδιά πως κάνεις πολλά quote σε αντίστοιχα τμήματα που θες??


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: tug στις Σεπτέμβριος 11, 2005, 02:07:52 πμ
Απλά πατάς το quote, βαζεις αυτό που θες και ξαναπατάς quote για να κλεισει.. μετά σχολιάζεις πανω σε αυτό που έκανες quote κι αν τυχον πιο κατω θες να σχολιασεις κι αλλο θεμα ξανακάνεις quote... το ίδιο πράμα, δεν έχει κανέναν ιδιαίτερο χειρισμό...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: bhoy στις Οκτώβριος 02, 2005, 07:40:05 μμ
Παράθεση από: "tug"

... Η Ελλάδα πάλι καλά δεν πρόκειται ποτέ να κάνει κατακτητικό πόλεμο αλλά αυτό μόνο και μόνο ογιατί στο παρελθόν έχασε τα πάντα και έμεινε ένα μικρό κρατίδιο. Και χαίρομαι που έμεινε έτσι γιατί οι άνθρωποι είναι γενικά ήρεμοι, φιλόξενοι και δεν βρίσκεις πολύ ακραίες καταστάσεις...
Δεν έχει υπαρξει πόλεμος ακόμα που να θέλω να πολεμήσω και δεν υπάρχει ακόμα λόγος να μάθω να χειρίζομαι τα όπλα....


Eγώ γνωρίζω-πάντως-πως η ελλάδαέχει στρατεύματα στη Κύπρο/στη Βοσνία-Εργεζοβίνη/στο Κόσσοβο/στο Αφγανιστάν(υγειονομκό σώμα)...
Κι αυτά,κατάκτηση είναι-άλλο αν έχουνε τη κάλυψη ΝΑΤΟ-ΟΗΕ-ΕΕ και τα λοιπά..
Από 'κει και πέρα,πηγαίονοντας σήμερα στο πείπρτερο ν'αγοράσω εφημερίδες,διαπίστωσα πως οι "μικροαστοί",μόνο με βία θα καταλ΄βουνε,οπότε πολύ φοβάμαι πως θα χρειαστεί να μάθουμε και όπλα!


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: panicline στις Φεβρουάριος 28, 2006, 03:38:42 μμ
Παράθεση από: "kmellos"


Μα δεν είπα κάτι τέτοιο.. απεναντίας συμφωνώ. Όταν όμως ο κατακτητής καταλάβει την χώρα σου τότε θα καταλάβει και την ελευθερία σου. Ε γι' αυτήν θέλω να πολεμήσω..


Και ποση ωρα θες να μαθεις να χειριζεσαι τα οπλα;1 μερα;2 μερες;

Παραπανω με τιποτα.Αντε να δεχτω να πειγαινουμε δυο μερες στρατο λοιπον.

Δεν εχεις ακουσει τι κανουνε οσοι πειγαινουν στρατο;Τα `ξυνουν` 12 μηνες! Τους μαθανουν την εδικοτητα τους τον πρωτο μηνα (και σε 1,2 μερες την μαθαινουνε-απλα τους πριζουνε για ενα μηνα σαν να ειναι απο το πικπα)

Οσο για την `υπερασπιση της πατριδας` αυτα ειναι παραμυθια.Σιγα μην ερθει η Τουρκια να καταλαβει την Ελλαδα.Εδω δεν μπορει να κυβερνησει τους Τουρκους,θα κυβερνησει και τους Ελληνες;Για μαλακες τους εχεις;
 :D

Η Ελλαδα και η Τουρκια ειναι μελη του Νατο αν ξερεις και συντομα η Τουρκια θα μπει και στην Ευρωπαικη ενωση.Λες να κανει επιθεση η μια χωρα στην αλλη και οι αλλοι `συμμαχοι` να κατσουν να κοιτανε;

Αλλωστε εχουν το ειδιο εργοδοτη( Bush).Δεν προκειται να γινει τιποτα.

Στην εσχατη περιπτωση που αποφασισει καποιος τρελος πρωθυπουργος ξεκινησει πολεμο,να ξερεις οτι οι πολεμοι γινονται πλεον απο μακρυα με την αναπτυξη της τεχνολογιας.

Δεν ειναι οπως το 1800 που πειγαινε ο αλλος με τη χατζαρα και τους εφαζε ολους.Ριχνει 10 πυραυλους και διαλυει τα παντα.

Αναφερομαι στην Τουρκια γιατι μονο  αυτη μπορει να απειλησει την Ελλαδα.

Εκτος κι αν περιμενουμε επιθεση εξωγηινων!

Μην πεφτεται στην παγιδα λοιπον !

Ποια πατριδα και κουραφεξαλα.Εγω πατριδα θεωρω αυτους που αγαπω,τις αγαπημενες που συνηθειες..το μερος που ζω ισως.. αφου το εχω συνηθησει  και αλλα τετοια καθημερινα.Τα εθνη ειναι παραμυθια.

Η μονη υποχωρηση που μπορω να κανω αφου βρισκομστε σε αυτο το συστημα,ειναι ο μισθοφορικος στρατος για ειρηνικους σκοπους που εχουν σε καποιες Ευρωπαικες χωρες.Αν και το θεωρω υποχωρηση για τα πιστευω μου,θα μπορουσα να το ανεχτω.

Να πω και κατι για την ανυποταξια.Μπορει να υπαρχουν οι ποινες που προβλεπει ο νομος αλλα κανεις μεχρυ τωρα δεν εχει παει φυλακη! Μονο ο Λεσπερογλου που τον πιασανε για `τρομοκρατια`.

Δεν σου κανουν απολυτος τιποτα! Για να ξερεται τα μεγεθη...θα επρεπε σημερα να ειναι στη φυλακη για αυτον τον λογο πανω απο 200.000 ατομα.. :wink:
Χωρις να υπολογιζω τους Ι5.

Εγω πειρα αναβολη για 3 ακομα χρονια αλλα δεν ξερω τι θα κανω.Ποιον δρομο θα διαλεξω.Παντος ειμαι πολυ οριμος πλεον για να πω στρατο..Για να δεχτω διαταγες και αλλα τετοια.

Οτι παει για καταργηση η υποχρεωτικη στρατιωτικη θητεια,ειναι δεδομενο..το ποτε δεν ξερουμε..Πολλα θα κριθουν για το στρατο στις επομενες εκλογες.


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: KGB στις Φεβρουάριος 28, 2006, 03:49:25 μμ
Panicline τα γάμησες όλα. Τα μισά είναι τίγκα άκυρα. Αφήνω να απαντήσει κανας άλλος που έχει όρεξη, εγώ δεν έχω όρεξη μεσημεριάτικα. Μα και το quote από kmello δεν πάει πίσω...


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Φεβρουάριος 28, 2006, 10:16:02 μμ
KGB Αν δεν εχεις ορεξη να απαντησεις μην κανεις ποστ. Τι νοημα εχει ενα ποστ χωρις νοημα;

panicline, οχι δεν θελει μια δυο μερες για να μαθεις τα οπλα. Αλλα, ναι, να μεινεις οσο χρειαζετε και φυσικα να πηγαινει οποιος θελει. Nα μην ειναι υποχρεωτικο. Επισης δεν μιλησα για υπερασπιση πατριδας αλλα υπερασπιση προσωπικης ελευθεριας  :D


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: panicline στις Φεβρουάριος 28, 2006, 10:29:36 μμ
αα οκ.Σε αυτο συμφωνω.Παντος πανω απο ενα μηνα δεν χρειαζεται.
Διφωνω με την υποχρετικη στρατιωτικη θητεια.Για την υπαρξη εστω και ενος μικρου αριθμου στρατου δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι απαραιτητος.Θελει σκεψη.Μιλαω παντα για το πολιτικο συστημα που εχουμε εμεις αλλα και οι αλλες χωρες  και οχι για την ιδανικη κοινωνια που εγω και αλλοι πολλοι πιστευουμε.


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: BeerBomber στις Φεβρουάριος 28, 2006, 11:11:30 μμ
Ρε τι στρατός και κουραφέξαλα... Αν πέταγαν όλοι τα όπλα κάτω τότε να δείτε τι γαμάτος που θα ήταν ο κόσμος. Εγώ σκοπεύω να πάω στρατό γιατί είμαι πολύ κότα για να δηλώσω α.σ. και το I5 το θεωρώ ψιλοάκυρο...

Είμαι τελείως κατά οποιασδήποτε μορφής στρατού γιατί είναι ένα όργανο εκφοβισμού(αρχικά) και σε περίπτωση σύραξης έιναι μέσω επιβολής θέσεων κτλ. Άμυνα και τέτοια δεν τα πολυκαταλαβαίνω. Αν νομίζεις ότι ο άλλος θα σου πάρει την ελευθερία τότε πρέπει να αναρωτηθείς ποια ακριβώς ελευθερία έχεις? Αφού η ίδια σου η χώρα, και πλεον τα μεγάλα συμφέροντα παγκοσμίως, σου στερούν άπειρα πράγματα, ο κατακτητής απλά θα σου αφαιρέσει κάποιες ελευθερίες με πιο εμφανή τρόπο. Και τι τρέχει? Πάλι μέσα στη μιζέρια της τηλεόρασης, του ρατσισμού και της καταπίεσης θα είσαι.

Εγώ δεν θέλω να έχω καμία σχέση με τα όπλα... Δεν θέλω να πιάσω στα χέρια μου κάτι που έχει σχεδιαστεί για να σκοτώνει το συνάνθρωπό μου.
Αλήθεια έχετε σκεφτεί τι σημαίνει να αφαιρέσεις τη ζωή κάποιου? Ακόμη και σε περίπτωση αυτοάμυνας θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έκανα. Ακόμα και αν οι αγαπημένοι μου ήταν σε κίνδυνο. Σκέψου τώρα την περίπτωση αφαίρεσεις της "ελευθερίας" μου.
Δεν θα ζυγίσω ζωές Αγαπημένοι-"Κακοί". Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να άποφύγεις δυσάρεστες καταστάσεις. Η μαλακία είναι ότι τώρα μιλάω χωρίς να έχω αντιμετωπίσει τέτοια περίπτωση. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να λειτουργήσει το ένστικτο.


Παίζει να έχω γράψει ότι να 'ναι από πάνω. Συγγνώμη για αυτό αλλά δεν έχω και μεγάλη συνοχή στις σκέψεις μου. Μου ήρθαν όλες όπων να 'ναι.


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: KGBlead στις Μάρτιος 01, 2006, 11:42:29 πμ
Παράθεση
KGB Αν δεν εχεις ορεξη να απαντησεις μην κανεις ποστ. Τι νοημα εχει ενα ποστ χωρις νοημα;
σωστά! έχεις απόλυτο δίκιο :oops:


Τίτλος: H εξομολόγηση ενός μουρλιάκια...
Αποστολή από: kmellos στις Μάρτιος 01, 2006, 08:13:45 μμ
Ενταξει δεν ειναι αυτο το θεμα το θεμα ειναι να γινει η κουβεντα οποτε πες τα ολα οσα εχεις να πεις :D go go go